Словенія ( [slɔˈʋèːnija]), офіціално Република Словенія (, накурто RS) — країна в южнуй части Середньої Европы. Граничит з Італійов на западі, на сівері з Австрійов, на сіверо-востоці з Мадярщинов, а на востоці та юзі з Хорватійов. Из площов 20 271 км² ся рахує єднов из май малых держав Европы. Столиця и такой майбулшый варош є Любляна.
Словенія має 2,094 млн жителюв. 83% сут словенці по народности, пак значущі меншины сут мадяры, таліяне, ромы тай родакы з другых републик бывшої Югославії. У подаєдных общинах мадярськый и таліянськый языкы мают офіціалный статус паралелно из цілодержавным словенськым.
Словенія перша зпомежи републик Югославії уголосила независимусть в юнію 1991 года. В 2004 годі ся причленила до Европейського союзу и НАТО. В 2007 годі ся причленила ай до Еврозоны, приявши общу валуту евро.
Історія Правік
Територія теперішньої Словенії была заселена з правіку. Майстарші признакы людського поселеня ся датуют часом дас сперед 250 тыс. годами. В карстовуй печері Дівє Бабе ся найшла продіркавлена кустка печерного медвідя, котра має датованя дас 42-44 тыс. годув назад; тота кустка ся тримле за правічну фловту и годна быти майстаршым у світі найденым музикалным інструментом.
На люблянськуй млаці в 2002 годі найшли остаткы жилищ на сулаках віком булш ги 4,5 тыс. годув (теперь ото обєкт світової дідузнины ЮНЕСКО), а вєдно з ними майстароє в світі деревляноє колесо. В часі межи бронзовов и желізнов добов в Словенії были поширені културы погребовых урн и галштатска култура.
Старовік (антика) В римську добу днешня Словенія была поділена межи провінціями Італія, Паннонія тай Норік. Словенські землі лежали на торговому пути з Італії в Паннонію тай мали оборонноє значеня. Туй были римські поселеня Емона (теперь Любляна), Пойтовіо (Птуй) тай Келея (Цельє).
Словянські племена перейшли в Алпы в VI. стогудю по тому, як удты пушло ґерманськоє племня ланґобардув. Приблизно в 620-х годах алпійські словяне были частьов Самової державы. По Самовуй смерти в 650-х годах словяне теперішньої Карінтії сформовали независимоє княжество Карантанію.
Середньовік Карантанці перші змежи словян прияли християнство в VII. стогудю. У тот само період ся Карантанія стає вазалом Баварії, а май пак вєдно з Баварійов частьов імперії Каролінґув. У наслідну добу алпійські словяне помалы страчают свою автономію, котру в процесі політичної и културної ґерманізації замінят франкська феодална система.
До XIV. стогудя булша часть теперішньої Словенії пудпала пуд владу Габсбурґської династії. Майуплывна містна династія, ґровфы Цельські, уфайтовала ся в 1456 годі. Конець середньовіка ся зазначив турецьков навалов. Недовольнусть феодалнов защитов против туркув и новыми податями привели ид великым селянськым восстаням у 1515 г. и 1572-3 гг. (вєдно з хорватами).
Ранный нововік Ширеня реформації (головно лутеранства) в XVI. стогудю заклало фундамент розбудовы словенського книжного языка. Перші книгы по словенськы удав Прімож Трубар у 1550 годі. Наслідна контрреформація и католицькый абсолутизм загамовали словенську літературу онь до XVIII. стогудя, коли за реформаторської влады Марії Терезії тай сына юй Йозефа ІІ. было заведено повинноє ошколованя из основнов ошколов на словенському языкови. Словенська література оживлят ся такыми фіґурами, як драматик Антон Томаж Лінхарт и поет Валентин Водник.
XV.-XVII. стогудя ся зазначили далшыми спустошуючыми войнами з Османськов імперійов, войнами з Венеціанськов републиков из западного боку, тай далшыми восстанями селян. Стогудньый період мира тай розвиваня ся урвав из наполеоновськыми войнами. В період 1805-1813 гг. словенські землі (кроме сіверо-восточных) были частьов Іллірськых провінцій из столицьов у Любляні.
Словенськов реакційов на весну народув 1848 года была платформа автономної Изъєдиненої Словенії. Другым важным політичным напрямом быв іллірізм, авадь ідея зъєдиненя з остатньыми южными словянами. По 1848 году словенська култура и політика заживают уброженя. Из новыми політичными свободами приходят конфлікты межи поколінями: католиками, лібералами тай соціалістами. У ту само добу ся зачинают ай межиетнічні конфлікты на змішаных словенсько-німецькых тай словенсько-таліянськых територіях, котрі ся пак май розгорят по войні.
Починаючи уд 1880 года до першої світової войны еміґровали дас 300 тысяч словенцюв (єден из шести), майбулш у США. Гурничый опыт еміґранты дуставали щи дома в Словенії, пак робили в Америці банясами: майвелика словенська община ся находит у Клівленді (Огайо), другі сут у Іллінойсі, Колораді, Міннесоті, Монтані, Пенсілванії тай Юті. Попри тум исе быв період індустріалізації. Важным економічным, културным и політичным центром для словенцюв быв ядранськый портовый варош Терст.
Перша світова война Перша світова война принесла Словенії великі страты, май булш позад дванадцяти битв на ріці Сочи, на теперішнюм словенсько-таліянськум пограничу. Соткы тысяч словенцюв рекрутовали в австро-мадярськоє войсько, из них булш ги 30 тысяч загыбли. Соткы тысяч жителюв погранича помістили в утікацькі таборы в Австрії тай Італії. В таліянськых таборах ся з словенськыми втікачами убходили ги з державными ворогами - за час войны дакулько тысяч умерли позад голоду тай хворот.
29. октовбра 1918 народні зборы в Любляні и хорватськый парламент уголосили независимусть Державы словенцюв, хорватув и сербув. Пак 1. децембра 1918 Держава СХС ся зъєдинила з Сербійов у Корольство сербув, хорватув и словенцюв (уд 1929 ся стало называти Югославія).
Сен-Жерменськый мирный договор (1919) постановив провести референдум в етнічно змішануй южнуй Карінтії, де ся вже бороли австрійські войська з югославськыми. На области проведеня референдума, де приблизно 70% людности были словенці, 59% проголосовали за Австрію (межи тым на южнум березі рікы Дравы булшина голосув была за Югославію). Ціла область ся так стала частёв Австрії.
Рапаллськый договор (1920) лишив приблизно 327 тыс. словенцюв (из 1,3 млн) в Італії. По тому, як власть в Італії взяли фашисты, они пудпали пуд насилну таліянізацію. Майпознатов в удпорі против фашизма была орґанізація ТІҐР, заоснована в 1927 годі.
Меживойнова доба Нестойка ситуація в новуй Югославії из єї многыми політичными крізами в цілому ся характеризовала противеньом межи сербськым центром и націоналнов периферійов. У цілу меживойнову добу словенці май пуддержовали Словенську людову партію, котра ся борола за автономію.
Словенія як економічно майрозвита часть корольства была його промысловым центром. Єї економіка тай промысел ся щи булше розвили в 1920-ті годы, а май пак доста успішно удреаґовали на економічну крізу 1929 года. Силно ся розвив ай туризм: словенські курорты (напр. Блед вадь Роґашка Слатина) добили собі світової славы. Два майбулші вароші, Любляна и Марібор, были ґрунтовно модернізовані. Важными представителями модерністичної архітектуры были Йоже Плечник, Иван Вурник и Владимир Шубіц.
Друга світова война У другуй світовуй войні нацистська Німеччина (барнаста барва) и гортіювська Мадярщина (зелена) анексовали території на сівері, а фашистська Італія на югови (чорно-біла смугаста часть мапы; чорна часть на западі была частьов Італії уд Рапаллського договора 1920 года). По 1943 г. Німеччина забрала собі ай таліянську окупаційну зону. Гітлерувська коаліція напали на Югославію в апрілю 1941, розбивши ю за дакулько тыжднюв. Словенію поділили межи собов Німеччина на сівері тай Італія на югови. Восточный реґіон Прекмуря (сперед Тріанонськым миром часть жуп Ваш и Зала) заяла Мадярщина, а дакулько сел на хорватському гатарови припали Независимуй державі Хорватії.
В таліянськуй окупаційнуй зоні ся орґанізовав Освободителный фронт, часть югославського комуністичного партизанства пуд проводом Йосипа Броза Тіта. Таліяне против тому спонзоровали містні анти-партизанські отряды. По перемирю межи Італійов и Союзными державами в септембру 1943 Німеччина забрала юго-запад Словенії собі тай зъєдинила анти-партизанські отряды в Словенськоє домобранство.
У кунцьови войны на яри 1945 партизаны освободили цілу територію днешньої Словенії (в Прекмурю їм помогла ай Червена армада). В 1947 годі Італія передала Словенії теперішньоє Приморя по мирному договору. Партизаны взяли ай Терст и часть австрійської Карінтії, айбо сесі реґіоны май пак мусіли лишити позад тиску западных союзникув.
У войні загыбли дас 8% словенського населеня. Мала жидувська община в Прекмурю была унищена в голокості мадярськых жидув в 1944 годі. Нацисты депортовали булш ги 50 тыс. словенцюв, включно з дітьми, насилно переселеными в німецькі родины. Приблизно 30-40 тыс. чоловікув рекрутовали и заслали на восточный фронт. Таліянські власти депортовали 25 тыс. у концентрачні лаґры. По войні комуністична власть зводила рахункы з своими противниками. Велика часть німцюв тай таліянув утікла из Словенії.
Соціалізм
По войні ся Словенія стала републиков федеративної Югославії, котра в перші повойнові годы провела націоналізацію и зачаткы колективізації. В 1948 годі независима політика Югославії стала причинов конфлікта межи Тітом и Сталіном. Противникы режима, межи ними ай словенці, засилали ся в трудові лаґры (майпознатый є Голый Оток).
Уд 1950-х годув Югославія експериментовала из реформами. Личні и економічні свободы в Югославії были май высокі ги в державах совітського блока. Як федеративна република Словенія мала доста широку автономію. По Тітовуй смерти в 1980 годі ся зачала економічна и політична кріза. Повторив ся політичный конфлікт межи Сербійов з єдного бока, и Словенійов тай Хорватійов из другого.
В апрілю 1990 года Словенія провела перші демократичні выборы, на котрых выграла Демократична опозиція з дисидентом Йоже Пучником у чолі. 23. децембра 1990 пройшов референдум за независимусть, де ю пуддержали 88% цілого населеня. Офіційно ся независимусть уголосила 25. юнія 1991 года. 27. юнія из приходом югославської армады в Словенію зачала ся Десятиденна война. На конець юлія югославська армада докус лишила Словенію.
Независима Словенія В децембрі 1991 года была прията нова конституція Словенії, пак у 1992 законы за приватизацію. У Словенії переход ид торжнуй економіці проходив поступно (напротив «шокової терапії» в другых покомуністичных державах). Словенія ся причленила до ОЗН в 1992, до ЕУ и НАТО в 2004, тай до Еврозоны в 2007 годі.
Ґеоґрафія
Словенія лежит у середнюй авадь юго-восточнуй части Европы пуд Алпійскыми горами, на березі Середоземного моря. На єї території ся стрічат алпійскый, середоземный и континенталный клімат. Булш ги половина території є заліснена (булшу частку хащ в Европі мают лиш Фінландія тай Швеція).
В сіверо-западнуй части країны домінуют Алпы з майвысшым верьхом Словенії Триглавом (2864 м). Из боку моря на юго-западі лежит плато Карст (Крас) из пудземными ріками тай печерами, як напримір Постойнська печера ци Шкоцъянські печеры. Словенськый берег Ядранського моря тягне ся дас на 47 км уд Італії до Хорватії.
Територія Словенії лежит головно в базені Чорного моря (81%), менша часть у базені Ядранського моря. Майдовжі рікы сут Сава, Драва, Мура, Колпа и Соча. Кваліта воды ся рахує єднов з майвысшых в Европі, айбо на промысловых и земледілськых територіях знают быти еколоґічні проблемы. Флора и фавна Словенія має богату, пестру флору и фавну позад свого положеня на границях біоґеоґрафічных реґіонув. При площи розміром 0,004% поверьха Землі туй є представленый 1% біолоґічных видув. Ссавцюв є 75 видув, межи ними свистуны, козорогы и серны.
Межи драпіжниками важні сут рысь, дика мачка, лисиця тай шакал. Словенія має дас 40-60 вовкув и дас 450 бурых медвідюв.
Дуже богата є печерна фавна, в котруй мож найти дакулько десяткув ендемічных видув. Из печерных хребетных познатый є лиш самый протей Proteus anguinus, авадь «чоловіцька рыба».
Из китовых в сіверному Ядрані жиє лиш делфін Tursiops truncatus.
Змежи богатої птичої фавны мож назвати дакулько сововых: лелита, ухана вадь пугача. Далшыми прикладами сут ястряб, крачун, чорна и зелена жовна вадь бузьок (майбулш у Прекмурю).