vinheta|Bernat de Claravals Bernard de Fontaine, conegut coma Bernard de Clairvaux en francés (castèl de Fontaine-lès-Dijon, (Borgonha), 1090 — Abadiá de Claravals, Ville-sous-la-Ferté, Champanha-Ardena, França, 20 d'agost de 1153) foguèt un monge cistercian francés e abat de l'abadiá de Claravals.
Amb el, l'òrdre del Cister s'espandiguèt per tota Euròpa e ocupèt lo primièr plan de l'influéncia religiosa. Participèt als principals conflictes doctrinals de la siá epòca e s'impliquèt dins los afars importants de la Glèisa. Dins lo cisma de Anaclet II se mobilizèt per defendre lo que foguèt declarat vertadièr papa, s'opausèt al racionalista Abelard e anèt l'apassionat predicador de la segonda Crosada.
Es una personalitat essenciala de l'istòria de la Glèisa catolica e la mai notabla del sieu sègle. Exerciguèt una granda influéncia dins la vida politica e religiosa d'Euròpa.
Las siás contribucions an perfilat la religiositat crestiana, lo cant gregorian, la vida monastica e l'expansion de l'arquitectura gotica.
La Glèisa catolica le canonizèt en 1174 coma sant Bernat de Claravals, e o declarèt Doctor de la Glèisa en 1830.
Biografia esquèrra|vinheta|210x210px|Ostal natal de Bernat de Fontaine-lor-Dijon. Nasquèt dins lo castèl de Fontaine-lor-Dijon, en Borgonha, França en l'an 1090 amb lo nom de pila de Bernard de Fontaine. Foguèt lo tresen de sèt fraires. Lo sieu paire èra cavalièr del duque de Borgonha e o eduquèt dins l'escòla clerical de Châtillon-sur-Seine. Après la mòrt de la siá maire, entrèt dins l'Òrdre del Cister.
Aquesta òrdre èra estat fondat paucs ans abans per Robèrt de Molesmes jos detla nòrma de sant Benito. Aviá pas qu'un monastèri, e per la duretat de la vida qu'amiauen, aviá de paucs membres. Tal monastèri se trobava prèp dins lo sieu ostal pairal. Odón, duque De Borgonha, lo sieu benfachor, contribuiguèt amb lo bastiment d'aqueste primièr monastèri, egalament, li donèt de tèrras e de bestials.
Quand als 23 d'ans, en l'an 1113, entrèt coma novici en l'òrdre del Cister, li acompanhavan 4 fraires, un oncle e qualques amics (fins a 30 personas segon d'autras fonts). Los aviá provats prèviament pendent sièis meses, en s'assegurant de la siá leiautat e en formant un grop fòrça jonhut. Lo convéncer a tantes foguèt una labor ardua, mai que mai a lo sieu fraire Guido, qu'èra maridat e aviá doas filhas, e que daissèt fin finala a la siá familha e entrèt dins l'òrdre. Entrarián posteriorament dins l'òrdre lo sieu paire e lo sieu fraire pichon.
L'an 1115, Stephen Harding, lo abat de Cister, davant lo doble problèma de la massissa preséncia del clan dels Fontaine e lo subte hacinamiento qu'avián provocat en lo sieu monastèri, decidiguèt enviar a Bernat a fondar lo monastèri de Claravals, una de las primièras fondacions cistercians. Foguèt designat abat del nòu monastèri, doncas qu'exerciguèt fins a la fin de la siá vida. Foguèt l'avesque de Chalons-sud-Marne, lo filosòf Guilhèm de Champeaux qui li ordenèt prèire e li bendijo coma abat.
L'inici de Claravals foguèt fòrça dur. Lo regim impausat per Bernat èra fòrça austero e afectèt la siá salut. Guilhèm de Champeaux aguèt d'intervier, delegat pel capítol general del Cister, per susvelhar la salut de Bernat suavizando la fauta d'alimentacion e la mortificacion implacabla que s'impausava a se meteis. Aqueste se vegèt obligat a daissar la comunitat e se trasladar a una cabana que li servissiá de enfermería e a on èra atengut per unes curanderos.
Al cors de la siá vida fondèt 68 monastèris distribuits per tota Euròpa. Los inicis foguèron lents. En los 10 de primièrs ans s'establiguèron pas que tres nòvas fondacions: Tres Fontanas (1118), Fontenay (1119) e Foigny (1121). Tre 1130 s'estendon las primièras abadiás per Alemanha, Anglatèrra e Espanha (Moreruela, 1132). drecha|vinheta|241x241px|Vision de sant Bernat,Maria s'apareis a sant Bernat.
Filippino Lippi,Badia Fiorentina, Florencia. Espiritualmente Foguèt un místico e se li considèra òm dels fondadors de la mistica medievala. Aguèt una granda influéncia en lo desvolopament de la devocion a la Vèrge Maria.
Bernat foguèt un inspirador e organizador de las òrdres militèsses, creadas per aculhir e defendre als pelegrins que se dirigissián dins Tèrra Santa e per combatre l'Islam. Aital, aguèt granda influéncia en la creacion e expansion de l'Òrdre del Temple, redigiguèt los sieus estatuts e faguèt la reconéisser en lo Concili de Troyes, en 1128.
En 1130, lo Cisma del antipapa Anaclet o escartèt de la vida monastica en clausura e comencèt una intensa activitat publica en defensa de Innocenci II. Foguèt mobilizat de 1130 a 1137 e faguèt del abat òm dels politics mai influyentes de lo sieu temps.
Participèt en las principalas controvèrsias religiosas de la siá epòca. Sosteniá que la coneissença de las sciéncias profanas es d'escassa valor comparat amb lo de las sciéncias sagradas. Los sieus sentiments front als dialectics se revelèron en los afrontaments que mantenguèt amb Gilberto de la Porré e Pedro Abelard.
La predicacion dins la Glèisa medievala èra essenciala e Bernat foguèt òm de las siás grandas predicadors. Reclamat constantament per la clerecía locala, realizèt de nombroses viatges pel sud de França, Renània e d'autras regions. Tanben prediquèt las excelléncias esperitalas de la vida monastica e convenquèt a fòrça per que entrèsson en l'òrdre cistercian. Se li coneissiá coma Doctor melifluo (boca de mèl), per la siá suavitat e doçor.
Se desplaçava abitualament a pè, acompanhat d'un monge, que fasiá de secretari e escriviá a lo sieu dictat pendent los desplaçaments.
Bernat prediquèt en lo Lengadòc en 1145 als cátaros o albigenses, en essent elogiat, mas en Verfeil, près de Tolosa, se li repoteguèc. Ans après la mòrt de Bernat, en 1209, los catars foguèron declarats herejes, e divèrses cistercians se ponèron davant de la crosada que reprimiguèt aqueste movement.
En 1145, Eugèni III foguèt nomenat papa. Es lo primièr papa cistercian e discípol de Bernat. Aviá coïncidit amb el en òm de los sieus viatges e li seguiguèt dempuèi Itàlia fins a Claravals. Passèt ailà 10 ans de vida monastica. En 1140, Bernat o aviá enviat de torn en Itàlia coma abat de Tre Fontane, la 34.ª Fondacion de Claravals.
La siá màger e mai tragica entrepresa foguèt la Segonda Crosada, cuya predicacion foguèt per complèta òbra de Bernat. Apareguèt ailà amb tota la siá fòrça e amb tota la siá feblesa la siá ideala religiós. Lo sieu fracàs afectèt negativament a la siá influéncia e a la siá figura carismática, excepcionala fins a alavetz tant amb lo poder religiós coma politic.
En 1153, malaut de l'estomac -reteniá pas lo manjar e las cambas se li conflavan-, demorèt fòrça flaca e moric.
Foguèt canonizat lo 18 de junh de 1174 pel papa Alejandro III, en essent declarat Doctor de la Glèisa per Pius VIII en 1830. La siá fèsta litúrgica se celèbra lo 20 d'agost en l'aniversari de la siá mòrt, en essent lo sant patron de Gibraltar, de Algeciras, dels trabalhadors agricòlas e del Queen’s College de Cambridge. Los sieus atributs iconografics son la pluma, lo libre, lo can, lo dragon, la colmena e la figura de la Verge Maria.
Principalas intervencions publicas
Organizacion de l'Òrdre del Temple En l'an 1099, los trauessèrs recuperèron Jerusalèm e los luòcs sants de Palestiniana. Los pelegrins èran atacats e panats en los camins. Qualques cavalièrs decidiguèron esperlongar lo sieu vòt e consacrar la siá vida a la defensa dels pelegrins. En 1127, Hugo de Payens sollicitèt al papa Onòri II la reconeissença de la siá organizacion.
Recebèron lo supòrt del abat Bernat, nebot d'òm dels nòu de Cavalièrs de fondadors e a la pròstre cinquen Grand Maestre de l'Òrdre, André de Montbard. Aital, s'amassèt un concili en Troyes per regular la siá organizacion.
En lo concili, sollicitèron a Bernat que redigiguèsse la siá nòrma, que foguèt somesa a debat e foguèt aprovada amb qualques modificacions. La nòrma del Temple foguèt doncas una nòrma cisterciana, doncas conten grandas analogias amb la meteissa. Podiá pas èsser d'autra forma, doncas que lo abat èra lo sieu inspirador. Èra tipica de las societats medievalas, amb d'estructuras ierarquizadas, de poders totalitaris, regula l'eleccion que ne comandan e estructura las assembladas per los assistir e, en lo sieu cas, los controtlar. Après aquesta primièra redaccion, aguèt una segonda deguda a Estève de Chartres, Patriarca de Jerusalèm, apelada «nòrma latina» e cuyo tèxt s'es mantengut fins als nòstres jorns.
Bernat escriguèt en 1130, l'Elògi de la nòva milícia templièra, qu'associèt als luòcs de la vida de Jèsus amb infinitat de citas bíblicas. Ensagèt equiparar la nòva milícia a una milícia divina:
Intervencion en lo cisma del antipapa Anaclet en defensa de Innocenci II Mòrt lo papa Onòri II, se produsiguèt una dobla eleccion papal. La majoritat dels cardenals apiegèron al cardenal Pietro Pierleoni qu'adoptèt lo nom de Anaclet II; del temps qu'una minoritat de cardenals se decantèron per Gregorio Papareschi (Innocenci II).
L'aparicion de dos papas provoquèt lo cisma e afrontèt a mièja cristianitat qu'apiejava a Anaclet II amb l'autra mièja, que defendiá a Innocenci II. Aqueste darrièr comptava amb lo supòrt de Bernat, que se recorreguèt Euròpa dempuèi 1130 a 1137, en explicant los sieus ponchs de vista a de monarcas, nòblas e prelats.
La siá intervencion foguèt decisiva en lo concili de Estampes, convocat per rei francés Luis VI. Aital meteis, l'influéncia de Bernat favoriguèt la confirmacion de Innocenci II, en atenhent los supòrts d'Enrique I d'Anglatèrra, l'emperaire alemand Lotari II, Guilhèm X d'Aquitània, los reis d'Aragon, de Castelha, Anfós VII, e las republicas de Gènoa e Dralha. Fin finala, Anaclet foguèt refusat coma papa e foguèt excomulgado.
Controvèrsia amb Abelard Abelard, Òm dels primièrs escolastics, s'èra iniciat en la dialectica e manteniá que s'avián de cercar «los fondaments de la fe amb de similituds basadas en la rason umana». Argumentava aital:
Aquestas nòvas idèas de Abelard foguèron refusadas que pensavan per el de forma tradicionala, entre eles lo abat. Aital en 1139, Guilhèm de Saint-Thierry trobèt 19 proposicions supausadament ereticas de Abelard e Bernat de Claravals las remetèt en Roma per que foguèsson condemnadas. En lo sínodo de Sens li exigiguèron a Abelard retractarse e al o far pas, lo papa confirmèt al sínodo de Sens e o condemnèt per hereje a perpetuo silenci coma ensenhaire.
Bernat en carta a Innocenci II (Contra d'errors Petri Abaelardi), refutó los supausats errors de Abelard, doncas considerava que la fe a de pas qu'èsser acceptada:
Para Bernat, la vertat qu'i a après la cresença en Dieu es un fach dirèctament infundido per la divinitat e doncas incuestionable. Contra la pretension dels racionalistas que la teologia aviá de s'apiejar en de pròvas, afirmèt en un argument fòrça conegut:
L'opinion de Bernat, sul marrit emplec que fasiá Abelard de la rason, se ganhèt lo supòrt de místicos e irracionalistas, que foguèron cossent damb el.
Predicacion De la Segonda Crosada drecha|vinheta|274x274px|Bernat de Claravals predicando la Segonda Crosada en Vézelay en 1146. En la Segonda Crosada, assumiguèt lo papièr politic mai important de la siá vida, al se convertir en lo predicador de la nòva guèrra santa. Lo fracàs de la meteissa li supausèt lo declinar de la siá influéncia politica.
Cinquanta ans abans, pendent la Primièra Crosada s'establiguèt en Palestiniana un reialme feudal governat per de nòbles franceses. En 1144, las armadas de l'Islam prenguèron la vila crestiana de Edesa. En 1145, Luis VII de França prepausèt la crosada e demandèt a Bernat que la predicase. Aqueste respondèt que sonque lo papa li podiá encargar aquesta predicacion. Lo rei realizèt la peticion al papa. Foguèt alavetz, quand lo papa Eugèni III, qu'èra estat monge en Claravals e discípol de Bernat, demandèt al Sant que predicase la crosada e las indulgéncias que d'ela se derivavan.