Starał się znaleźć konsensus między sztucznymi i naturalnymi dźwiękami, sprawić by jego muzyka nie była izolowana jako abstrakcyjny obiekt estetyczny, ale by nieustannie konfrontowała się z elementami otoczeniem, rozbijając hermetyczność typową dla muzyki artystycznej. Jego utwory są jak kolaże łączące obce sobie elementy: muzykę europejskią i egzotyczną, sacrum i profanum, dźwięki instrumentów i uliczny hałas (Akroasis, Modulation IV).
Wybrane kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Duett na altówkę i taśmę (1961) Bestandteile des vorüber (słowa M. Bense) na sopran, niskie instrumenty dęte i 3 kontrabasy (1962) Fabula rasa na taśmę 4-ścieżkową (1964) Ikonen na 3 fortepiany (1964) Concerto da camera na skrzypce (z mikrofonem) i 12 instr.