Ива́н Завадя́к (24. септембра 1939, Новоселиця – 18. фебруара 2026) быв русинськый писатель, прозаїк.
Ранньый жывут Pодив ся 24. септембра 1939 у Новоселици Хустського (товды Воловського, а пак Міжгірського) района у многодітнуй селянськуй файті. Фаховоє ошколованя дуставав уд 1954. по 1957. рук у Хустському културно-школовалному технікумови тай Ужгородському державному університеті. Уд 1958. по 1961. рук служив у Збройных Силах СССР. 55 рокув робив на разных роботах у културнуй, ошколовалнуй, общественно-політичнуй, правоохороннуй тай выробничуй сферах.
Творьба Писати краснописемні творы зачав ужек у пінзійові рокы — из слув самого Завадяка, стало ся тото так, ож му ся у нуч на Руздво 2017. рока наснила покуйна мамка тай попросила написати книжку. Быв єдным из упорядникув тай авторув книгы історично-културолоґічных нарисув „Верховина: Волівщина ‒ Міжгірщина“ (2017). Оповіді у русинському языку зачав публіковати у журналови „Отцюзнина“ зачинавучи тым такой 2017. роком, а пак ся публіковав ай у „Алманахах днешньої русинської літературы“. Автор романа у новелах „Брызґы споминÿв из дітвацтва“ (2019) тай трьох повісти из ворошнов назывков „Выпровбалованя любовльôв“ (2021).
22. фебруара 2025 презентовав фіналну часть автобіоґрафічної трилоґії, книгу „Налице та й нарубы“ за характерні тай тайні стороны совітського часу. Михаил Зан написав про неї спередслово тай рецензію.
Смерть Иван Завадяк умер 18. фебруара 2026. року; опровуд быв справленый 20. фебруара.
Референції
Катеґорія:Русиньскы писателї