Анґлі́цькый, анґлі́йськый язы́к () є западноґерманськый язык, котрый постав у раннюй середньовічнуй Анґлії и наднесь є ґлобалнов лінґвов франков, третьым майпошыреным материнськым языком, головно вдяку світовому вливови Британської імперії, а пак Здружіня Націй тай Споєных штатув Америкы. Анґліцькый є майученым у світі другым языком и за другый язык го має булше людий як за материнськый.English у Ethnologue (26. выд., 2023)
Анґліцькый язык є офіційным авадь єдным из офіційных языкув у 57 суверенных державах тай 30 зависимых територіях. Анґліцькый є єдным из шести офіційных языкув Орґанізації Споєных Націй, єдным из 24 офіційных языкув Европської унії и активно ся хоснує у многых другых межинародных и реґіоналных орґанізаціях. Анґліцька бесіда є де факто лінґвов франков дипломації, наукы, технолоґії, межинародної торговлі, туризма, авіації, розважалної індустрії тай інтернета. Каталоґ світовых языкув Ethnologue шацовав, ож на 2021. рук у світі было булш ги 1.4 міліарда хосновачув анґліцького.
Староанґліцька бесіда ся появила з ґрупы западноґерманськых діалектув, котрыма приказовали анґлосаксоны. Ранні писані памняткы хосновали на письмо руны (футарк), а пак алфавіт на основі латинського про май довгі тексты. Пузньостароанґліцькый позычив часть ґраматикы тай основної лексикы из сіверноґерманського староскандінавського языка.Bammesberger, 1992, p. 30.Svartvik & Leech, 2006, p. 39. У высокому середньовічу анґліцькый алфавіт повнустю замінив рунічный, а пуд норманськов властьов ся зачав період середньоанґліцького языка, котрый ся характеризує читавым вливом французькых діалектув и латины на лексику. Переход уд середньоанґліцького періода ид сучасному сохтує ся марковати Великым изсувом голосных. Хоть у сучаснуй анґліцькуй бесіді позычкы з латинського и другых романськых языкув чинят велику часть лексикы, анґліцькый має ґерманську ґраматику, фонолоґію тай основу кажджоденного лексикона.
Анґліцькый екзістує у діалектному контінуумі из скотсом; кроме того майбулше подабавут на нього нижньосаксонськый и фризькый.
Анґліцькый язык є плуріцентричный, што значит, ож ун має дакулько кодифікованых стандартных верзій и не є єдної націоналної власти, котра бы реґуловала стандарт хоснованя бесіды про вшыткых.Trudgill & Hannah, 2008, p. 2.Romaine, 1999.Baugh & Cable, 2002.Trudgill & Hannah, 2008, pp. 8–9.
Класифікація
Анґліцькый язык є членом індоевропської языкової файты, ґерманської ґрупы, западноґерманської голузкы.Bammesberger, 1992, pp. 29–30. Має ворошні характеристикы: наприклад, діленя часослув (вербув) на силный и слабый клас, хоснованя модалных часослув тай звукові зміны праіндоевропськых приголосных подля законув Ґрімма тай Вернера — з німецькым, нідерландськым и шведськым языками позад ворошного походжіня уд єдного праязыка знамого ги праґерманськый.König & van der Auwera, 1994.
Література
Референції
Катеґорія:Языкы Катеґорія:Ґерманьскы языкы