thumb|350px|right|La Ciutat de Carcassona, vista del vinhal.
La Ciutat de Carcassona es un ensems arquitectural medieval que se tròba en Occitània dins la vila de Carcassona. Es situada sus la riba dreita del riu d'Aude, al sud-èst de la vila actuala. Aquela ciutat medievala fortificada, que sas originas remontan al periòde galloroman, deu sa renomenada a sa dobla encenta de barris, qu'atenh aperaquí 3 km de desvolopament e compòrta cinquanta duas torres, e que domina d'un biais espectaclós la val d'Aude. La ciutat compren tanben un castèl (lo castèl comtal) e una basilica (la basilica de Sant Nazari).
Salvada de la destruccion puèi restaurada al sègle XIX d'un biais de còps controversiat, jos la direccion de Eugène Viollet-le-Duc, la ciutat de Carcassona es dempuèi 1997 classada al Patrimòni Mondial de l'UNESCO. Le castèl comtal, las fortificacions, e las torres apertenon a l'Estat e son administradas pels monuments istorics franceses, mentre que la rèsta de la ciutat aperten al domeni municipal.
Situacion geografica thumb|left|200px|Crocadís d'Eugène Viollet-le-Duc que mòstra l'emplaçament de la ciutat La ciutat de Carcassona es situada en riba dreita d'Aude en susplomb de la vila de Carcassona situada a l'oèst. Se trapa entre la Montanha Negra e les Pirenèus sus l'ais de comunicacion anant de la mar Mediterranèa a l'ocean Atlantic. La preséncia de duas montanhas forma le corredor carcassonés sovent citat quand les climatològs parlan de la tramontana. Aquel emplaçament es doncas un luòc estrategic d'Occitània que permet de susvelhar aquel ais de comunicacion màger : al Nòrd cap a la Montanha Negra, al Sud cap a las Corbièras, a l'Oèst cap a la plana de Lauragués e a l'Èst la plana viticòla cap a la Mediterranèa.
La ciutat es bastida al cap d'un pichon plan constituit pel cavament del riu d'Aude a aperaquí 150 m d'altitud en dessús de la vila bassaJean-Pierre Panouillé, Carcassonne, histoire et architecture, Ouest-France, 1999, , p. 2. La primièra encenta bastida pels Visigòts seguís las depressions del terren. Aquel plan se destaca del massís de las Corbièras sus la comuna de Palajan a 260 m d'altitud, passa dins la ciutat a 148 m e s'acaba dins Aude a 100 mJoseph Poux, La Cité de Carcassonne, précis historique, archéologique et descriptif, Éditions Privat, 1923, p. 31. Del costat Oèst, le pendís es pro fòrt provesissent un accès malaisit a d'assalidors eventuals. A l'èst, le pendís es pus doç e permet un accès aisit de merças mas tanben dels atacaires. Pasmens, les pus importants mecanismes de defensa se trapan d'aqueste costat de la ciutat.
2500 ans d'istòria La ciutat foguèt successivament un sit protoistoric, una ciutat galloromana, una plaça fòrta visigòta, un comtat, puèi un vescomtat, e fin finala una senescalciá reiala. Caduna d'aquestas etapas, entre le periòde roman e la fin de l'Edat Mejana, daissèt de testimònis dins las divèrsas construccions.
Dels Galloromans als Visigòts
De rèstas d'un oppidum fortificat, oppidum CarcasoJean-Pierre Panouillé, La Cité de Carcassonne, coll. « Itinéraires du patrimoine », éditions du patrimoine, 2001, , p. 2. Un autre oppidum situé à 2 km, l'oppidum Carsac, aurait eu une influence sur celui de Carcassonne. pròche l'emplaçament actual de la ciutat, foguèron mesas al jorn per de cavament arqueologics. Aquel luòc ja èra un important caireforc comercial coma o mòstran las rèstas de ceramicas d'estil campanian e d'anfòras. Cap al sègle III ab. JC., les Vòlcas Tectosages prenon possession de la regionJean-Pierre Panouillé, Carcassonne, histoire et architecture, p. 7 e embarrian l'oppidum de Carcasso. Plini lo Vièlh menciona l'oppidum dins sos escrits jol nom de Carcaso Volcarum TectosageFrançois de Lannoy, La Cité de Carcassonne, Ed. Heimdal, 2004, , p.4 cita lo tèxte de Plini lo Vièlh, Historia naturalis. Ja trasián l'aur de la mina de Salsinha per far d'ofèrtas als sieus dieus.
En 122 abans J.-C., les romansPus precisament le consol Domitius Ahenobarbus, Jean-Pierre Panouillé, Carcassonne, histoire et architecture, p. 10 annèxan pacificament la region que serà integrada dins la colonia Narbonesa creada en 118 ab. JC. Les romans ja son plan coneguts que dempuèi dus cents ans sos mercants percorron la regionJoseph Poux, La Cité de Carcassonne, précis historique, archéologique et descriptif, p. 12. Jos la Pax Romana la pichona ciutat galloromana de Carcaso, venguda capluòc de la colonia Julia Carcaso, prospèra saique mercé al comèrci del vin e a la seuna implantacion sus las vias de comunicacion : a costat de la via romana que va de Narbona a Tolosa mentre que les batèus de fons plat circulan sus AtaxNom del riu Aude a l'epòca romana al pè de l'oppidum. Aqueste darrièr foguèt espandit per comolatge e las carrièras e andronas forman un plan ortogonal. Mas la ciutat teniá pas cap de luòc public ni monument de culte. A mai al pè de l'oppidum, una aglomeracion s'espandís de long de la via romanaFrançois de Lannoy, La Cité de Carcassonne, p.4.
Al sègle III, la vila subís, coma tot l'Empèri Roman, d'atacas divèrsasBarbars que saquejan e destrusisson e mai les Bagaudes que fòrçan sos estatjants a se fortificar detràs una primièra seria de barris. En 333 après J.-C., de tèxtesL'itinéraire Hiérosolymitain d'après Joseph Poux, La Cité de Carcassonne, précis historique, archéologique et descriptif, p. 13 d'un romieu mencionan le castellum de Carcassona. Aquestes barris son sempre visibles dins d'unas parts de l'encenta e servisson d'embaissaments a las muralhas actualasaquesta primièra fortificacion es descrita dins : Jean Guilaine et Daniel Fabre, Histoire de Carcassonne, éditions Privat, , p. 35. Las torres de la Marquièra, de Samson e del Molin d'Avar son les testimònis en partida intactes d'aquesta encenta primitiva situe l'enceinte romaine de la ville de Carcaso. Aquesta muralha protegís la ciutat de las atacas exterioras tot en permetre de contrarotlar le passatge sus la via romana situada pus bas.
Al mitan del sègle V Les dates divergent selon les sources : Jean Guilaine et Daniel Fabre, Histoire de Carcassonne, p. 39 dona la data de 462, les Visigòts, pòble germanic, s'apodèran de Lengadòc, après èsser longament demorats dins les territòris que son l'Itàlia actuala. La ciutat fortificada ven una vila frontièra al nòrd de son reialme, mercé saique a la victòria d'Ataülf pendent sa marcha sus TolosaJoseph Poux, La Cité de Carcassonne, précis historique, archéologique et descriptif, p. 14. La ciutat va profechar d'una patz politica relativa fins al règne d'Alaric II, coma o atèsta le nombre important de pèças de moneda dels monarcas visigòts d'aquesta epòca. En 507, après la batalha de Vouillé, les Visigòts son fòrabandits d'Aquitània pels Francs mas sèrvan Septimània que li aperten la ciutat de Carcassona. En 508, Clodovèu fracassèt en ensajar de prene la ciutat tenguda pels VisigòtsJean-Pierre Panouillé, Carcassonne, histoire et architecture, p. 13mention dans les écrits de Procope de Césarée. En 585, una novèla ataca de Gontran, rei franc de Burgondia capitarà. Mas, les Visigòts tornaràn prene la ciutat pauc après e ne'n demoraràn mèstres fins en 713. Al sègle VI, Carcassona venguèt, amb Agde e Magalona, le sèti d'un avescat. Una catedrala visigotica, que son emplaçament es desconegut, foguèt alara bastidaSite du ministère de la culture sur la Cité.
En 725, le Valí Ambisa prenguèt Carcassona a la seguida de la conquista del reialme visigòt pels musulmans. La ciutat demòra entre las mans dels musulmans Es nomenada Karkashuna fins en 752 data qu'es represa pels Francs menats per Pepin le Brèu. Aqueste episòdi inspirèt les autors de l'istòria de la Legenda de Dòna Carcas detalhada pus luènh dins l'article.
L’epòca feudala
thumb|right|200px|Le papa Innocenci III, instigator de la Crosada dels Albigeses en 1208 Le començament de la feudalitat s'acompanha de l'espandiment de la vila e de sas fortificacions. Es tanben mercat per la construccion de la catedrala a partir de 1096 puèi per aquela del castèl edificat al sègle XII. Le castèl comtal es constituit a l'origina de dus còs d'abitacion que i foguèt apondut en 1150 una capèla que dona un plan en U a l'entorn de la cort centrala. Cap a 1240 le castèl es reauçat d'un segond estatge.
Es tanben le periòde dels comtes de Carcassona. Le primièr comte designat pels Carolingians es Bellon que li succedirà Oliba II. La carga dels comtes es d'administrar la region pel compte del reialme carolingian. Al sègle IX, la locucion latina Ciutat de Carcassona torna sovent dins les tèxtes e cartas oficialasJoseph Poux, La Cité de Carcassonne, précis historique, archéologique et descriptif, p. 19 . En 1082, la familha Trencavel pren possession de la vila, en aprofechar dels embolhs dels comtes de Barcelona proprietaris legitims, e la van annexar a un espandí grandàs qu'anava de Carcassona fins a NimesJean Guilaine et Daniel Fabre, Histoire de Carcassonne, p. 46.
Bernat Aton IV Trencavel, vescomte d'Albi, Nimes e Besièrs, fa prosperar la vila e lança de construccions nombrosas. Es tanben a aquesta epòca qu'una religion nòva, le catarisme, capita de s'implantar en Lengadòc. Le vescomte Trencavel autoriza en 1096 la construccion de la basilica de Sant Nazari que sos materials son benesits pel papa Urban II. En 1107, les Carcassoneses regetan le senhoratge de Bernat Aton, qu'aviá promés de tornar la ciutat a son proprietari original Raimon Berenguièr III de BarcelonaJean Guilaine et Daniel Fabre, Histoire de Carcassonne, p. 47 e apèlan le comte de Barcelona per le fòrabandir. Mas, amb l'ajuda de Bertran de Trípol, comte de Tolosa, Bernat Aton torna prene le contraròtle de la ciutat. En 1120, les Carcassoneses se revòltan tornarmai, mas Bernard Aton restablís l'òrdre qualques ans mai tard. En 1130, ordena le començament de la construccion del castèl comtal designat jol tèrme de palatiumNom Cité par le Site du ministère de la culture e l'adobament dels barris galloromans. La ciutat foguèt alara enrodada per la seuna primièra fortificacion completa.
A aquesta epòca la ciutat es rica e la populacion fa entre 3000 e 4000 personasAquela chifra es una estimacion tirada de La Cité de Carcassonne, éditions du patrimoine, p. 11 en inclusent les abitants dels dus borgs que se son edificats jos las muralhas : le borg de Sant Vincenç situat al Nòrd e le borg de Sant Miquèl situat al sud de la pòrta Narbonesa. La vila se dòta en 1192 d'un Consolat , compausat de notables e de borgeses, encargats d'administrar la vila, puèi en 1229 d'una carta costumièra.
En 1208, le papa Innocenci III, acarat a la pujada del catarisme, apèla les barons de França a se lançar dins una crosada dita Crosada dels Albigeses. Le comte de Tolosa, acusat d'eretgia, e son principal vassal le vescomte de Trencavel son la cibla de l'ataca. Le primièr d'agost de 1209, la ciutat es assetjada pels crosatsPierre des Vaux de Cernay, le nebot d'un dels eclesiastics que dirigís la crosada, Histoire albigeoise, vers 1213. Raimon Rogièr Trencavel rend las armas, le 15 d'agost, en escambi de la vida salva dels abitants. Les borgs a l'entorn de la ciutat son destrusits. Le vescomte morís de dissentariá dins la quita preson del seu castèl le 10 de novembre de 1209Jean Guilaine et Daniel Fabre, Histoire de Carcassonne, p. 57. D'autras fonts parlan d'un assassinat orquestrat per Simon de Montfòrt mas res es pas segur. A partir d'aqueste moment la ciutat serviguèt de quartièr general a las tropas de la crosadaEmmanuel Leroy Ladurie, Histoire du Languedoc, éd. Presses Universitaires de France, coll. Que Sais-je ?, 1982, p. 41.