Tadeusz Ginko

Tadeusz Ginko, pseudonim Dr Jan (ur. 2 kwietnia 1917 w Kiejminach, w powiecie wileńskim, zm. 28 października 1984 w Katowicach) – polski chirurg, profesor Kliniki Chirurgii Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach.

Życiorys Był synem Hieronima, rzemieślnika i Filomeny z domu Smolskiej. Skończył szkołę powszechną, a następnie Gimnazjum im. Króla Zygmunta Augusta w WilnieNota biograficzna, stanowiąca wstęp do Wspomnień z Kaługi 1944-1946. W 1938 rozpoczął studia medyczne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. W czasie studiów pracował jako zastępca asystenta w Zakładzie Histologii u prof. Stanisława Hillera (od trzeciego roku) i był członkiem ostatniego składu Akademickiego Klubu Włóczęgów Wileńskich, którego członkami byli wcześniej między innymi Czesław Miłosz i Paweł Jasienica. W klubie nosił pseudonim „Wałkoń”. Po wojnie pracując na Śląskiej Akademii Medycznej był osobą, która zainspirowała tamtejszych studentów do wielkich kajakowych wypraw turystycznych. W styczniu 1975, razem z Wacławem Korabiewiczem i Bohdanem Nagurskim dokonał oficjalnego przeniesienia tradycji i atrybutów Akademickiego Klubu Włóczęgów Wileńskich na Akademicki Klub Kajakowy „Kajman” działający na uczelni, której był wykładowcąA. Srebrakowski, Wileńscy „Włóczędzy”, Wrocław 1997. Kiedy w 1939 Uniwersytet Wileński został zamknięty Ginko kontynuował studia na tajnych kompletach i równocześnie prowadził ćwiczenia z histologii ze studentami I i II roku medycyny. Wyjechał do Kowna i tam w 1941 na uniwersytecie w Kownie ukończył studia. Podczas okupacji hitlerowskiej wykładał histologię na tajnych kompletach Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie (1940-1942). Wstąpił do oddziałów podziemnej Armii Krajowej, gdzie w latach 1942-1944 był lekarzem. Po wkroczeniu Armii Czerwonej na tereny Litwy, jego oddział AK został podstępnie aresztowany, rozbrojony i Ginko dostał się do niewoli w Kałudze, a potem uwięziony w obozie katorżniczej, przymusowej pracy (ZSRR, 1944-1946). Po uwolnieniu powrócił do Polski, nostryfikował dyplom na Uniwersytecie w Poznaniu i w latach 1946-1950 pracował jako lekarz w Pile i Płońsku. W 1948 Ginko został wcielony do wojska i podjął specjalizację w dziedzinie chirurgii w Specjalistycznym Okręgowym Szpitalu nr 2 w Toruniu.

W marcu 1950 przeniósł się na Śląsk, gdzie rozpoczął pracę w I Klinice Chirurgii Śląskiej Akademii Medycznej u prof. Józefa Gasińskiego. Został jednym z pierwszych doktorantów tej uczelni, która na podstawie dysertacji pt. „Ciała obce i zranienia płuc i opłucnej pochodzenia postrzałowego oraz ich powikłania” 8 marca 1951 przyznała mu tytuł doktora nauk medycznych.

Od 1950, aż do śmierci w 1984 związał się ze Śląską Akademią Medyczną. Początkowo w latach 1950-1962 pracował w klinice chirurgicznej w Zabrzu. W październiku 1963 w Szpitalu przy ul. Francuskiej w Katowicach, rozpoczął organizację i tworzenie II Kliniki Chirurgii Ogólnej Śląskiej Akademii Medycznej, którą kierował (1963-1984).

Dalsza droga kariery zawodowej Tadeusza Ginko to habilitacja na podstawie rozprawy „Badania doświadczalne nad zastosowaniem przewodu obocznego lewokomorowego w operacjach aorty piersiowej” przyznana przez MZiOS 12 lipca 1974. Uchwała Rady Państwa z 1 marca 1976 powołana go na stanowisko profesora nadzwyczajnego.

Był prorektorem ds. dydaktyki i wychowania ŚlAM (1981-1982), a w 1983 został mianowany kierownikiem I Katedry i Kliniki Chirurgii Ogólnej.

Jest autorem 31 i współautorem 87 artykułów naukowych zamieszczonych w periodykach medycznych.

Profesor Ginko posiadał uzdolnienia i zainteresowania artystyczne; hobbystycznie zajmował się karykaturą i rzeźbą.

Został pochowany na Cmentarzu Bonifratrów w Katowicach-Bogucicach.

Twórczość beletrystyczna Wspomnienia 1939-1946, 2009, Bydgoszcz, Biblioteka Wileńskich Rozmaitości, Wspomnienia z Kaługi 1944-1946, 1993, Bydgoszcz, Biblioteka Wileńskich Rozmaitości

Odznaczenia i wyróżnienia Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Partyzancki Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej” Medal Komisji Edukacji Narodowej Odznaka honorowa „Za wzorową pracę w służbie zdrowia”Maria Kempa, PROFESOR TADEUSZ GINKO: DROGA NAUKOWA OD USB W WILNIE DO ŚAM W ZABRZU. Abstrakt z Międzynarodowej Konferencji Historii Medycyny Wileńskiej na 25-lecie Polskiego Stowarzyszenia Medycznego na Litwie, 2015

Życie prywatne Jego żoną była Wanda Dziewulska. Miał czworo dzieci: Anielę, Wojciecha, Tomasza (lekarz) i Tadeusza.

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne w serwisie internetowym Muzeum Karykatury

Kategoria:Absolwenci Państwowego Gimnazjum im. Króla Zygmunta Augusta w Wilnie Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Witolda Wielkiego Kategoria:Członkowie Akademickiego Klubu Włóczęgów Wileńskich Kategoria:Ludzie związani z Zabrzem Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Partyzanckim Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Odznaczeni odznaką honorową „Za wzorową pracę w służbie zdrowia” Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami Kategoria:Odznaczeni odznaką tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Bonifratrów w Katowicach Kategoria:Polscy chirurdzy Kategoria:Polscy zesłańcy w Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich 1944–1991 Kategoria:Prorektorzy Śląskiej Akademii Medycznej Kategoria:Uczestnicy tajnego nauczania na ziemiach polskich 1939–1945 Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej Kategoria:Urodzeni w 1917 Kategoria:Zmarli w 1984