Johannes Georg Fritsch (ur. 27 lipca 1941 w Bensheim-Auerbach, zm. 29 kwietnia 2010 w Bonn) – niemiecki kompozytor i altowiolista, przedstawiciel spektralizmu.
Życiorys W latach 1961–1965 studiował muzykologię, filozofię i socjologię na Uniwersytecie Kolońskim, a równocześnie kompozycję u Zimmermanna i muzykę elektroniczną u Koeniga w konserwatorium w Kolonii. W 1962 wziął udział w Międzynarodowch Letnich Kursach Nowej Muzyki w Darmstadcie, podczas których zyskał uznanie zarówno jako kompozytor, jak i wykonawca
W latach 1964–1970 jako altowiolista grał z zespołem Stockhausen-Ensamble oraz wziął udział w niemieckiej wystawie na Expo '70, podczas Światowych Targów w Osace w 1970.
W kolońskim konserwatorium wykładał teorię muzyki (1965–1970), harmonię i estetykę mediów (1971-1984) oraz kompozycji (1984–2006, jako profesor). Kompozycję wykładał także na kursach Darmsztadzkich (1971-1984). Od 1974 do 1998 pracował w zarządzie i był wieloletnim przewodniczącym INMM (Institut für Neue Musik und Musikerziehung) w Darmstadcie.
W 1970 Fritsch był jednym z założycieli Feedback Studio w Kolonii (wraz z Rolfem Gehlhaarem i Davidem Johnsonem), a od 1975 przewodził Feedback Studio Verlag, pierwszemu wydawnictwu stworzonemu przez i dla niemieckich kompozytorów. Był producentem płyt kompaktowych, redaktorem Feedback Studio Papers (jednego z czasopism poświęconych muzyce elektronicznej), wydawcą partytur muzyki współczesnej oraz menedżerem koncertowym.
Twórczość Fritsch od początku kariery uważał muzykę elektroniczną za idealnie naturalne, a nawet kluczowe medium. Najczęściej łączył partie zespołu kameralnego z nagraną taśmą lub z granymi na żywo partiami instrumentów elektronicznych. Tworzył też utwory całkowicie elektroniczne, a znaczna część jego pracy w Feedback Studio poświęcona była rozwojowi nowych instrumentów elektronicznych lub wyposażeniu publicznych sal w automatyczne i półautomatyczne urządzenia wytwarzające dźwięk.
Starał się znaleźć konsensus między sztucznymi i naturalnymi dźwiękami, sprawić by jego muzyka nie była izolowana jako abstrakcyjny obiekt estetyczny, ale by nieustannie konfrontowała się z elementami otoczeniem, rozbijając hermetyczność typową dla muzyki artystycznej. Jego utwory są jak kolaże łączące obce sobie elementy: muzykę europejskią i egzotyczną, sacrum i profanum, dźwięki instrumentów i uliczny hałas (Akroasis, Modulation IV).
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Duett na altówkę i taśmę (1961) Bestandteile des vorüber (słowa M. Bense) na sopran, niskie instrumenty dęte i 3 kontrabasy (1962) Fabula rasa na taśmę 4-ścieżkową (1964) Ikonen na 3 fortepiany (1964) Concerto da camera na skrzypce (z mikrofonem) i 12 instr. smyczkowych (1965) Partita na altówkę, 2 mikrofony, 2 magnetofony, 2 filtry i 3 regulatory 1966) Modulation I na skrzypce, altówkę, wiolonczelę, kontrabas i fortepian (1966) Modulation II na zespół kameralny i taśmy (1967) Akroasis na lektora, 2 głosy, jazz band, pozytywkę i wielką orkiestrę (1966–1968) Sul G (Oktober 70) na flet i fortepian (1970) Violectra, va d’amore na syntezator (1971) Hochtöner na flet, altówkę, perkusję, syntezator i taśmę (1974) Konzert na trąbkę i orkiestrę (1975) Klavierstück 2 na fortepian preparowany (1978) Kreuzgänge na orkiestrę (1983) Testament Vivier na instr. drewniane, fortepian i taśmę (1983) Konzert na wiolonczelę i orkiestrę (1985) Noel für 3 flöten (1990) Das bittersüsse Büchlein na obój, akordeon i kontrabas (1992) Herbstlicht na orkiestrę (1995) Infra, low sounds, SPX 900 ad libitum (1998) Piazza Celestina na czelestę (1999) Sonett na skrzypce i fortepian (2000)
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Wykaz kompozycji Johannesa Frischa
Kategoria:Artyści związani z Kolonią Kategoria:Niemieccy altowioliści Kategoria:Niemieccy kompozytorzy Kategoria:Niemieccy twórcy i wykonawcy muzyki elektronicznej Kategoria:Urodzeni w 1941 Kategoria:Zmarli w 2010