Ludwik Rajmund Ossowski (ur. 12 września 1890 w Małej Wiskiej, zm. między 9 a 11 kwietniaУБИТЫ В КАТЫНИ, Москва Общество «Мемориал» – Издательство «Звенья» 2015, s. 565. 1940 w Katyniu) – podpułkownik lekarz doktor Wojska Polskiego, kawaler Krzyża Walecznych, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Był synem Władysława i Walerii z Sarnowskich. Lekarz okulista, absolwent Uniwersytetu w Kijowie (1918). 3 lutego 1920 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z „grupy oficerów Korpusów Wschodnich i wojska rosyjskiego” w stopniu podporucznika lekarza i przydzielony do rezerwy personalnej Szpitala Ujazdowskiego. W 1920 przydzielony do 18 Dywizji Piechoty. 26 września 1920 został zatwierdzony w stopniu kapitana lekarza z dniem 1 kwietnia 1920, pełnił wówczas służbę w 6 Armii. W 1922 był przydzielony do kompanii zapasowej sanitarnej nr 3. W 1923 jako oficer nadetatowy 1 batalionu sanitarnego w stopniu kapitana lekarza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 92 lokatą był przydzielony do 1 pułku strzelców konnych na stanowisko lekarza pułku. 17 stycznia 1922 jako lekarz 8 pułku piechoty Legionów został wybrany członkiem wydziału garnizonowego Koła Towarzystwa Wiedzy Wojskowej. 1 stycznia 1928 awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem awansu i 17 lokatą w korpusie oficerów sanitarnych (grupa lekarzy), w 1930 posiadał 14 lokatę. 24 października 1930 wraz z prokuratorem Sądu Okręgowego w Płocku Dlouhem, komendantem garnizonu płockiego ppłk. Robakiewiczem, starostą płockim Godlewskim badał przyczyny wypadku samochodowego w Drobinie, w wyniku którego śmierć ponieśli ppłk dypl. Jan Tatara i radca ministerialny Stanisław Zaćwilichowski. Na pogrzebie ppłk. Tatary Ossowski wygłosił mowę pożegnalną. W 1931 został przeniesiony z garnizonowej izby chorych w Płocku do 8 pułku artylerii polowej z równoczesnym pełnieniem obowiązków komendanta tejże izby chorych. W 1934 służył w 8 pułku artylerii lekkiej. W 1937 przydzielony do 6 Szpitala Okręgowego na stanowisko ordynatora oddziału okulistycznego. Awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938. 10 kwietnia 1938 został wybrany skarbnikiem Warszawskiej Okręgowej Rady Polskiego Czerwonego Krzyża. W marcu 1939 był naczelnym lekarzem medycyny w 8 pułku artylerii lekkiej.
W czasie kampanii wrześniowej dostał się do sowieckiej niewoli. Według stanu z 28 października 1939 był jeńcem kozielszczańskiego obozu przejściowego NKWD dla jeńców polskich. W wyniku decyzji o rozładowaniu obozów przejściowych, 2 listopada został przewieziony do obozu w Kozielsku, dokąd przybył 4 listopada 1939. Między 7 a 9 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD – lista wywózkowa 017/3 poz. 73, nr akt 1201 z 20.04.1940. Został zamordowany między 9 a 11 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim. Został zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943 wpis w księdze czynności pod datą 5.06.1943. Figuruje liście AM-270-4019 i Komisji Technicznej PCK GARF-143-04019. Przy szczątkach w mundurze podpułkownika znaleziono książeczkę wojskową, kartę pocztową, listAuswaertiges Amt – Amtliches Material Zum Massenmord Von Katyn, Berlin 1943, s. 270.. Znajduje się na liście ofiar opublikowanej w Gońcu Krakowskim nr 196 i Nowym Kurierze Warszawskim nr 181.
W Archiwum Robla (pakiet 01931-02) znajduje się notatnik znaleziony przy zwłokach kapitana artylerii Edwarda Jana Kwitowskiego, w którym Osiński jest wymieniony na niedatowanej liście jeńców obozu w Kozielsku.
Krewni do 1951 poszukiwali informacji przez Biuro Informacji i Badań Polskiego Czerwonego Krzyża w Warszawie.
Był żonaty, miał syna.
Upamiętnienie Minister obrony narodowej Aleksander Szczygło decyzją Nr 439/MON z 5 października 2007 awansował go pośmiertnie na stopnień pułkownika, Awans zostały ogłoszone 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów” Krzyż Kampanii Wrześniowej – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie pamiątkowe wszystkich ofiar zbrodni katyńskiej (1 stycznia 1986)
Ordery i odznaczenia Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi (25 maja 1939) „za zasługi w służbie wojskowej”.
Zobacz też jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) obozy NKWD dla jeńców polskich ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Katyniu kampania wrześniowa
Przypisy
Bibliografia Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1923 Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1924 Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928 Rocznik Oficerski Rezerw, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1934
УБИТЫ В КАТЫНИ, Москва Общество «Мемориал» – Издательство «Звенья» 2015, . Auswaertiges Amt – Amtliches Material Zum Massenmord Von Katyn, Berlin 1943.
Kategoria:Obrońcy Polski przed agresją ZSRR (1939) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 8 Płockiego Pułku Artylerii Lekkiej Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani w Katyniu Kategoria:Pochowani na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu Kategoria:Podpułkownicy lekarze II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy w I wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Zmarli w 1940 Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita)