En metafisica, los universals son de tipes, de proprietats o de relacions qu’an un caractèra universal al sens ont pòdon segon Aristòtel èsser "dichs de mai d’un", es a dire èsser concebut coma pròpris a mai d’una causas singularas diferentas. Los universals son un biais de comprene çò qu’es comun a las causas singularas que se nomena per oposicion los particulars.
Par exemple, la « cavalinitat », la circularitat, o la « parentitat » son d’universals opausats als particulers que soni un tal caval, un tal cercle o un tal parent.
La question centrala debatuda en metafisica es alara de saber se los universals an una existéncia en se (realisme, al sens du realisme dels universals) ont sont de simples concèptes produchs per la ment, que dins lo lengatge s’exprimisson per de noms (nominalisme) ? E se tenon una existéncia reala, cossí s'articula amb l'existéncia dels particulars ?
L'oposocion entre realisme e nominalisme ven d’aquesta entre Platon e Aristòtel. L’escolastica medievala utilizèt aqueste debat pendent la celèbra querèla dels universals.
Après una eclipsi relativa pendent la modernitat, lo debat tornèt al sen de la filosofia analitica a partir del sègle XX, per exemple via Bertrand Russell, e subretot David M. Armstrong, que defend una posicion realista d'inspiracion aristoteliciana e coordonadas a las donadas scientificas al vejaire de las proprietats existissentas. Aqueste debat opausa dins lo camp de la metafisica analitica Armstrong e los segents als partisans de tròpes (proprietats irreductiblament particularas).
Querèla dels universals Los universals foguèron l'enjòc d'una querèla entre logicians. Demorada celèbra, se debanèt del sègle XII al XIV. Las escòlasLe débat a régulièrement été vu, par ceux qui considéraient les productions de la philosophie scolastique comme des subtilités inutiles, comme un exemple typique de celles-ci. s'opausavan sus la question de saver se:
los universals son d’objèctes de la ment umana, es a dire: o de concèptes o abstraccion (idealisme, tanben kantian, e vejaire d'Aristòtel per d’unes) o de simples noms donats a de categorias dins lo lengatge (nominalisme) o se son reals, que siá: al sen de las causas dins nòstre mond (per d’unes vejaire d'Aristòtel) o alara dins un mond separat de las Idèas al sens platonician, que seriá la veraia realitat (realisme).
Origina de la querèla Aquesta oposicion passa per l'istòria de la filosofia. Platon, idealista (de fach realista de las Idèas), e Aristòtel, realista, presentèron de tèsis opausadas. Per Platon, las Idèas existisson coma realitats superioras e exterioras: transcendenta. Al contrari, segon la logica constituida per Aristòtel, Porfir de Tir e Boeci, las categorias (substéncia, quantitat, qualitat...)Aristote, Les Catégories, IV. son los atributs de l'èsser, los predicats (lo genre, mas tanben la definicion, lo pròpri, l'accident)Aristote, Topiques, I, 4, 101 b 25 ; I, 5. son de simplas categorias logicas, e non pas d’esséncias, de substéncias, e los mots se palçan sota aquestas categorias. La posicion d'Aristòtel es en general compresa coma un realisme immanent dels universals (l'Òme, la Blancor), ont aquestes darrièrs an una existéncia reala e sont instenciats, aplicats dins las causas particularas (aqueste òme blanc), los individús (aqueste òme). Sembla tanben possible de prepausar una lectura mens realista d’aquesta posicion.
Aristòtel fondèt sa logica, veire sa pensada, sus la nocion de predicat. Un predicat (un atribut), es çò qu’es afirmat d'un subjècte; dins la frasa « Socrates es mortal », « Socrates » es subjècte, « mortal » predicat. Mai, un predicat pòt èsser donat a diferents subjèctes: Socrates es mortal, Callias es mortal. Los genres, e a dire las idèas generalas o las classas contenent diferentas espècias, per exemple la mortalitat, son de causas universalas predicablas.
"I a de causas universalas e de causas singularas. Nomeni "universal" çò que la natura es d'èsser afirmat de mai d’un subjèctes, e "singular" çò que lo pòt pas. Per exemple, "òme" es un tèrme universal, e "Callias" un tèrme individual" (Aristòtel, De l'interpretacion, 7,).
Mas per "causas" (pragmata), compren Aristòtel de realitats concrètas o de concèptes Pierre Hadot, "Sur divers sens du mot pragma dans la tradition philosophique grecque", in Pierre Aubenque (édi.?
Segon las realistats dels universals, cal destriar predicable e universal; lo predicable coma "çò qu’es capapble d’èsser dich de mai d’un": lo predicable es un tèrme; e l'universal es "çò qu’es capable d’èsser en mai d’un" : l'universal es una proprietat. Segon los nominalistas, predicable e universal son sinomes, son de tèrmes del lengatge mental designant de tèrmes (concèptes o signes); sonque demora lo predicable, l'idèa qu'un tèrme es universal quand significa mai d’una causas.
Alexandre d'Afrodisi, vèrs 200, a posé la question de l’estatut ontologic de l'universal: quin es lo mod d'èsser de l'universal? Destria l'universal « immanent a las causas » e l'universal « posterior de las causas ».
"Lo genre es posterior a la causa (πρᾶγμα), es clar. Per qu'un animal existisca, cal que lo genre Animal existís, mas per que lo genre Animal existisca cal tanben que l'animal existisca" (Questions, question I.11).
La question pausada per l'Isagogè de Porfir de Tir, vèrs 268, cal saber se los genres e las espècias son de realitats subsistentas o de produchs de l'intellècte. Son separadas del sensible (incorporalas) o immanentas al sensible (corporalas)?
"D’en primièr, al subjècte dels genres e de las espècias, la question es de saber se son [I] de realitats subsistentas d’esperelas o solament [II] de simplas concepcions de la ment, e, en admetent que sián de realitats substancialas, se son [Ia1] corporals o [Ia2] incorporals, se, enfin, son [Ib1] separats o [Ib2] demoran pas que din las causas sensiblas e segent elas. Evitarai de’n parlar. Es aquí un problèma plan prigond e qu’exigís una recerca tota diferenta e mai espandida" (Porfir, Isagogè, I, 9-12).
Una primièra alternativa opausa [I] lo "realisme" platonician de las Idèas (los genres e las espècias, per ex. l'Abelha en son essénciaPlaton, Ménon, 72 b., an una existéncia reala, un caractèr general, coma Formas idealas, Idèas separadas) al [II] conceptualisme aristotelician ("las idèas generalas existisson solament dins la ment"). Una segonda causida paréis a l'interior de la primièra branca de l'alternativa. Admetem la tèsi platoniciana, que pausa la subsisténcia dels universals. Dos autres problèmas se presentan. Lo segond problèma relèva de la filosofia estoïciana: aquetes genres e espècias son o corporals o incorporals. Per d’estoïcians, gaireben tot es corporal, levat lo luòc, lo temps, lo void e l'exprimible; per Platon, l'universal es un incorporal. Lo tresen problèma ten del debat entre Platon e Aristòtel: l'universal es o una Forma separada (coma lo crei Platon) o un concèpte mental posterior a las causas dins l'òrdre de l'èsser - coma lo sosten Aristòtel, que sembla tanben atribuir una forma de realitat als universals, non separats del sensible e recebent l’estatut d'èsser subsistent dins las causas.
La solucion de BoeciBoèce, In Categorias Aristotelis Libri Quatuor (Commentaire aux Catégories d'Aristote) (515), PL, 64., vèrs 515, es composita. Segon Boeci, los universals son a l’encòp intelligibles e substancials. Dins la realitat, an una existéncia singulara e an una realitat universala dins la ment. Existisson tanben en Dieu jos forma d'idèas divinas. Es lo realisme moderat (utilizat per Tomàs d'Aquin). Totas las solucions son bonas. Mas Boeci introduch una distinccion entre voces (formas generalas del lengatge) e las res (causas) visadas dins lo discors.
La posicion d’Ecot Erigèn, vèrs 860, ten del realisme dels universals, e radicalament. Per el, lo particular es un assemblament de proprietats universalasChristophe Erismann, "Generalis essentia. .
A l’Edat Mejana Los universals son de concèptes abstrachs de valor universala: lo genre ("lo genre, es, per exemple, l'animal", dich Porfir), l'espècia (per exemple, l'òme), l'òme en general, l'Umanitat en se, la qualitat Blanc, lo Caval, la Cavalitat. La querèla dels universals se calha dins l'oposicion entre sententia vocum (doctrina dels mots: las idèas generalas son de fluses de sons, pas pus) e sententia rerum (doctrina de las causas: las idèas generalas exprimisson las realitats). Pèire Abelard comença las ostilitats en 1108Pierre Abélard, Logica Ingredientibus ("Logique. , en s'atacant a son mèster Guilhèm de Champeaux que sosteniá alara, segon los mots de Pèire Abelard, sa primièra teoria, la teoria de l'esséncia materiala:
"una mèsma caracteristica se torna trobar per esséncia en mèsme temps tot entièra dins cadun dels individús del grop, e donc la diversitat ven pas cap de l'esséncia, es la mutiplicitat dels accidents que provòca la varietat"Guillaume de Champeaux, premier réaliste au Moyen Âge (vers 1100) : selon Pierre Abélard, Histoire de mes malheurs (= Lettre 1) (1132), Héloïse et Abélard. .
Los comentators neoplatonicians (Ammonios d'AlexàndriaAmmonios d'Alexandrie, Commentaire sur l'Isagoge de Porphyre de Tyr : In Porphyrii Isagogen sive V Voces commentarium, édi. par A. Busse, Berlin, 1891, . vèrs 500, Simplicios vèrs 530), Avicèn, Albèrt lo Grand destrièron tres tipes d'universals, teologics, fisics, logics. Tres grandas teorias s'afrontan donc, segon que se plaça l'universal ante rem (« avant la causa », anteriorament a la pluralitat dels èssers, donc existent per se: Platon e las Idèas, lo realisme dels universals) o in re (« dins la causa », dins la pluralitat dels èssers: AristòtelAristote, De l'âme, I, 1, 403 b 2-3 : "Il faut nécessairement, si la chose est, qu'elle soit dans une matière spéciale." e la forma immanenta, lo conceptualisme) o enfin post rem (« après la causa », posteriorament a la pluralitat, donc dins la ment: les estoïcians e los concèptes logics, lo nominalisme).
"Platon destria tres menas d’universal. Lo primièr es anterior a la causa: es la causa formala que possedís d’avança e virtualament tot l’èsser de la causa e existís avant ela a títel separat e perpetual. (...) Lo segond universal, dich qu’es solament dins la causa, e qu’es una forma estampada a las causas a partir del primièr universal (...) Al subjècte del tresen, dich qu’es posterior a la causa, qu’es tirat de las causas per una consideracion; e per el, çò dich, en mai: la causa es coneguda, mas encara es coneguda dins sa quita natura e per aplicacion de la forma a las realitats qui la particularizan e l’individualizan" (Albert le Grand, De l'intellècte e de l'intelligible, I, 2, 5).
Teoria 1: lo nominalisme, segon que lo concèpte ven après la causa (post rem), los universals son pas que de mots (voces), alens de voces. Lo canonge de Compiègne Roscelin, vèrs 1090, afirma que los universals son primièrs d’abstraccions, qu’an d'existéncia pas que dins la ment d’aqueste que las forma e al mejan dels mots o dels noms que se las designe. Las idèas generalas, los universals, son pas que de mots, emissions de votz (tèsi vocalista), que sol an de realitat l'existéncia particulara, l'individú (tèsi particularista)Roscelin de Compiègne, premier nominaliste au Moyen Âge (vers 1090) : Anselme de Cantorbéry, Lettre sur l'incarnation du Verbe (1094), chap. 1, trad. . Per exemple, lo mot "Umanitat" a pas cap de rapòrt amb la realitat, amb los òmes individuals, es aps qu'un flus verbal, lo genre "Òme" a pas d'existéncia. Roscelin foguèt sguit per Rainbèrt de Lilla, Arnulfe de Laon, Gerland de Besançon.