Istorija nauke je studija istorijskog razvoja ljudskog razumevanja prirodnog sveta i domena društvenih nauka. Do kasnog 20-tog veka istorija nauke, posebno fizičkih i bioloških nauka, je imala status narativa koji slavi trijumf korektnih teorija nad nekorektnima. Nauka je predstavljana kao glavna dimenzija napretka civilizacije. Zadnjih dekada, postmoderni pogledi su uzeli maha. To su gledišta koja daju istoriji status kompletirajućeg paradigma ili konceptualnog sistema. Posebno je jak uticaj Tomasa Kuna, Struktura naučnih revolucija (1962). Po Kunu: “Partly by selection and partly by distortion, the scientists of earlier ages are implicitly presented as having worked upon the same set of fixed problems and in accordance with the same set of fixed canons that the most recent revolution in scientific theory and method made seem scientific.” svaka nova paradigma prepisuje istoriju nauke da bi prestavila putem selekcije i distorzija bivše gledište kao svog prethodnika.

Nauka se sastoji od empirijskog, teoretskog, i praktičnog znanja o prirodnom svetu, proizvedenog putem istraživanja primenom naučnih metoda, što naglašava zapažanje, objašnjavanje, i predviđanje realnih fenomena putem eksperimenta. Uzimajući u obzir dualni status nauke kao objektivnog znanja i ljudskog konstrakta, dobra istorografija nauke se zasniva na istorijskim metodima intelektualne i društvene istorije. Utvrđivanje tačnog porekla moderne nauke je moguće upotrebom mnogih važnih tekstova koji su sačuvani još od doba klasičnog sveta. Međutim, reč naučnik je relativno nova — skovao ju je Vilijam Vevel u 19-tom veku. Pre toga su se ljudi koji istražuju prirodu nazivali prirodni filozofi. Dok su empirijska istraživanja prirodnog sveta bila opisivana od doba klasične antike (na primer, Tales, Aristotel, i drugi), i dok su naučni metodi bili u upotrebi od srednjeg veka (npr., od strane Ibn al-Haitama, Ebu Rahim el-Birunija i Rodžera Bejkona), početak moderne nauke se generalno vezuje za rani moderni period, od takozvane Naučne revolucije do koje je došlo tokom 16-tog i 17-tog veka u Evropi. Naučni metodi se smatraju fundamentalnom komponentom moderne nauke i neki, a posebno posebno naučni filozofi i praktičari  smatraju ranija ispitivanja prirode pre naučnim. Tradicionalno, istoričari nauke su definisali nauku dovoljno široko da obuhvati ta ispitivanja."For our purpose, science may be defined as ordered knowledge of natural phenomena and of the relations between them." William Cecil Dampier - Whetham, , ; "Science comprises, first, the orderly and systematic comprehension, description and/or explanation of natural phenomena and, secondly, the [mathematical and logical] tools necessary for the undertaking." Marshall Clagett,

Najraniji koreni nauke mogu se pratiti u starom Egiptu i Mesopotamiji u periodu od 3000. do 1200. godine pre nove ere. Njihovi doprinosi matematici, astronomiji i medicini ušli su i oblikovali grčku prirodnu filozofiju klasične antike, pri čemu su učinjeni formalni pokušaji da se daju objašnjenja događaja u fizičkom svetu zasnovana na prirodnim uzrocima. Nakon pada Zapadnog rimskog carstva, nivo znanja o grčkim shvatanjima sveta opao je u Zapadnoj Evropi u kojoj se govorio latinski tokom ranih vekova (400. do 1000) srednjeg veka, ali je nastavilo da napreduje u grčkom govornom području u Istočnom rimskom (ili vizantijskom) carstvu. Uz pomoć prevoda grčkih tekstova, helenistički pogled na svet je sačuvan i apsorbovan u muslimanski svet arapskog govornog područja tokom islamskog zlatnog doba. Obnavljanje i asimilacija grčkih dela i islamskih istraživanja Zapadne Evrope od 10. do 13. veka oživelo je učenje prirodne filozofije na Zapadu.

Reference

Literatura

Joseph Agassi. Nauka i njena istorija: A Reassessment of the Historiography of Science'' (Boston Studies in the Philosophy of Science, 253) Springer. , 2008.

(Heinemann Educational Books Ltd. .) (Includes a description of the history of science in England.) , University Press.

. (3rd ed.) . .

, Lap Lambert-Germany.

Lipphardt, Veronika/Ludwig, Daniel, Knowledge Transfer and Science Transfer, EGO – European History Online, Mainz: Institute of European History , 2011, retrieved: March 8, 2020 (pdf).

Spoljašnje veze

'What is the History of Science', British Academy British Society for the History of Science

The CNRS History of Science and Technology Research Center in Paris (France) Henry Smith Williams, , online text Digital Archives of the National Institute of Standards and Technology (NIST) , Linda Hall Library Digital Collections Division of History of Science and Technology of the International Union of History and Philosophy of Science Giants of Science (website of the Institute of National Remembrance) – Contains primary sources by such major figures in the history of scientific inquiry as Otto Brunfels, Charles Darwin, Erasmus Darwin, Carolus Linnaeus Antony van Leeuwenhoek, Jan Swammerdam, James Sowerby, Andreas Vesalius, and others.

International History, Philosophy and Science Teaching Group IsisCB Explore: History of Science Index An open access discovery tool Museo Galileo – Institute and Museum of the History of Science in Florence, Italy National Center for Atmospheric Research (NCAR) Archives The official site of the Nobel Foundation. Features biographies and info on Nobel laureates

The Vega Science Trust Free to view videos of scientists including Feynman, Perutz, Rotblat, Born and many Nobel Laureates.