The 1975 – angielski pop-rockowy zespół muzyczny założony w 2002 w Manchesterze. W jego skład wchodzą: Matty Healy (wokal prowadzący, gitara rytmiczna, główny autor tekstów), Adam Hann (gitara prowadząca), Ross MacDonald (gitara basowa) i George Daniel (perkusja, główny producent).
Grupa założona została przez uczniów Wilmslow High School w Cheshire. Pierwsze nagrania zespołu ukazały się w sierpniu 2012. Po czterech EP'kach zespół wydał swój pierwszy album w 2013. Muzycy The 1975 przyznają, że nie czują się związani ze sceną Madchester. Nazwa zespołu została zainspirowana zapiskami znalezionymi na stronie w używanej przez Healy’ego kopii książki W drodze Jacka Kerouaca, opatrzonymi datą „1 czerwca, The 1975”.
Wszystkie albumy zespołu dotarły do pierwszego miejsca listy UK Albums Chart w Wielkiej Brytanii i znalazły się na liście Billboard 200 w USA, zdobywając uznanie krytyków oraz pojawiając się w zestawieniach rocznych i dekadowych. Drugi album, I Like It When You Sleep, for You Are So Beautiful yet So Unaware of It (2016), osiągnął także pierwsze miejsce w USA, Kanadzie, Australii i Nowej Zelandii, a jego edycja kolekcjonerska była nominowana do nagrody Grammy w kategorii Best Boxed or Special Limited Edition Package. Trzeci album, A Brief Inquiry into Online Relationships (2018), spotkał się z powszechnym uznaniem i zdobył tytuł Brytyjskiego Albumu Roku na Brit Awards 2019, a singiel „Give Yourself a Try” otrzymał nominację do nagrody Grammy w kategorii Najlepsza Piosenka Rockowa. Kolejne albumy to Notes on a Conditional Form (2020) i Being Funny in a Foreign Language (2022), z których ten ostatni był nominowany do Brytyjskiego Albumu Roku na Brit Awards 2023.
Według Rolling Stone zespół od swojego debiutu znajduje się „na czele współczesnego pop-rocka”, Billboard określił go jako „najbardziej ambitny zespół pop-rockowy swojego pokolenia”, a Pitchfork nazwał „grupą przyjaciół, którzy awansowali od surowych emo-rockerów do globalnych gwiazd”. Entertainment Weekly określiło ich mianem „brytyjskie fenomeny”, NME jako „bohaterowie artystycznego popu”, a BBC nazwało „współczesnymi ikonami popu”. Zespół zdobył liczne nagrody i nominacje, w tym cztery Brit Awards, dwie Ivor Novello Awards, a także dwie nominacje do Mercury Prize i dwie do Grammy. W 2020 roku otrzymali tytuł „Zespołu Dekady” podczas NME Awards.
Historia 2002–2011: Powstanie zespołu W 2002 roku, w Wilmslow High School, gitarzysta Adam Hann zwerbował Matty’ego Healy’ego jako perkusistę do zespołu, który zakładał razem z basistą Rossem MacDonaldem. Hann chciał stworzyć zespół, ponieważ lokalny pracownik rady miejskiej zaczął organizować koncerty dla nastolatków, a on chciał na jednym z nich wystąpić. Kiedy planowany wokalista zespołu, Elliott Williams (obecnie członek zespołu Editors), zrezygnował po jednej próbie, Healy przejął obowiązki wokalne, łącząc rolę głównego wokalisty i perkusisty. Ostatecznie oddał grę na perkusji George’owi Danielowi, wspominając później, że poznanie Daniela „zmieniło jego życie”. Daniel opisał swoje pierwsze wrażenie o Healym jako „najbardziej otwarcie pełną pasji osobę w szkole—ujmującą i onieśmielającą”. Początkowo kwartet grał covery utworów punkowych i emo w szkole oraz w domu Healy’ego, zanim zaczął tworzyć własny materiał.
Aby utrzymać zespół, Hann, MacDonald i Daniel podjęli studia w Manchesterze, podczas gdy Healy przez krótki czas uczęszczał do szkoły muzycznej. W tym czasie grali koncerty i nagrywali własne utwory, pracując jednocześnie jako dostawcy w lokalnej chińskiej restauracji. Do 2010 roku menedżerem zespołu był Jamie Oborne, jednak grupa wciąż nie miała kontraktu płytowego z powodu częstych zmian stylistycznych. W odpowiedzi Oborne założył własną niezależną wytwórnię Dirty Hit i podpisał z zespołem umowę na 20 funtów. Zanim przyjęli nazwę The 1975, zespół występował pod kilkoma innymi nazwami, m.in. Me and You Versus Them, Those 1975s, Forever Drawing Six, Talkhouse, The Slowdown i Bigsleep. Funkcjonowali także jako Drive Like I Do, zanim w 2012 roku przyjęli obecną nazwę. Healy wspominał, że ostateczna nazwa została zainspirowana notatkami znalezionymi na tylnej stronie książki W drodze autorstwa Jacka Kerouaca.
2012–2014: Początki kariery i debiutancki album mały|Logo zespołu, które było powszechnie używane w latach 2012–2016 Debiutancki album zespołu, zatytułowany The 1975, został nagrany z producentem Mike’em Crosseyem. Między jesienią 2012 a wiosną 2013 roku, gdy trwały prace nad płytą, zespół wydał cztery minialbumy (EP-ki). Intensywnie koncertowali, by promować materiał i budować zainteresowanie, grali liczne występy oraz pojawiali się gościnnie u boku innych artystów.
Album spotkał się z pozytywnymi recenzjami i 8 września zadebiutował na 1. miejscu brytyjskiej listy UK Albums Chart. Do marca 2016 roku sprzedał się w liczbie 410 981 egzemplarzy w Wielkiej Brytanii oraz 390 000 w Stanach Zjednoczonych. Krytycy Pitchfork przychylnie porównywali zespół do The Big Pink. EP-ka Sex została opisana przez magazyn Paste jako „połączenie eterycznego brzmienia i synth popu”, z „nawiedzonym” i „gładkim” wokalem. Ich „łagodny”, oszczędny styl chwalono za brak „efektownej, przyciągającej uwagę produkcyjnej teatralności”. lewo|mały|The 1975 występujący w 2014 Wydanie pierwszej EP-ki Facedown w sierpniu 2012 roku przyniosło zespołowi pierwszą ogólnokrajową emisję radiową w Wielkiej Brytanii dzięki singlowi „The City”, który pojawił się w audycji BBC Introducing prowadzonej przez Huw Stephensa w BBC Radio 1. Pod koniec 2012 roku grupa ponownie zwróciła na siebie uwagę ogólnokrajowych mediów, gdy DJ BBC Radio 1 Zane Lowe promował ich singiel „Sex”, wydany 19 listopada. Zespół wyruszył w trasę po Wielkiej Brytanii i Irlandii, która została przedłużona do początku 2013 roku, a następnie rozpoczął tournée po USA wiosną 2014 roku. Po wydaniu Music for Cars 4 marca 2013 roku The 1975 odnieśli mainstreamowy sukces dzięki utworowi „Chocolate”, który dotarł do 19. miejsca brytyjskiej listy singli. 20 maja 2013 roku ukazała się EP-ka IV, zawierająca nową wersję „The City”. Utwór trafił na listy przebojów w Wielkiej Brytanii i był emitowany w kilku innych krajach.
Przed premierą debiutanckiego albumu zespół intensywnie koncertował, by zwiększyć rozgłos. Wystąpili jako support Muse podczas drugiej części trasy The 2nd Law World Tour na Emirates Stadium w Londynie 26 maja 2013 roku. W czerwcu 2013 roku koncertowali w USA z The Neighbourhood, a 13 lipca supportowali The Rolling Stones w Hyde Parku. W sierpniu zagrali na Festival Republic Stage podczas festiwali Reading i Leeds 2013.
W artykule dla When the Gramophone Rings Elliot Mitchell napisał, że wydanie serii EP-ek przed debiutem było „koniecznym ruchem, aby nadać kontekst szerokiemu brzmieniu zespołu, zamiast budować napięcie wyłącznie singlami”. Healy wyjaśnił: „Nie bylibyśmy w stanie wydać albumu bez wcześniejszego wypuszczenia EP-ek, bo chcieliśmy mieć pewność, że odpowiednio się wyrazimy, zanim zaprezentujemy ludziom ten długi, ambitny debiut”. Album The 1975 ukazał się 2 września 2013 roku, został współprodukowany przez Mike’a Crosseya, znanego ze współpracy z Arctic Monkeys i Foals. Zespół wyprzedawał koncerty jeszcze przed premierą pełnowymiarowej płyty, co wspominał Healy w wywiadzie dla The AU Review. Głównym singlem była nowa wersja „Sex”, wydana 26 sierpnia 2013 roku. Utwór miał premierę 8 lipca w audycji Zane’a Lowe’a w BBC Radio 1, a teledysk zadebiutował na YouTube 26 lipca. Album zadebiutował na 1. miejscu UK Albums Chart. mały|MacDonald na koncercie we Włoszech (2014) Reakcje publiczności na muzykę zespołu były mieszane, zwłaszcza w mediach społecznościowych, takich jak Twitter. W 2016 roku Larry Fitzmaurice z magazynu Vice określił ich jako „najbardziej znienawidzony i najbardziej kochany zespół na świecie”, dodając, że bywają postrzegani jednocześnie jako niedoceniani i przeceniani, choć częściej przeważa ta pierwsza opinia. Weteran krytyki rockowej Robert Christgau stwierdził, że „są słabi” i nie powinni być nazywani zespołem rockowym, ponieważ nie „rockują”. Fitzmaurice uznał, że debiut był zasadniczo prostym albumem rockowym nagranym „z miękką, wyraźnie brytyjską wrażliwością”, natomiast I Like It When You Sleep… było rockiem jedynie w bardzo luźnym znaczeniu tego słowa. Ogólnie określił ich muzykę jako pop „w obrębie alternatywy”, najbardziej porównywalny do INXS.
We wrześniu 2013 roku The 1975 koncertowali w Wielkiej Brytanii, m.in. jako headlinerzy na Freedom Festival w Kingston upon Hull oraz jako support Bastille podczas iTunes Festival 8 września.
W październiku 2013 roku odbyli trasę po Ameryce Północnej, w listopadzie po Europie, a w styczniu 2014 roku wystąpili w Nowej Zelandii i Australii. We wrześniu 2013 roku zagrali trzy wyprzedane koncerty w londyńskim Shepherd’s Bush Empire. W kwietniu 2014 roku po raz pierwszy wystąpili na dużym amerykańskim festiwalu muzyczno-artystycznym Coachella, a w tym samym miesiącu zagrali w Royal Albert Hall. W maju, podczas trasy po Ameryce Północnej, ich nagrania zostały udostępnione cyfrowo. Healy zapowiedział, że nagrania kolejnego materiału planowane są na drugi kwartał 2015 roku.
2015–2017: I Like It When You Sleep, for You Are So Beautiful yet So Unaware of It mały|235x235px|Hann i Healy występujący w Wielkiej Brytanii (2016) 1 czerwca 2015 roku konta zespołu w mediach społecznościowych zostały usunięte, co wywołało falę spekulacji. Dzień wcześniej na Twitterze Healy’ego pojawił się komiks, który później opublikowano także na koncie menedżera grupy, Jamiego Oborne’a – sugerował on rozpad zespołu. Następnego dnia profile zostały przywrócone, jednak zdjęcia w tle i fotografie profilowe zmieniono z charakterystycznych czarno-białych na białe i jasnoróżowe, co ujawniło, że cała sytuacja była chwytem promocyjnym.
8 października zespół ogłosił swój drugi album, I Like It When You Sleep, for You Are So Beautiful yet So Unaware of It. Jednocześnie zaprezentowano główny singiel „Love Me” oraz zaplanowano trasę koncertową obejmującą Europę, Amerykę Północną i Azję. 10 grudnia w Beats 1 zadebiutował drugi singiel „UGH!”. Trzeci singiel, „The Sound”, miał premierę 14 stycznia 2016 roku w BBC Radio 1. 15 lutego, również w Beats 1, ukazał się czwarty singiel „Somebody Else”, jeszcze przed premierą albumu. Utwór „A Change of Heart” zadebiutował w Radio 1 22 lutego, cztery dni przed wydaniem płyty.
Magazyn NME, który wcześniej był wobec zespołu bardzo krytyczny, pochwalił album za rozmach i ambicję, pisząc: „Każda płyta, która tak głęboko wnika w twoją psychikę jak ‘I Like It…’, powinna być uznana za niezbędną. Jest też niezwykle inteligentna i przewrotnie zabawna.” Później redakcja uznała go za Album Roku 2016. Dziennikarz muzyczny Alexis Petridis zauważył, że niektóre fragmenty płyty są zbyt ambitne, ale stwierdził, że „co zadziwiające, przez większość czasu Healy uchodzi z tym na sucho”. Czasem dlatego, że jego obserwacje są trafne – jak w krytyce kultury „ekip celebrytów” – lecz częściej dlatego, że są podszyte autoironią i świadomością własnych wad. Z kolei w bardziej mieszanej recenzji Rolling Stone skrytykował utwory takie jak „Lostmyhead” i „Please Be Naked” jako „rozmyte i nudnawe”, jednocześnie chwaląc „Somebody Else”, „Loving Someone” i „Love Me”.
Album ukazał się 26 lutego i zajął 1. miejsce zarówno na brytyjskiej liście UK Albums Chart, jak i amerykańskiej Billboard 200. Zespół udostępnił także darmowe pobranie utworu „How to Draw” za pośrednictwem Twittera oraz w edycji Target Exclusive. Płyta znalazła się na krótkiej liście nominowanych do Mercury Music Prize 2016 oraz otrzymała nominację do Albumu Roku podczas Brit Awards 2017.
2017–2019: A Brief Inquiry into Online Relationships