Heinrich Bebel (1472-1518) (sinonímia: Henricus Bebelius, Henricus Bebelius Justingensis, Henricus de Bewinden, Henricus Bewindanus), (1472 ou 1473 em Ingstetten, perto de Justingen — 31 de Março de 1518 em Tübingen) foi humanista e poeta alemão. Foi também professor de poesia e retórica da Universidade de Tübingen. Notabilizou-se principalmente por causa da sua obra Facetiæ (Facécias, 1506), uma curiosa coleção de fatos corriqueiros e bem humorados, dirigidos principalmente contra o clero. Escreveu também a Proverbia Germanica (1508) e Triumphus Veneris (O Triunfo de Venus, 1503), onde faz uma pequena sátira sobre a a corrupção da sua época. Foi contemporâneo e amigo de Erasmo de Roterdão e recebeu o título de poeta laureatus em 30 de Janeiro de 1501 por Maximiliano I pelos sua coletânea poemáticaPoets Laureate in the Holy Roman Empire: A Bio-bibliographical Handbook - John Flood.
Biografia Depois de seus estudos na Universidade Jaguelônica de Cracóvia, onde foi discípulo do poeta e filólogo Laurentius CorvinusWikipedia:Laurentius Corvinus (1465-1527) entre 1492 e 1494, estudou posteriormente para a Universidade de Basileia, tendo como professor Sébastien Brant em 1495, viajando posteriormente para Tübingen onde aos 25 anos, no dia 2 de Abril de 1496 foi nomeado professor de eloquência na Universidade Eberhard Karl, fundada 20 anos antes, cargo, aliás, que ocupou até a sua morte.
Sua coleção de Facécias são, por assim dizer, curtos relatos históricos, alicerçado muitas vezes pela sua veia cômica, e algumas vezes com conteúdo erótico. A sua coletânea de provérbios (Proverbia Germanica) teve influência duradoura na Alemanha. Suas anedotas foram encenadas em teatros populares por poetas do século XVI tais como Jörg WickramWikipedia:Jörg Wickram e Hans Wilhelm KirchhofWikipedia:Hans Wilhelm Kirchhof, e se constituem uma fonte de história sobre os costumes de sua época.
Segundo Jacob WimphelingWikipedia:Jacob Wimpheling (1450-1528), e muitos outros, ele era o verdadeiro apaixonado e defensor do seu país (verus patriae ... amator ac defensor).The Cambridge Companion to Tacitus - A. J. Woodman.
Sua época Como frequentou os meios culturais de sua época fez amizades com Hieronymus EmserWikipedia:Hieronymus Emser (1477-1527), Beatus RhenanusWikipedia:Beatus Rhenanus (1485-1547), Johannes Reuchlin, Konrad Peutinger, Johannes NauclerusWikipedia:Johannes Nauclerus (1425-1510), Philipp Melanchthon e Johann EckContemporaries of Erasmus - Peter G. Bietenholz,Thomas Brian Deutscher.]
Foi um ardente patriota e entusiasta admirador do estilo e da eloquência.
Obras principais
Comedia Vigilantius. De optimo studio iuvenum (1501) Oratio ad regem Maximilianum de laudibus atque amplitudine Germaniae (1501, imprimé en 1504) Triumphus Veneris, souvent réimprimé, (1503) Ars condendi carmina, (1506) Nesta obra ele faz louvores ao Conde Erberhard im Bart († Fevereiro 1496), bem como à Universidade de Tübingen e a seus professores. Ars versificandi (1506) De Germanorum antiquitate (1506) De laudibus Suevorum (1506) Facetiæ (1506) Commentaria Epistolaru[m] Conficienda[rum] Henrici Bebelij lustingensis Poetę Laureati: poeticam & oratoriam publice profitentis in studio Tubingensi (1506) Édition numérique da Biblioteca universitária e regional de Düsseldorf. Proverbia Germanica (1508) Libri facetiarum iucundissimi (1508-1512) Opuscula, une collection de dissertations savantes (1516)
Ver também Lista de humanistas do Renascimento
Referências
Ligações externas Humanismo Rhetoric and Renaissance Culture - Heinrich F. Plett. Heinrich Bebel nach Leben und Schriften New Advent University of Illinois Press
Categoria:Humanistas da Alemanha Categoria:Poetas da Alemanha Categoria:Professores da Universidade de Tübingen Categoria:Eruditos do século XV