Ljubomir Savić (Paraćin, 14. jul 1921 - Beograd, 28. novembar 2010) je bio profesor na Defektološkom fakultetu Univerziteta u Beogradu.
Biografija
Ljubomir Savić rođen je u Paraćinu 1921. godine. Оtac mu je bio upravitelj osnovne škole a majka učiteljica. Gimnaziju je završio u Zemunu 1937. godine a Bogosloviju u Sremskim Karlovcima 1941. godine, zatim Učiteljsku školu u Jagodini 1946. godine i defektološki odsek Više pedagoške škole u Beogradu 1948. godine. Paralelno je studirao Filozofski fakultet, pedagoško psihološku grupu, gde je diplomirao 1950. godine. Doktorirao je na istom fakultetu 1962. godine sa tezom „Teorija i praksa specijalnog školstva u Srbiji do drugog svetskog rata“.
Bio je najpre učitelj u školi za gluvu decu „Radivoj Popović“ u Zemunu 1947. godine, pa njen upravitelj (od 1950. do 1953. godine) a zatim pedagoški instruktor u školi za gluvu decu u Jagodini (od 1953. do 1957. godine). Po konkursu prelazi u Centralni odbor Saveza gluvih Jugoslavije na mesto savetnika za kulturu i prosvetu i međunarodne veze (od 1957. do 1964. godine) da bi zatim bio postavljen za glavnog istraživača Centra za rehabilitaciju gluvih u Beogradu, gde realizuje tri naučno istraživačka projekta iz oblasti gluvoće i rehabilitacije za potrebe SAD i Jugoslavije.
Godine 1964. je konkursom izabran za savetnika za specijalne škole Republičkog zavoda za školstvo Srbije, a zatim postavljen za vršioca dužnosti istog zavoda, i na toj dužnosti ostaje do 1978. godine kada je po konkursu izabran za vanrednog profesora Defektološkog fakulteta u Beogradu. Postavljen je za šefa katedre za surdopedagogiju 1979. godine a zatim za dekana Defektološkog fakulteta (od 1983. do 1985. godine) sa koje je dužnosti, posle 43 godine rada u školstvu, otišao u penziju.
Poseban segment u radu doktora Savića zauzima njegova delatnost na humanitarnom polju i saradnji sa društveno humanitarnim organizacijama kao što su Savez gluvih, Savez slepih, Društvo multipleks skleroze i Savez distrofičara, za koje je uradio veliki broj monografija i spomenica. Takođe je njegova saradnja bila vrlo istaknuta sa specijalnim školama za slepu decu u Zemunu i školama za gluvu decu u Beogradu, Jagodini, Nišu i Prizrenu, od kojih je dobio brojna priznanja.
Naučni rad
Objavio je preko stotinu knjiga, univerzitetskih udžbenika, naučnih studija, monografija, srednjoškolskih i osnovnoškolskih udžbenika, kao i nekoliko stotina članaka u zemlji i inostranstvu za šta je od strane Velikosaveznog zavoda za naučni rad SFRJ dobio zvanje eksperta u domenu defektologije.
Najznačajniji radovi profesora Savića su: Teorija i praksa specijalnog školstva u Srbiji, Beograd 1966. Sistemi obrazovanja gluvih, Beograd 1974. Surdopedagogika - kjiga prva, Beograd 1980. Metodika rada sa decom oštećenig sluha, Beograd 1982. Život i delo Adalberta Lampea, Beograd 1985. Znakovni rečnik za gluve, Beograd 1986. Metodika učenja govora gluve dece, Beograd 1986. Surdoandragogija, Beograd 1988. Predškolska surdometodika, Beograd 1988. Istorija surdopedagogije Srbije, Beograd 1991. Surdopedagogija, Beograd 1994. Metodika auditornig treninga, Beograd 1995. Priručnik za prevodioce gluvim licima, Beograd 1996. Život i delo Valentina Aja, Beograd 1997. Istorija logopedije Srbije, Beograd 1999. Međunarodne rezolucije o pravima hendikepiranih lica, Beograd 2002. Neverblana komunikacija gluvih i njena interpretacija, Beograd 2002. Radivoj Popović - osnivač specijalnog školstva Srbije, Beograd 2004. Pregled opšte istorije logopedije, Beograd 2005. Moj prvi katihizis, Beograd 2006. Gluvi u antičkom svetu, Beograd 2007.
Priznanja
Za svoj rad profesor Savić je dobio sledeće nagrade: Oktobarsku nagradu Dositej Obradović grada Beograda (1986) Priznanje inovator od zajednice za nauku i istraživačku delatnost grada Ljubljane pod nazivom Inova 87 (1987) Plaketu grada Beograda (1984) Padogoški pokret Jugoslavije, Priznanje za životno delo Doktor Vojislav Bakić (2000) Plaketu i povelju Defektološkog fakulteta u Beogradu za 30 godina rada fakulteta (2006) i još oko pedeset drugih priznanja i pohvala od strane humanitarnih i invalidskih organizacija i ustanova za specijalno vaspitanje i obrazovanje.
Literatura Jedan čovek jedan život, Mr Svetlana Milošević, Beograd 2001. Pedagoška enciklopedija, Beograd 1989. Leksikon Ko je ko u Srbiji, Beograd 1996. Spomenica Katedre za pedagogiju Filozofskog fakulteta u Beogradu, Beograd 1967. Istorija surdopedagogije Srbije, Beograd 1992. Dvadeset godina Defektološkog fakulteta, Beograd 1995. Jagodinski biografski leksikon, Rade Milosavljević, Beograd 2006.
Spoljašnje veze In memoriam
Категорија:Рођени 1921. Категорија:Умрли 2010. Категорија:Параћинци Категорија:Доктори педагогије