Bolesław Olszamowski (ur. w 1848 w Chorochoryniu, zm. 2 lipca 1920) – adwokat cywilsta, historyk prawa, działacz polski w Petersburgu.
Życiorys Był synem Huberta i Aleksandry, drobnych właścicieli ukaranych konfiskatą majątku za udział w powstaniu w 1831 roku. Uczył się w gimnazjum w Równem, skąd został wyrzucony z «wilczym biletem» za organizowanie kółek samokształceniowych. Ukończył jednak prawo w Petersburgu, następnie w 1879 zaczął pracować jako adwokat cywilista. Pełnił też funkcje honorowego radcy prawnego mohylewskiej kurii metropolitalnej i uczestniczył w procesach o skasowanie kościołów w Zelwie i Horodyszczu. Jego specjalnością były sprawy dotyczące własności ziemskiej w guberniach zachodnich cesarstwa. Był doradcą prawnym w ordynacji ołyckiej Radziwiłłów. Jako teoretyk prawa i jego historyk napisał kilka książek, w tym: Pravo po zemlevladeniju v Zapadnom Krae (Petersburg 1899), studium dot prawa kaduka w konstytucji z 1588 Objazatelnost dlja Velikogo Knjazestva Litovskogo konstitucii valnych sejmov byvsej Polskoj Recipospolitoj... (Petersburg 1897), Vypiski iz Litovskogo Statuta, iz Volumina Legum i z Sbornika Litovskich Zakonov s perevodami ich na russkij jazyk... (Petersburg 1897)
Udzielał się również w życiu kolonii polskiej w Petersburgu. Członek Rzymskokatolickiego Towarzystwa Dobroczynności w Petersburgu. Przez 10 lat był członkiem Rady Adwokackiej w Petersburgu. Brał aktywny udział w akcji wyborczej do I, II, III i IV Dumy Państwowej agitując wśród miejscowej Polonii za głosowaniem na kadetów. Od 1905 członek zarządu Związku Adwokatury Polskiej, zrzeszającego adwokatów polskich z całego imperium. Był także doradcą prawnym Koła Polskiego w Dumie. Po wybuchu pierwszej wojny światowej współinicjator a następnie działacz Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny, We wrześniu 1915 zrezygnował z funkcji skarbnika tego Towarzystwa, pozostał jednak członkiem jego Komitetu Głównego (1917).
W roku 1918 wrócił do Polski. Ze względu na stan zdrowia nie przyjął proponowanego mu stanowiska prezesa Polskiej Komisji Kodyfikacyjnej. Osiadł we własnym majątku Łaszczyzna, gdzie zmarł 2 lipca 1920.
11 grudnia 1930 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości na 98 posiedzeniu odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu braku pracy niepodległościowej”Tu podano, że urodził się w 1849. ..
Po raz drugi ożenił się z Janiną z Radłowskich (1868–1938)., z którą miał czworo dzieci: Ludomira ps. „Hołobek” (1886–1945), porucznika piechoty, 28 grudnia 1933 odznaczonego Krzyżem Niepodległości... i Odznaką Pamiątkową Więźniów Ideowych., Janusza (1887–1920), porucznika kawalerii Wojska Polskiego, działacza niepodległościowego, kawalera Orderu Virtuti Militari, adiutanta przybocznego marszałka Polski Józefa Piłsudskiego, Zofię (1892–1983), doktor, archiwistkę, 19 grudnia 1933 odznaczoną Krzyżem Niepodległości.., Halinę (1889–1976), prawniczkę, żonę Władysława Rawicz-Szczerbo.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Irena Spustek, Olszamowski Bolesław (1848–1920) w: Polski Słownik Biograficzny, t. 24, Wrocław-Warszawa-Gdańsk-Kraków 1979, s. 1 Dariusz Tarasiuk, Polskie Towarzystwo Pomocy Ofiarom Wojny, strona internetowa Polski Petersburg [dostęp: 19.05.2019]
Linki zewnętrzne
Kategoria:Członkowie Rzymskokatolickiego Towarzystwa Dobroczynności w Petersburgu Kategoria:Członkowie Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny Kategoria:Polscy adwokaci Kategoria:Polscy historycy prawa Kategoria:Urodzeni w 1848 Kategoria:Zmarli w 1920