Гвузд, кли́нець — малый продовговатый предмет, острый на єдному кунци тай плыскый на другому, котрый ся чинит головно из метала и хоснує ся на прикапчованя предметув єден ид другому. Майчасто гвуздьом ся капчавут уєдно дарабы дерева, айбо хоснувут го и з пластиком, ґіпсокартоном, каміньом, бетоном. Гвуздя ся майбулше чинит из стали, айбо годно быти выроблено из нержавівучої стали, желіза, міди, алумінія, бронзы.

Клинці типово забивавут у матеріал клепачом авадь спеціалнов піштольов. Они держат матеріалы врокаши через тертя за осьовым напрямліньом и напружіня зсува. Остря гвоздув пораз загинавут набук по забиваньови, обы они ся не вытігали.

Клинці мавут три елементы: май шырокый плыскый конець (головку); стыржень, котрый годен быти ціліндричным, конічным авадь паралелепіпедным; и острый конець (жало).

Історія и технікы выробленя

Історія клинця ся условно ділит на три періоды:

ручного кованя (уд правіка по 19. стороча); різаных клинцюв (дас 1800–1914); дровтяных клинцюв (дас 1860–теперь).

Ручноє кованя У ручному кованьови гвоздикув, ковач чинит из желіза продовговатый дровтик, котрый ся зужує на кунци, кладе го у желізну мінту из малыми дірками у нюй. Май шырокый конець дровтика ся не стає удну мінты, и ковач бє по нюм клепачом, позад чого тот конець ся розплюскує и стає головков клинця.

Біблія має шор референцій на хоснованя гвоздув, у тум числі: історію за Яел (Яіл), жону Гебера, у Книзі Судий, котра забиват клинець (авадь палатковый кул) у голосницю сплячого канаанського воєводы;Bible, Judges 4:21: "Then Jael Heber's wife took a nail of the tent, and took a hammer in her hand, and went softly unto him, and smote the nail into his temples, and fastened it into the ground: for he was fast asleep and weary. So he died." добытя царьом Давыдом желіза на клинця про тото, што пак стало Храмом царя Соломона;Bible, 1 Chronicles 22:3: "And David prepared iron in abundance for the nails for the doors of the gates, and for the joinings; and brass in abundance without weight[.] тай у розпятьови Исуса Христа на хресті.

Римляне шыроко хосновали клинцята. Римська армія наприклад лишила по собі сім тон клинцюв, кой ся у 86–87. роках н. е. пушла гет из фортеці Інхтутіл у Пертшырі, Шкоція; у середині 20. стороча сер Іен Річмонд правив розкопкы на місті тай найшов величезну яму, у котруй были 875,000 желізных клинцюв — римляне спрятали їх, обы тоты не трафили до рук каледонцюв, котрі бы їх переплавили на зброю.

До дас 1800. року гвуздя ся сохтовало чинити вручну — тото чинив клинка́рь вадь гвуздя́рь — пораз уєдно из спеціалными робочыми, котрі нарізали желізні удливкы на потрібну довготу, обы ковачі могли з нима нарабляти.

У часы Америцької револуції Анґлія была майвеликым выробником клинцюв у світі. Гвуздя было дорогоє тай рідкоє у Америцькых колоніях, позад чого пораз ся палили завхабені хыжі, обы з попелу мож было зобрати клинця; у Вірджінії тото стало таков великов проблемов, ож там Комора Бірґерув () удала закон, подля котрого ся заказовало палити свою хыжу при переході на новоє місто, а вмісто того власникам ся удавало такоє число гвоздикув, якоє они ухосновали на ставбу тої хыжі. Файты часто мали міста на выробляня гвоздув на свойих обыстях; у пудлу годину вадь уночи ціла фамілія могла чинити гвуздя на своє хоснованя вадь про далшый бартер.

Різані клинці Нарізавучый млин, котрый ся появив у Анґлії у 1590. році, упростив выробленя дровтув на клинцята, айбо реална перва провба механізовати процес ся стала межи 1790. и 1820. роками, зачатково у Анґлії тай Споєных Штатах, кой ся вынаходили ушылиякі машины на автоматизацію тай ускореня клинкарьського процеса из удливкув желіза. У Швеції на зачатку 1700. рокув Крістофер Полгем учинив машину на нарізаня гвоздув на своюй автоматизовануй фабриці. Тоты клинці ся знали ги різані позад того, ож они ся чинили нарізаньом желізных удливкув на стыржні, а позад свого приблизно прямокутного переріза їх ищи кликали квадратными.

У США запатентовав процес нарізаня клинцюв Джейкоб Перкінз у рокови 1795; у Анґлії тото вчинив Джозеф Даєр, котрый наштімовав выробництво у Бырмінґемови. Гвуздя ся нарізало из листув желіза так, обы волокна желіза ишли поздовж гвоздовых стыржнюв. Бырмінґемська клинцьова індустрія ся пак розвивала далші декады и досягнула свого піка у 1860. роках, по чому пушла на спад позад конкуренції из дровтяным гвуздьом, айбо продовжила ся по зачаткови Первої світової войны.

Дровтяні клинці Дровтяноє гвуздя ся формує из дровта. Обычно дровт ся проводит через серію мінт, обы быв дакотрого потрібного діаметра, а пак ся ріже на курті стыржні, из котрых ся чинят клинці. Острі кунці гвоздикув ся нарізавут лезами, а головкы формувут пуд высокым тиском. До зачатку 20. стороча процес выробліня гвоздув став практично цілком автоматизованый; машины могли скоро продуковати читаві обсягы недорогых клинцюв почти без вмішаня чоловіка.

Подля єдної из верзій, технолоґія дровтяных клинцюв была унайдена у Франції на зачаткови 19. стороча; Шарль Фремон наводит французькі патенты на неї зачинавучи 1806. роком и кунчавучи 1825. Французькоє походжіня ся указує и на традиції у поєдных языках называти дровтяні клинці „французькыми“ (, ).

Из появов дешевых дровтяных клинцюв, хоснованя кованых уручну дуже скоро упало, и май помалі ся зачали удказовати уд різаных. У 1892. році у США ся чинило булше стальных дровтяных гвоздикув ги різаных. У рокови 1913, 90% выробленых у Штатах гвоздув были дровтяні. Клинці перестали быти рідкыми тай дорогыми, и стали масово ся вырабляти. У сучасности практично вшыткі гвозды ся чинят из дровта.

Удкликованя Катеґорія:Желізна доба