thumb|Sistèma d'Uranus vist per lo telescòpi VLT.

Uranus a 29 satellits naturaus coneguts dichs segon de personatges de William Shakespeare e Alexander Pope.Sheppard, Scott S.; Jewitt, David; Kleyna, Jan (2006). "An Ultradeep Survey for Irregular Satellites of Uranus: Limits to Completeness". The Astronomical Journal 129: 518–525. Son devesits en tres grops. De mai, Uranus podriá tanben aver de quasi-satellits estables amb una durada de vida egala a aquela dau Sistèma SolarP. Wiegert and K. Innanen, « The stability of quasi satellites in the outer solar system », dans The Astronomical Journal, vol. 119, no 4, 2000, p. 1978–1984.. Pasmens, ges d'objècte d'aqueu tipe es estat observat.

Descobèrtas

Lei doas premieras lunas descobertas foguèron Titània e Oberon, per En William Herschel l'11 de genièr de 1787, sièis ans après aver descobert la quita planeta. Pus tard, Herschel pensèt aver descobert duscas sièis lunas e benlèu un anèu. Pendant près de 50 ans, l'instrument de Herschel foguèt lo solet ambe loquau lei lunas son estadas vistas. Dins leis ans 1840, d'instruments pus performants e una posicion pus favorabla d'Uranus dins lo cèu menèron a d'indicacions esporadicas de satellits suplementaris a Titània e Oberon. Fin finala, lei doas lunas seguentas, Ariel e Umbriel, foguèron descobertas per William Lassell en 1851. Lo sistèma de numerotacion roman dei lunas d'Uranus foguèt en evolucion pendent un temps considerable, e lei publicacions esitèron entre lei designacions de Herschel (ont Titània e Oberon son Uranus II et IV) e las de William Lassell (ont son de còps que i a I e II). Ambe la confirmacion d'Ariel e Umbriel, Lassell numerotèt lei lunas I a IV d'Uranus vèrs l'exterior, e aquò foguèt acceptat. En 1852, lo fiu de Herschel, John Herschel, donèt lo nom ai quatre lunas alara conegudas.

Ges autre descoberta foguèt pas facha pendent près d'un sègle. En 1948, Gerard Kuiper a l'Observatòri McDonald descobriguèt la pus pichona e darrièra dei cinc grandas lunas esfericas, Miranda. De decennis pus tard, lo survòl de la sonda espaciala Voyager 2 en genier de 1986 menèt a la descoberta de detz autras lunas interioras. Un autre satellit, Perdita, foguèt descobert en 1999 après aver estudiat de vièlhas fotografias de Voyager.

Uranus foguèt la darriera planèta giganta sens lunas iregularas coneguda, mas dempuèi 1997, nòu lunas irregularas distantas son estat identificadas ambe l'ajuda de telescòpis au sòl. Doas autras pichonas lunas interioras, Cupidon e Mab, foguèron descobertas ambe l'ajuda dau telescòpi espacial Hubble en 2003. La luna Margaret foguèt la darriera luna uraniana descoberta, e sei caracteristicas foguèron, publicadas en octobre de 2003.

Satellits interiors

Uranus a tretze satellits pichons amb una orbita situada a l'interior de la trajectòria de MirandaShowalter, Mark R.; Lissauer, Jack J. (2006). "The Second Ring-Moon System of Uranus: Discovery and Dynamics". Science 311: 973–977.. Totei lei satellits d'aqueu grop son liats ais anèus. Lo pus grand es dich Puck amb un diamètre egau a . Aquelei satellits an un albedo fòrça feble, a l'entorn de 0,10Karkoschka, Erich (2001). "Comprehensive Photometry of the Rings and 16 Satellites of Uranus with the Hubble Space Telescope". Icarus 151: 51–68.. Son fachas d'una mescla d'aiga e de poussas sornas. De mai, lei calculs mòstran que lo sistèma dei satellits interiors es pas estable es que de collisions entre lunas son possiblas. Totei lei satellits semblan estacats ais anèusEsposito, L. W. (2002). "Planetary rings" (pdf). Reports On Progress In Physics 65: 1741–1783..

Satellits principaus

thumb|Fotografia dau satellit Titània.

Lei cinc grands satellits d'Uranus comparats a la LunaNomDiamètreMassaSemiaxe majorPeriòde orbital km % kg % km % jorns % Miranda471,6 ± 1,413,66,59.10190,09129 39033,61,415,1Ariel1 157,8 ± 1,233,31,353.10211,8191 02049,72,529,2Umbriel1 169,4 ± 5,633,71,172.10211,6266 30069,24,1415,2Titània1 576,8 ± 1,245,33,527.10214,8435 910113,58,7131,8Oberon1 522,8 ± 5,243,93,014.10214,1583 52015113,4649,3

Lei cinc satellits principaus d'Uranus son Miranda, Ariel, Umbriel, Titània e Oberon. Pasmens, Aqueu sistèma de lunas es lo mens massís dau Sistèma Solar : la massa dei cinc grands satellits monta pas a la mitat de la massa de Triton. Titània es lo pus grand satellit amb un rai mejan egau a .

Totei lei lunas an un albedo feble, variant de 0,20 a 0,35, e son probablament fachas d'una mescla de glaç e de ròcas. Lo glaç podriá tanben tenir de percentatges importants de dioxid de carbòni e d'amoniac dins sa composicionW.M. Grundy, « Distributions of H2O and CO2 ices on Ariel, Umbriel, Titania, and Oberon from IRTF/SpeX observations », dans Icarus, vol. 184, 2006, p. 543–555. Hussmann, Hauke; Sohl, Frank; Spohn, Tilman (2006). "Subsurface oceans and deep interiors of medium-sized outer planet satellites and large trans-neptunian objects". Icarus 185: 258–273.. Ges d'atmosfèra espessa foguèt detectada. Ansin, la pression atmosferica sus Titània passa probablament pas 10-20 nPaWidemann, Thomas; B. Sicardy, E. Lellouch (2008). "Upper Limits for a Titania's Atmosphere and for a Large KBO's Atmosphere From Stellar Occultations [archive]" in DPS meeting #40, #36.05. , American Astronomical Society.. Miranda podriá aver una activitat geologica anciana en causa de fòrças de marèia amb UranusTittemore, W. C.; Wisdom, J. (1990). "Tidal evolution of the Uranian satellites III. Evolution through the Miranda-Umbriel 3:1, Miranda-Ariel 5:3, and Ariel-Umbriel 2:1 mean-motion commensurabilities". Icarus (Elsevier Science) 85 (2): 394–443.. D'efiech, un criovolcanisme ancian podriá explicar la preséncia d'estructuras semblablas a de volcans dau tipe coronaePappalardo, R. T.; Reynolds, S. J., Greeley, R. (1997-06-25). "Extensional tilt blocks on Miranda: Evidence for an upwelling origin of Arden Corona". Journal of Geophysical Research (Elsevier Science) 102 (E6): 13,369–13,380. Chaikin, Andrew (2001-10-16). "Birth of Uranus' Provocative Moon Still Puzzles Scientists". Space.Com.. Dins aquò, totei lei satellits dau grop principau an una superficia amb una craterizacion importanta.

Enfin, lei periòdes de rotacion dei satellits principaus a l'entorn d'Uranus son comprés entre 1,4 e 13,5 jorns terrèstres. Lor axe de rotacion es quasi parallèl a l'axe d'Uranus. Lei satellits an donc una enclinason fòrça similara a la planeta. Enfin, i a de resonàncias 3:1 entre Miranda e Umbriel e 4:1 entre Ariel e Umbriel Tittemore, W.C. (1990). "Tidal Heating of Ariel". Icarus 87: 110–139..

Satellits irregulars

En 2005, Uranus aviá nòu satellits dichs irregulars a l'exterior de l'orbita d'Oberon. Son d'objèctes probablament capturats per la gravitat de la planeta gaire de temps après sa formacion. Lor talha varia de 18 a per Sícorax, lo pus important. La màger part d'aquelei satellits an una trajectòria retrograda. Ges de satellit irregular a una enclinason compresa entre 60 e 140° car l'estabilitat dins aquela region es limitada, e la durada de vida d'un satellit d'aqueu tipe es estimada a environ 10 milions d'annadasSheppard, Scott S.; Jewitt, David and Kleyna, Jan (2005). "An ultradeep survey for irregular satellites of Uranus: Limits to completeness". The Astronomical Journal 129: 518–525..

Referéncias

Categoria:Uranus