thumb|150px|left|Escut thumb|300 px|Val de Cerdanha e Lhívia
Lhívia (Llívia en catalan) es un municipi de la Comunautat Autonòma de la Generalitat de Catalonha, de la província catalana de Girona e de la comarca de Bassa Cerdanha.
Lhívia es una enclava de l'estat espanhòl dins l'estat francés. Es un municipi situat a 153 km al nòrd de la capitala de sa província, Girona, enrodat en totalitat per de territòri francés coma resultat del Tractat dels Pirenèus de 1659: pr'amor d'aqueste, Espanha donèt a França los trenta tres vilatges de las comarcas de Valespir, Capcir, Conflent, Rosselhon e l'Auta Cerdanha que uèi forman, ensems amb Fenolheda, lo departament francés dels Pirenèus Orientals. Llívia restèt fòra d'aqueste tractat per son estatut de vila, privilègi concedit per l'emperador Carles V, e continuèt jol domeni del rei d'Espanha. L'11 de febrièr de 1939, quand s'acabèt la Guèrra Civila Espanhòla, las autoritats del band nacional demandèron a las autoritats francesas l'autorizacion d'ocupar Llívia.
Sa populacion en 2005 èra de 1252 abitants, amassats dins un territòri de 12,84 km². Llívia aperten a la jurisdiccion de Puigcerdà. Las lengas parladas dins la localitat son lo catalan, lo castelhan e lo francés.
Toponimia La prononciacion es ['ʎiβiə] (o ['ʎiβio]), o ['ʎiβjə] (considerat coma pus sonhada). Las fòrmas ancianas son castrum Libyae, cap a 672, in civitate Livia en 815, pagus Libienensis en 835, Livia en 836, Leuia, Livia en 839, Livia en 966, 1208, Llivia en 1305, etc. Ptolemeu escriu Iulia Lybica, mès cal préner ambe prudéncia aquela identificacion geografica. Los romans adornavan lors dependéncias de noms manlevats a las familhas patricianas, aicí la gens Livia per la capitala ceretana, Julia Livia Cere. Lo nom aviá un ĭ brèu a la tonica (Lĭvĭa), çò que justifica la fòrma Leuia de 839, mès per metafonia (l'influéncia de ĭ seguent), la tonica es en i Joan Coromines, etc, Onomasticon Cataloniæ, vol. V, p. 85-86 https://web.archive.org/web/20210730141535/https://oncat.iec.cat/veuredoc.asp?id=23737. Cereja La prononciacion es [sə'rɛʒə]. Las fòrmas ancianas son Cereia en 957, 1040, 1182, 1184, 1260, Serega en 1121, Cere[n]ya en 1359, Ceretgia en 1693, Sereja en 1702, Sareya, Sareja als sègles XVI-XVIII. L'etime es Cere-egi-a, format del nom ibèr de Llívia, Cere e del basc egi « travèrs », donc « lo (vilatge situat sul) travèrs de Cere », çò que correspond a la topografia. Signat J.F.C. Joan Coromines, etc, Onomasticon Cataloniæ, vol. VII, p. 50 https://web.archive.org/web/20260417182649/https://oncat.iec.cat/veuredoc.asp?id=14038. Gorguja Las fòrmas ancianas son Villare Curcuga en 875 e 979, Gurguia en 1011, 1063, villula Gurg[u]ie en 1086, Gurgu[n]ya en 1359. Es un compausat del nom primitiu de Llívia, Cere e de gŏia « d'amont, dessús, naut », donc « lo lòc situat amont de Cere », ambe assimilacion vocalica *Ceregŏia > Corogoia, frequenta en toponimia bascoïda, > Gorguja Joan Coromines, ''Estudis de Toponímia Catalana, vol. I, p. 155-164Joan Coromines, etc, Onomasticon Cataloniæ, vol. IV, p. 368 https://web.archive.org/web/20210728011322/https://oncat.iec.cat/veuredoc.asp?id=20749.
Nòtas