Юрко Харитун — учитель, збератель русинского фолклору, русинскый поет в Словакии, лавреат «Премии Александра Духновича» (2012), удѣляной Карпаторускым выскумным центром (Тhe Carpatho-Rusyn Research Center) в США.
Биография Родив ся 17. юла 1948 в Стружници Снинского окресу. Основну школу выходив в родном селѣ, пак в Старинѣ, а середню — во Снинѣ, де уж од школной лавкы зачав писати стишкы. Учив ся гру на гуслях в музичной школѣ. Высоку освѣту зыскав на педагогичной факултѣ в Пряшовѣ, а пак од року 1970 зачав учительовати в основной школѣ в Лендаку, Попрадского окресу. Еще в середньой школѣ зачав записовати русинскый фолклор: народны спѣванкы, дѣтскый фолклор, пословицѣ, приповѣдкы. В року 1986 его родне село цѣлком заникло, а обывателе были переселены. Юрко Харитун дале жив и творив в Кежмарку, одкы походить его жена, а тема жалю за заниклым селом молодости стала ся еднов з доминант его поезии.Зозуляк А. Умер поет 30. августа 2024 во вѣку 76 рокы по довгой а тяжкой хворотѣ.Michal Frank
Творба Юрко Харитун публиковав свои дѣла в периодиках, а тыж е автором многых книжок:Кралёва Л.Копорова К. (2020) 1995 — Гуслї з явора 2010 — Мої жалї 2011 — Мої сны 2013 — Мої незабудкы 2014 — Мої надїї 2016 — Здогадай, школярику 2017 — Юрко Харитун: Дякую, мамко! Пряшів: ОЗ КОЛЫСОЧКА, 2017. 104 с. 2018 — Діяґноза: фіґлї про дїти 2018 — Нашы співаночкы, як дївчат віночкы 2019 — Моя тринадцята 2020 — Наш край – наш рай 2021 — Надгоріты мої днї Книжка Мої сны в року 2012 вызнаменана «Премиов Александра Духновича».Копорова К. (2012)
Жридла и одказы
Зозуляк А.: Moлодый шістдесятник – Юрко Харітун Копорова К. (2012): Писмо од Юрка Харитуна, тогорічного лавреата Цїны А. Павловіча і Премії А. Духновіча... Русин 2012/2, сс. 8-9. Копорова К. (2020): Харитун, Юрко Кралёва Л.: Слово выдавателя. // Юрко Харитун: Дякую, мамко! Пряшів: ОЗ КОЛЫСОЧКА, 2017, с. 104.
Референции
Катеґорія:Русиньскы поеты Катеґорія:Русиньскы умелцї Катеґорія:Поеты Словакии Катеґорія:Педаґоґы Катеґорія:Фолклористы