Септуаґі́нта, пораз гре́цькый Стары́й Заві́т вадь Товма́чіня Сі́мдесяти́ (гр. койне ), накурто LXX, тото майранньоє екзистувучоє грецькоє товмачіня юдаїштської Біблії из ориґіналного біблійного іврита. Повна грецька назывка ся взяла из історії, записаної у Письмови Арістея ид Філократови, ож „жыдувські законы“ были потовмачені на грецькоє койне на бештелунок Птолемея II. Філаделфа (285–247 до н. е.) 72 жыдувськыма товмачами — по шість из кажджого из Дванадцяти колін Ізраїля.Трактат Меґілла 9 (9a)Трактат Соферім 1 (1:7-8)

Біблеїшты ся соглашавут, ож перві пять книг юдаїштської Біблії были потовмачені з біблійного іврита на грецькоє койне комунітов жыдув, жывучых у Гелленістичнум Еґіпті, из центром у Александрії (де было читавоє жыдувськоє населеня в тот час), віроятно на зачаткови вадь у середині 3. стороча до н. е. Другі книгы гадано были потовмачені у 2. ст. до н. е. Поєдны тарґумы (зачатково усні товмачіня юд. Біблії), котрі товмачили вадь парафразовали Біблію на арамайськый язык, были учинені у період Другого храма.

У часы Другого храма, немногі могли говорити івритом, ищи менше челяди бировало у нюм читати; у тот час лінґвами франками у жыдувськуй комуніті были грецькоє койне тай арамайська бесіда.

Етимолоґія Назывка „Септуаґінта“ походит уд латинської фразы („Старый Завіт из верзії Сімдесяти Товмачув“), уд гр. койне „Товмачіня Сімдесяти“. Грецькоє товмачіня юдаїштськых писань ся зачало называти Септуаґінтов у часы Авґустина Блаженого (354–430 н. е.).Sundberg, in McDonald & Sanders, eds., The Canon Debate, p.72. Часто ся хоснувут ги куртанка на Септуаґінту римськоє число LXX (70) тай буква вадь G.Biblia Hebraica Stuttgartensia, наприклад.

Історія

Подля традиції, Птолемей II. Філаделф (грецькый фараон Еґіпта) загнав 72 жыдувськых товмачув — по шість из кажджого из Дванадцяти колін Ізраїля — из Єрусалима в Александрію, обы они потовмачили Танах из біблійного іврита на грецькоє койне про його бібліотеку. Сякый наратив ся находит у псевдепіґрафічнум Письмі Арістея ид його братови Філократови тай повторят ся Філоном Александрійськым, Флавійом Йозефом у „Жыдувськых старожытностьох“ и май пузньыма жерелами (у тому числі Авґустином Гіппонійськым).Авґустин Гіппонійськый, Варош Бога 18.42. Ун записаный ай у трактаті Меґілла Бабілонського Талмуда:

Філон Александрійськый пише, ож число товмачув ся убирало через узываня шести представителюв кажджого из Дванадцяти колін Ізраїля, айбо точность сиї інформації пуд сомнівом, бо тото значит, ож дванадцять племен на тот час щи екзистовали у період правліня Птолемея, тай ож Десять страченых племен не были насилу переселені Ассірійов перед 500 роками. Не вшыткоє населеня десяти племен ся розчинило, їх часті найшли притулок у Єрусалимови тай усокотили себе и свуй родовод. Подля пузнішої рабинської традиції (котра держала грецькоє товмачіня покрученов верзійов сакралного текста, неплатнов про хоснованя у сінаґозі), Септуаґінта была вручена Птолемейови перед двома днями до говіня 10. тевета.Тур Орах Хаїм 580, цитувучи Багаґа.

Подля 3. фраґмента Арістобула Александрійського, часті Закона были потовмачені из іврита на грецькый язык задовго до верзії Септуаґінты. Ун писав, ож Платон и Пітаґор знали Жыдувськый закон тай іншпіровали ся ним.A. Yarbro Collins, Aristobulus (Second Century B.C.). A New Translation And Introduction, in James H. Charlesworth (1985), The Old Testament Pseudoepigrapha, Garden City, NY: Doubleday & Company Inc., Volume 2, (Vol. 1), (Vol. 2), p. 831.

У передслові свого товмачіня Септуаґінты (1844) Ланцелот Чарлз Лі Брентон соглашат ся, ож майскорі авторами Септуаґінты были александрійські жыдове, айбо удмітує письмо Арістея ги благородну брехню. Умісто того, ун каже, ож посправді ся назывка „Септуаґіанта“ появила позад того, ож майперва верзія была загната авторами на жыдувськый сінедріон (сангедрін) у Александрії про редактуру тай одобреня.

Александрійські жыды празновали товмачіня кажджоручным фестівальом на острові Фарос, де стояв Александрійськый маяк — місто, де, як ся держало, над товмачіньом ишла робота.

Верзія за датованя товмачіня Танаха 3. сторочам до н. е. ся пудпорує шором факторув, у тум числі тым, ож його грецькый язык указує ранньоє грецькоє койне, а його ранні рукописы тай перві знамі референції на нього ся датувут 2. ст. до н. е.J.A.L. Lee, A Lexical Study of the Septuagint Version of the Pentateuch (Septuagint and Cognate Studies, 14. Chico, CA: Scholars Press, 1983; Reprint SBL, 2006) По Торі, другі книгы ся товмачили далші два вадь три стороча. Неясно котра из них была потовмачена коли вадь де; котрісь годні были быти потовмачені двараз (у разных верзійох), а пак удредаґовані.Joel Kalvesmaki, Septuagint Кваліта и стиль товмачув ся рузнили уд книгы до книгы, уд буквалного товмачіня тай парафраза до інтерпретативного стиля.

Процес товмаченя Септуаґінты тай из Септуаґінты у другі верзії годен быти поділеный на дакулко крокув: грецькый текст ся писав у соціалнум окруженю гелленістичного юдаїзма тай быв завершеный до 132. до н. е. Из пошыріньом раннього християнства, тота Септуаґінта была у свою очерідь потовмачена на латину у дакулкох верзіях, колективно названых Vetus Latina, на котрі ся тоже знало казати „Септуаґінта“,Cornelia Linde, How to Correct the Sacra Scriptura? Textual Criticism of the Bible between the Twelfth and Fifteenth Century, Society for the Study of Medieval Languages and Literature 2015 pp. 9ff, 29ff.Life after death: a history of the afterlife in the religions of the West (2004), Anchor Bible Reference Library, Alan F. Segal, p.363Gilles Dorival, Marguerite Harl, and Olivier Munnich, La Bible grecque des Septante: Du judaïsme hellénistique au christianisme ancien (Paris: Cerfs, 1988), p.111 раз у Александрії, пак ай поза нив. Септуаґінта стала основов про старословянську, сірійську, староарменську, староґрузинську тай коптську верзії християнського Старого Завіта.Ernst Würthwein, The Text of the Old Testament, trans. Errol F. Rhodes, Grand Rapids, Mich.: Wm. Eerdmans, 1995.

Язык Септуаґінта написана грецькым койне. Подакотрі секції обсягувут гебраїзмы: ідіомы тай фразы из гебрейського и арамайського языкув.H. B. Swete, An Introduction to the Old Testament in Greek, revised by R.R. Ottley, 1914; reprint, Peabody, Mass.: Hendrickson, 1989. Другі книгы, такі ги Даніел и Пословиці, мавут май силный грецькый влив.

Товмачіня годно дасти представленя за передмасоретськый іврит; многі власні назывникы у нюм ся пишут из помочов букв на означіня грецькых голосных, кой товдышні тексты у івриті не мали нікуд, т. є. означованя голосных у гебрейськум тексті. Айбо неправдоподобно, ож ушыткі звукы біблійного іврита мали еквіваленты у грецькуй бесіді.

Никайте щи

Біблія Юдаїштська Біблія

Референції

Катеґорія:Христианска литература