Sebilj

мини|250p|Sebilj u Sarajevu

Sebilj ili sebil (tur. sebil) je arapska reč u značenju „put”, ali kao izraz označava dobrotvornu, vrlo staru instituciju, fontanu posebnog oblika na trgovima, na kojoj je sebiljdžija zahvatao vodu iz korita i besplatno napajao žedne.

U Turskoj postoji veliki broj sebilja, naročito Istanbulu, ali i van Turske u mnogim drugim državama u kojima većinu stanovnika čine muslimani ili su nekada pripadale Osmanskom carstvu. Među najpoznatijim sebiljima je Sarajevski sebilj koji je jedan od simbola Sarajeva.

Istorija Domovina sebilja je Arabija. U Turskoj danas postoji veliki broj sebilja, najviše u Istanbulu ali i drugim gradovima. Smatra se da se najstariji sebilj nalazi u gradu Konja u Anadoliji.

Unutar sebilja je u početku radio službenik, sebiljdžija, čiji je yadatak bio da puni posude vodom i deli ih žednim prolaznicima.

Gradnja sebilja na prostorima Balkana počela je dolaskom Osmanlija. Glavni grad Bosne i Hercegovine, Sarajevo, oduvek je bio poznat po sebiljima, česmama i šadrvanima iz kojih su se čistom vodom osvežavali stanovnici grada i putnici namernici. Veruje se se da je u Sarajevu postojalo oko 300 sebilja, od kojih je danas sačuvan samo jedan, čuveni Sarajevski sebilj.

Sarajevski sebilj

Sebilj na Baščaršiji je jedini objekt te vrste u Sarajevu. Originalni sebilj u centru Baščaršije, urađen u pseudo-otomanskom stilu, izgradio je bosanski vezir Mehmed-paša Kukavica 1753. godine. Taj sebilj se nalazio nešto niže od današnjeg i izgoreo je u požaru 1852. Godine 1891. obnovljen je po nacrtu češkog arhitekte Aleksandra Viteka i premješten na današwe mesto. Ovaj deo Baščaršije se često naziva i trg golubova".

Kopije sarajevskog sebilja su kao prijateljski poklon dobili Beograd, Zagreb, Rim i Novi Pazar. U Srbiji su sebilji izgrađeni još u Sjenici i Tutinu.

Vidi još

Sebilj česma u Beogradu Sebilj česma u Novom Pazaru

Reference

Literatura

Категорија:Арабизми