Ausencs e MontestrucToponimia Occitana (Institut d'Estudis Occitans) : IEO_BdTopoc : http://bdtopoc.orgRèglas d'Escritura de la mencion : https://fr.calameo.com/books/005115906552c74111cd2 (Ozenx-Montestrucq en francés) qu'ei ua comuna bearnesa, administrada peu departament deus Pirenèus Atlantics e la region de Navèra Aquitània, ancianament d'Aquitània.

Geografia vignette|upright=1.8|centre|Comunas a l'entorn.

Toponimia Ausencs La prononciacion qu'ei [aw'zenks]. Las fòrmas ancianas que son Osenx en 1069-1119, Ossenx en 1105-1119, Osencs en 1282, Ossenx en 1385, Osencx en 1457, Ozencxs en 1476, Ozenxs en 1536, Osencxs en 1556, Oussenxs en 1568, Ossenxs en 1568, Ozenx (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau). Per l'arriu : L'arriu d'Osencxs en 1538 Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 131-132.

Gerhard Rohlfs, citat per Grosclaude, diz pas arren per Ausencs, mès per Aussencs (Canton de Sauvatèrra), qu'explica lo nom ei prelatin, aquitan, benlhèu vascon. Xavier Ravièr, citat tanben per Grosclaude, que ved per Aussencs un nom prelatin shens cap de dobte .

Dauzat qu'explica Ausencs per lo nom germanic d'òmi Audo dab lo sufixe germanic -ing Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 513, a Ouhans.

Miquèu Grosclaude qu'exclutz (p. 385-386) ua origina germanica peus noms bearnés en -encs. Qu'exclutz tanben un idronime : que sembla l'arriu a pres lo nom deu vilatge e non pas a l'arrevèrs. Que pensa Ausencs e Aussencs son probablament lo medish nom, dab ua diferenciacion ortografica posteriora per rasons practicas. Per Aussencs, p. 351, que gausa shens i créder vertadèrament lo basco altz, « vèrnhe » dab lo sufixe frequentatiu basco -entz, d'aquí un sens globau de verneda (las fòrmas ancianas que son totjorn en O- e non pas en Au-). Per l'iniciau, que cau supausar ua evolucion Osencs > Ausencs explicabla per la preposicion a : a Osencs > [Awz-].

Montestruc La prononciacion qu'ei [,muntes'tryk]. Las fòrmas ancianas que son Montastruc en 1385, Montestrucq (mapa de Cassini, a la fin deu sègle XVIIIau) Michel Grosclaude, Dictionnaire toponymique des communes du Béarn, Escòla Gaston Febus, 1991, p. 129.

Segon Dauzat e Rostaing, Montestruc que vien deu latin mons, « montanha » e de Astruc, nom meridionau de persona Albert Dauzat, Charles Rostaing, Dictionnaire étymologique des Noms de Lieux en France, Librairie Guénégaud, reedicion 1984, p. 469, a Montastruc. Segon Negre, citat per Miquèu Grosclaude, a prepaus d'autes lòcs comparables, lo sens qu'ei de « mont urat », se Astruc ei pas un nom de persona .

Miquèu Grosclaude, que pensa astruc ei un adjectiu (« plaçat devath un bon astre, urat, qui a sòrta ») e non un nom de persona. Lo nom Astruc ei pas coneishut dens la region, los mots plaçats après mont son pas noms de persona en generau mès adjectius e enfin, se Astruc èra un nom de persona, seré plaçat après d'autes noms que mont o poi, com per exemple camp, prat o bòrda e justament ei pas atau. Grosclaude qu'ajusta lo sens de « montanha plan situada » convien hèra plan au site .

Istòria

Administracion

Demografia

En la populacion qu'èra de abitants.

Lòcs e monuments

Personalitats ligadas dab la comuna

Véder tanben Comunas deus Pirenèus Atlantics Ligams extèrnes

Nòtas

Categoria:Comuna deus Pirenèus Atlantics Categoria:Comuna de Bearn