One Hot Minute – szósty album studyjny Red Hot Chili Peppers wydany 12 września 1995 za pośrednictwem Warner Bros. Records. Sukces poprzedniego albumu zespołu, Blood Sugar Sex Magik stał się powodem odejścia z formacji Johna Frusciante (1992).
Jest to jedyny album grupy nagrany przy współpracy gitarzysty Jane’s Addiction, Dave’a Navarro. Jego przyjście do zespołu gruntownie zmieniło brzmienie grupy. Teksty na One Hot Minute zawierają mniej podtekstów seksualnych niż poprzednie albumy. Skupiają się wokół tematów zażywania narkotyków, depresji, cierpienia i smutku. Navarro dodał do albumu dużo riffów heavymetalowych. Anthony Kiedis, który w 1994 zaczął ponownie zażywać kokainę i heroinę (po pięcioletnim okresie rehabilitacji) temat tekstów piosenek skupił wokół swoich poglądów na zagadnienia związane z narkotykami i ich wpływem na zdrowie.
One Hot Minute okazał się komercyjnym rozczarowaniem pomimo dostarczenia grupie trzech hitów i uplasowania się na 4. miejscu listy Billboard 200. Blood Sugar Sex Magik sprzedał się w ponad dwa razy większym nakładzie niż One Hot Minute i w znacznie większym stopniu przyciągnął uwagę krytyków. Navarro opuścił zespół 1997 w związku z konfliktem wizji rozwijania się zespołu. Stephen Thomas Erlewine z serwisu AllMusic napisał „One Hot Minute jest niemal tak samo ambitna jak Blood Sugar Sex Magik. Sprawia jednak wrażenie braku skupienia przy nagrywaniu, zaś Flea wydaje się wypadać z rytmu. Album daje słuchaczowi najmniej elementów grozy i dreszczyku emocji spośród wszystkich albumów zespołu”.
Kontekst Blood Sugar Sex Magik został wydany w 1991. Album stał się hitem, sprzedał się w nakładzie 7 milionów egzemplarzy w USA oraz rozsławił grupę na skalę ogólnoświatową. Gitarzysta John Frusciante miał kłopoty z pogodzeniem się ze sławą zespołu i zaczął odsuwać się od grupy. Frusciante wielokrotnie wszczynał kłótnie w zespole oraz zaczął sabotować koncerty (niespodziewanie wychodził z rytmu, lub zaprzestawał grania w środku utworu)Kiedis, Sloman, s. 288Kiedis, Sloman, s. 300–301. Zaczął zażywać heroinę, jego nałóg nasilał się wraz z biegiem czasuKiedis, Sloman, s. 290. Frusciante opuścił zespół w 1992, w czasie japońskiego odcinka trasy koncertowej promującej Blood Sugar Sex MagikRed Hot Chili Peppers; VH1 : „Behind the Music”. 2002.Kiedis, Sloman, s. 295. Muzyk powrócił do Kalifornii i zamieszkał samotnie w swoim domu w Venice Beach.
Do czasu zakończenia trasy koncertowej Red Hot Chili Peppers zatrudnił Arika Marshalla na stanowisko gitarzystyKiedis, Sloman, s. 298–304. Po zakończeniu trasy i powrocie do Hollywood zespół zamieścił w gazecie L.A. Weekly ogłoszenie nt. castingów mających wyłonić nowego gitarzystę grupy (sam Kiedis nie widział sensu w takich castingach)Kiedis, Sloman, s. 311. Po kilku miesiącach bezowocnych poszukiwań perkusista Chad Smith zaproponował zatrudnienie Dave’a NavarroKiedis, Sloman, s. 312. Navarro został nieformalnie wybrany przez członków grupy jeszcze w 1992, jednak gitarzysta twierdził, iż był zbyt zajęty komponowaniem materiału po rozwiązaniu zespołu Jane’s Addiction. Navarro dołączył do zespołu po kilugodzinnym przesłuchaniu i sesji improwizacyjnej.
Nagrywanie i produkcja Kiedis zdawał sobie sprawę z tego, iż brzmienie grupy ulegnie zmianie po dołączeniu do zespołu NavarroKiedis, Sloman, s. 313. W lipcu 1994 zespół wszedł do studia The Sound Factory w Los Angeles w celu nagrania nowego albumu. Grupa nagrała kilka piosenek, w pewnym momencie jednak Kiedis zaczął odczuwać problemy w trakcie śpiewania. Wokalista odbył kurację stomatologiczną, w trakcie której zażywał duże ilości uzależniającego diazepamu. Kiedis powrócił (po 5-letniej przerwie) do zażywania narkotykówKiedis, Sloman, s. 315-323. Działalność zespołu została na kilka tygodni zawieszona – do występu na festiwalu Woodstock 1994, gdzie Navarro po raz pierwszy wystąpił z Red Hot Chili Peppers podczas koncertu.
Po wznowieniu produkcji, Navarro zakwestionował technikę nagrywania i produkcji albumu. Nie mógł zrozumieć, dlaczego tak duża ilość gitarowego zagłuszania i zgrzytów została zastosowana na albumie. Po poprawkach wprowadzonych przez Navarro proces nagrywania stał się uciążliwy dla reszty członków zespołuKiedis, Sloman, s. 328. Po kilku miesiącach prac zdołano napisać jedynie śladową część materiału. Kiedis odwiedził swoją rodzinę w Grand Rapids, gdzie poinformował ją o swoim powrocie do zażywania narkotyków. Powrócił do Hollywood pod koniec stycznia 1995, gdzie zakończył nagrywanie linii wokalnej. Reszta materiału została ukończona w ciągu następnego miesiącaKiedis, Sloman, s. 336-342.
Pisanie i kompozycja Z powodu powrotu Kiedisa do zażywania narkotyków oraz braku aktywności i chęci do współpracy ze strony Frusciante poziom piosenek był stosunkowo niski. Kiedis zdawał się nie doceniać wkładu Frusciante w wielki sukces zespołu:
Flea i Kiedis zorganizowali kilka wspólnych wyjazdów, podczas których kilka piosenek zostało wymyślonych oraz dopracowanych.
Pod względem tekstów piosenek One Hot Minute mówi o ciemnych, melancholijnych uczuciach Kiedisa. Kilka piosenek zostało napisanych w okresie, kiedy wokalista ukrywał swój powracający nałóg. „Warped” jest histerycznym wołaniem wokalisty o pomoc: „My tendency for dependency is offending me/It's upending me/I'm pretending to be strong and free from my dependency/It's warping me”. Kiedis był rozczarowany, że „nikt nie przewidział, że powrócę do nałogu po pięciu latach bycia „czystym"”Kiedis, Sloman, s. 325. Utwór bazuje na typowo metalowych riffach i powtarzanej linii wokalnej (z efektem echa), które mają wyrażać stan psychiczny Kiedisa.
"Aeroplane”, trzeci singel z płyty, wydaje się być utworem dużo bardziej radosnym i optymistycznym niż pozostałe z albumu. Piosenka nadal jednak zawiera aluzje do sytuacji Kiedisa:"Looking into my own eyes/I can't find the love I want/Somebody'd better slap me before I start to rust/before I start to decompose.”. W piosence gościnnie wystąpiła córka basisty zespołu, Clara oraz jej rówieśnicy z przedszkola – dodają chórki w końcowym etapie utworu. Utwór „Tearjerker” poświęcony jest liderowi zespołu Nirvana, Kurtowi Cobainowi. Kiedis powiedział w jednym z wywiadów:
One Hot Minute był pierwszym albumem, na którym Flea współpracował aktywnie z resztą członków zespołu przy pisaniu tekstów (czynił to w kulminacyjnym momencie uzależnienia Kiedisa, co odbiło się na kreatywności i pomysłowości zespołu, ponieważ Kiedis był przeważnie autorem wszystkich tekstów grupy)Kiedis, Sloman, s. 341-344. Balzary napisał niemal cały tekst do piosenki „Transcending” oraz intro do „Deep Kick”, piosenki, która opowiada o dzieciństwie jego i Kiedisa. Napisał również tekst do utworu „Pea” – piosenki, na której śpiewał i grał na gitarze basowo-akustycznej. „My Friends” zawiera więcej ponurych, czarnych myśli wokalisty niż tych o „jego przyjaciołach”: „My friends are so distressed/And standing on the brink of emptiness/No words I know of to express/This emptiness”.
One Hot Minute różni się od wcześniejszych nagrań Red Hot Chili Peppers – przede wszystkim od Blood Sugar Sex Magik. Album skupiony jest wokół częstego użycia metalowych riffów gitarowych, widoczne są również ślady rocka psychodelicznego. Navarro, w odróżnieniu od Kiedisa i Balzary’ego, nie był przekonany do muzyki funkowej. W wywiadzie udzielonym magazynowi Guitar World w 1996 powiedział:
Na styl Navarro wpływ miała działalność takich artystów jak Jimi Hendrix, Jimmy Page, Robert Smith i Daniel AshAlan di Perna. „Birth of a Nation”. Guitar World. marzec 1996.. Proces pisania materiału na One Hot Minute trwał niemal dwa lata, ponadto przeciągał się proces nagrywania i produkcji. Navarro zdradził w jednym z wywiadów, że czuł się zmarginalizowany przez pozostałych członków zespołu. Navarro, będąc członkiem Jane’s Addiction, pisał utwory niezależnie, w Red Hot Chili Peppers proces ten zawsze skupiał kilka osób i bazował na współpracy. Navarro przyznał, że struktura Red Hot Chili Peppers była dużo bardziej kolektywna i koleżeńska w przeciwieństwie do Jane’s Addiction, który był zdominowany przez wokalistę Perry’ego Farrella.
Promocja i wydanie W trakcie ostatecznego dopracowywania albumu zespół wydał teledysk do utworu „Warped”. Wideo wyreżyserował szwagier basisty zespołu, Gavin Bowden. W końcowym etapie wideo przedstawia Navarro i Kiedisa całujących się – była to próba złamania monotonii przewlekłego i mało efektywnego procesu nagrywania, ale również przeciwstawienie się koncepcji tworzenia „neutralnych” teledysków. Kilka dni po nagraniu momentu całowania, teledysk został ukończonyKiedis, Sloman, s. 347-349. Warner Bros. po obejrzeniu teledysku miał wątpliwości co do jego produkcji i wydania, swoją opinię uzasadniając małą atrakcyjnością filmu (a przez to małymi szansami na jego duży nakład i sprzedaż) oraz możliwością zaczerpnięcia życiowych wzorców przez fanów zespołu. Zespół poszedł na kompromis, który ustalał pojawienie się pocałunku w końcowym ujęciu teledysku, co spotkało się z ostrą reakcją studenckiej warstwy fanów zespołu. Kiedis powiedział: „Jeżeli nie akceptują tego, co robimy, nie potrzebujemy ich”.
One Hot Minute został wydany 12 września 1995. Uzyskał status złotej płyty dwa miesiące po wydaniu (11 listopada). Od tego czasu album dwukrotnie pokrył się platyną w Stanach Zjednoczonych. Album uplasował się na 4. miejscu listy Billboard 200. „My Friends” znalazł się na 1. miejscu list Modern Rock Tracks i Mainstream Rock Tracks. Utwór uplasował się na 29. pozycji listy UK Singles Chart, zaś „Aeroplane” na miejscu 11. Kilka dni po wydaniu albumu, Kiedis nadal zażywał narkotyki, pomimo wielu wywiadów, w których miał obowiązek uczestniczyć.
Przyjęcie przez krytykę One Hot Minute nie został tak życzliwie przyjęty przez krytykę jak Blood Sugar Sex Magik i został uznany za „słabą kontynuację”. Niektóre serwisy muzyczne jednak doceniły album. Diana Darzin z magazynu Rolling Stone napisała:
David Browne z gazety Entertainment Weekly napisał:
Stephen Thomas Erlewine z serwisu AllMusic napisał:
Robert Christgau dał albumową najniższą ocenę w swojej skali (bombę).
Erlewine napisał o utworze „My Friends”:
Rolling Stone zdefiniował piosenkę jako „świetną” oraz podkreślił „nieco folkowy refren” oraz „ten sam styl wyrażania uczuć, co w przypadku 'Under the Bridge' i 'Breaking the Girl'”. Artykuł docenia również „Warped” jako „mieszający teksty w sposób wstrząsający, wielotonowy, wprowadzający warstwową dawkę hałasu i zgrzytów gitarowych, a także typowo rockowych rytmów, które komponują z funkowym aspektem brzmienia zespołu. Cały album przypomina jednak coś w rodzaju narkotykowego amoku”. Rolling Stone uznał, że utwór tytułowy był „utrzymany w stylu funkowym oraz dostarczył wiele radości zarówno nagrywającym jak i słuchaczom. Mówi o tematach związanych z miłością i seksem. Niektóre rzeczy nie muszą się zmieniać”. Magazyn Entertainment Weekly stwierdził, że „niektóre piosenki trwają zbyt długo, powinny być w kilku miejscach skrócone”. Eksperci gazety napisali również, że „Kiedis brzmi niezwykle religijnie i przekonująco na „Falling Into Grace"”.
Trasa koncertowa i odejście Navarro