thumb|Nagrobek Antoniego i Marii Sadzewiczów na Cmentarzu Powązkowskim Antoni Sadzewicz (ur. 11 listopada 1875 w Jeziorku, zm. 20 marca 1944 w Warszawie) – polski dziennikarz i polityk, redaktor „Gazety Porannej 2 Grosze”, poseł na Sejm I kadencji w II RP z ramienia Związku Ludowo-Narodowego.
Życiorys Pochodził ze szlacheckiej rodziny z okolic Łomży. Kształcił się w Warszawie, tutaj też rozpoczął studia. Za działalność w Zecie był więziony w Cytadeli, skąd wypuszczony po półtora roku – wyjechał do Lwowa, gdzie studiował historię i geografię. Tutaj współredagował „Tekę”. Kolportował „Przegląd Wszechpolski” i „Polaka”U. Jakubowska, „Dziennikarzem trzeba być” (Antoni Sadzewicz), „Kwartalnik Historii Prasy Polskiej”, 31, 1992, nr 3-4, s. 46..
Następnie wyjechał do Szwajcarii, gdzie pracował jako bibliotekarz. Po przejęciu przez narodowców „Słowa Polskiego” w 1902 wrócił do Lwowa, obejmując obowiązki sekretarza redakcji w tym piśmieJ. Maguś, „Słowo Polskie” w latach 1918-1928. Organ prasowy Narodowej Demokracji, Lublin 2019, s. 23.. Był również publicystą innych periodyków (wspomnianego „Przeglądu Wszechpolskiego” czy też w „Ojczyźnie”).
Po wybuchu rewolucji 1905 wrócił do Warszawy, gdzie publikował w różnych tytułach endeckich. Pełnił nawet funkcję redaktora naczelnego „Gazety Warszawskiej”. Następnie został korespondentem pisma w Petersburgu. W 1912 objął funkcję redaktora „Gazety Porannej 2 Grosze”E. Maj, Narodowa Demokracja w województwie lubelskim w latach 1918-1928, Lublin 2002, s. 126.U. Jakubowska, „Dziennikarzem trzeba być” (Antoni Sadzewicz), „Kwartalnik Historii Prasy Polskiej”, 31, 1992, nr 3-4, s. 47..
W 1915 wyjechał do Moskwy, gdzie wydawał „Gazetę Polską”, a pod koniec wojny w Mińsku – „Placówkę”. Był członkiem Rady Polskiej Zjednoczenia Międzypartyjnego. Po wojnie od 1919 kontynuował redagowanie „Gazety Porannej 2 Grosze”E. Maj, Związek ludowo-Narodowy 1919-1928, Lublin 2000, s. 151.U. Jakubowska, „Dziennikarzem trzeba być” (Antoni Sadzewicz), „Kwartalnik Historii Prasy Polskiej”, 31, 1992, nr 3-4, s. 49..
W 1925 połączono „Dwugroszówkę” z „Gazetą Warszawską”. Trzy lata potem Sadzewicz zerwał z endecją. Był posłem na Sejm I kadencji z ramienia ZLN. W latach 30. związał się z prasą rządową„Zarzucano [mu] «nawrócenie» na sanację i oddanie się do jej dyspozycji“, E. Maj, Komunikowanie polityczne Narodowej Demokracji 1918-1939, Lublin 2010, s. 130.U. Jakubowska, „Dziennikarzem trzeba być” (Antoni Sadzewicz), „Kwartalnik Historii Prasy Polskiej”, 31, 1992, nr 3-4, s. 45, 50..
W 1943, w czasie okupacji w swym domu w miejscowości Baczki udzielił schronienia rodzinie późniejszej krytyk filmowej, Marii Kornatowskiej.
Pochowany na Starych Powązkach [dostęp: 7 VIII 2019] (kwatera 291-2-7).
Rodzina Miał żonę Marię z domu Paszkowska (fizyk, matematyk, pedagog) oraz syna Marka (1907-1975, dziennikarz) i córkę Barbarę (1915-1988, uczestniczka powstania warszawskiego)Internetowy Polski Słownik Biograficzny [dostęp: 7 VIII 2019]Powstańcze Biogramy [dostęp: 7 VIII 2019].
Przypisy
Linki zewnętrzne Zdjęcie portretowe ze zbiorów NAC
Bibliografia U. Jakubowska, „Dziennikarzem trzeba być” (Antoni Sadzewicz), „Kwartalnik Historii Prasy Polskiej”, 31, 1992, nr 3-4, s. 45-51.
Kategoria:Członkowie Związku Młodzieży Polskiej „Zet” Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Politycy Związku Ludowo-Narodowego Kategoria:Polscy dziennikarze prasowi Kategoria:Posłowie na Sejm I kadencji (1922–1927) Kategoria:Urodzeni w 1876 Kategoria:Więźniowie Cytadeli Warszawskiej (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Zmarli w 1944