Miaucenç e LanuçaToponimia Occitana (Institut d'Estudis Occitans) : IEO_BdTopoc : http://bdtopoc.orgRèglas d'Escritura de la mencion : https://fr.calameo.com/books/005115906552c74111cd2 (Miossens-Lanusse en francés) qu'ei ua comuna bearnesa administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics de la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.
Geografia vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.
Toponimia Lanuça La prononciacion qu'ei [la'nysɔ]. Las fòrmas ancianas que son Lanuce au sègle XIIau, Lanusce en 1318, Lanussa en 1318, Lanusse (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Miossens-Lanusse despuish lo 16 d'aost de 1841, quan apleguèn las duas comunas Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 365-366.
Gerhard Rohlfs, citat per Grosclaude, qu'explica lo sufixe -us (latin uceum) ei pejoratiu. Ex. : carnús, « maishanta carn » en gascon, catalan e aragonés », pallussa, « tròç, brigalha, borriàs de palha » en catalan, palhusèr, « tròç, brigalha, borriàs de palha » en gascon. Aqueth sufixe qu'ei per disparéisher en gascon .
Lo diccionari de Simin Palay, p. 605, qu'explica lanuça, lo mot e lo vilatge, com « lana magra » .
Dauzat, qu'explica La Landuça (Perigòrd) e Lanús, per lo mot landa, d'origina gallica dab lo sufixe -ucium, -ucia Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 380.
Miquèu Grosclaude, que horneish Lanusse ei un toponime e un antroponime plan espandit en Bearn, atau com Lanuce/Lanuza en Espanha. Las explicacions precedentas que son concordantas . Miaucenç La prononciacion qu'ei [mjaw'sens]. Las fòrmas ancianas que son Milcents en 1072, dens Marca, Mucents au sègle XIIIau, Millesancti, en latin, en 1270, Miu-Sentz/Miusentz en 1385, Miusentz au sègle XIVau, Miucens en 1443, Miucents en 1546, Miossans en 1673, Miossens (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau), Miossens-Lanusse despuish lo 16 d'aost de 1841, quan apleguèn las duas comunas Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 367-368.
Segon lo diccionari de Simin Palay, p. 679, Miusséns qu'ei un petit nom e un patronime assimilat a Vincenç per landés; Sent Miussens : Sent Vincenç de Pau.
Dauzat, qu'explica Miaucenç per un nom germanic Milizzo e lo sufixe germanic -ing Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 458.
Miquèu Grosclaude, per Dauzat, que conselha meilèu son diccionari deus noms de familha a l'article Milcent. Qu'accèpta l'explicacion de Palay. Milcent qu'ei lo nom d'un òmi, dilhèu lo patron de Dacs, assimilat a Vincenç dens la lenga populara. P. 402, en annèxe, qu'ajusta lo nom de Milcents ei germanic, absent de l'onomastica gascona; qu'ei un prenom femenin en Anglatèrra, Milicent e un patronime dens lo nòrd de França (Normandia, Léger Atlantic, Vendèa). Per verificar l'assimilacion a Vincenç, la fèsta deu vilatge de Miaucenç qu'ei lo jorn de Sent Vincenç .
Grosclaude, p. 402, que reconstitueish la seguida probabla deus hèits : Milcents o Missens qu'ei un sent locau, avesque de Dacs; Èra pas gascon, mès sortit de l'Oèst de França, d'après lo son nom; Lo nom deu vilatge de Miaucenç que vien d'aqueth sent; Qu'estó assimilat a sent Vincenç, martir aragonés devath las persecucions de Dioclecian, plan mei coneishut, pr'amor de la semblança deus noms. Lo nom de Miaucenç qu'ei benlhèu un agiotoponime .
Istòria
Administracion
Demografia
Lòcs e monuments
Personalitats ligadas dab la comuna
Véder tanben
Ligams extèrnes
Nòtas e referéncias
Categoria:Comuna deus Pirenèus Atlantics Categoria:Comuna de Bearn