Prey – komputerowa strzelanka pierwszoosobowa typu z 2017 roku, wyprodukowana przez studio Arkane Austin i wydana przez Bethesda Softworks. Akcja gry rozgrywa się w alternatywnej rzeczywistości, w której ludzkość osiedliła się na stacjach orbitalnych w wyniku przyspieszonego wyścigu kosmicznego. Gracz wciela się w Morgan Yu, członka naukowego zespołu na pokładzie stacji kosmicznej Talos I, prowadzącego badania nad Typhonami – wrogą rasą kosmitów obdarzoną zarówno fizyczną, jak i psychiczną mocą. Gdy Typhony wydostają się z zamknięcia, gracz musi wykorzystywać różnorodną broń i zdolności, by przetrwać, powstrzymać obcą inwazję i finalnie uciec ze stacji. Gracz stopniowo zyskuje dostęp do kolejnych sektorów Talos I w ramach liniowej progresji misji, aż w końcu może swobodnie eksplorować całą stację, zdobywając po drodze kluczowe przedmioty i umiejętności.

Prace nad grą rozpoczęły się po ukończeniu przez Arkane Austin produkcji Dishonored (2012). Funkcję reżysera pełnił Raphaël Colantonio. Prey Arkane jest w dużej mierze niezwiązane z grą Prey z 2006 roku ani z jej anulowaną kontynuacją, Prey 2 – nie wykorzystano w niej żadnych materiałów z planowanego sequela, a jedynie nazwę poprzedniczki oraz ogólny motyw protagonisty ściganego przez kosmitów. Arkane stworzyło Prey jako duchowego następcę System Shock (1994), dając graczom wiele sposobów podejścia do misji, a samą stację Talos I traktując jako tematyczną reinterpretację podziemnego lochu z ich debiutanckiej gry, Arx Fatalis (2002). Produkcja łączy w sobie elementy strzelanek pierwszoosobowych, gier fabularnych, gier skradankowych i metroidvanii. Kosmici w grze zostali zaprojektowani jako istoty enigmatyczne, inspirowane raczej zjawiskami paranormalnymi niż stereotypowymi, owado- czy gadopodobnymi formami życia.

Gra ukazała się na platformy PlayStation 4, Windows i Xbox One 5 maja 2017 roku. Spotkała się z pozytywnymi recenzjami krytyków, którzy chwalili scenerię, projekt poziomów, narrację środowiskową oraz poruszaną tematykę, choć główny wątek fabularny i rozgrywka odebrane zostały w sposób mieszany. Renoma gry z czasem znacząco wzrosła – w retrospektywnych podsumowaniach wielu redakcji określano ją jako jeden z najlepszych immersive simów w historii. Arkane wydało rozszerzenie Mooncrash, wprowadzające generowanie proceduralne i elementy rozgrywki znane z gier roguelike, a także aktualizację wieloosobową Typhon Hunter, w której wykorzystano zdolność Typhonów do przybierania cudzych kształtów w rozgrywce przypominającej zabawę w chowanego. Rozczarowujące wyniki komercyjne gry doprowadziły do tego, że Arkane Austin zwróciło się w stronę tworzenia gier typu , takich jak (2023).

Rozgrywka Prey to immersive sim prowadzony z perspektywy pierwszoosobowej. Gracz wciela się w Morgan Yu, człowieka, który musi znaleźć sposób na ucieczkę ze stacji kosmicznej po jej przejęciu przez wrogą rasę obcych zwaną Typhonami. Na początku gry postać dysponuje jedynie zwykłym kluczem francuskim jako bronią, jednak z czasem odblokowuje Działo Gloo, wystrzeliwujące piankopodobną substancję zdolną unieruchomić przeciwników. W grze dostępna jest też różnorodna broń palna, m.in. pistolet z tłumikiem, strzelba oraz boltcaster. Gracz może również wykorzystywać zagrożenia środowiskowe, takie jak wycieki oleju czy wybuchowe zbiorniki, a także obronę stacji, np. wieżyczki strzelnicze, by pokonywać Typhony. Niektóre czynności, jak zamachnięcie się bronią białą czy sprint, zużywają wytrzymałość, która regeneruje się podczas odpoczynku. Amunicja w grze jest ograniczona, dlatego gracze mogą uciekać się do taktyk skradankowych, by bezszelestnie omijać przeciwników lub wybierać alternatywne trasy, aby ich w ogóle unikać.

W grze występuje wiele podgatunków Typhonów, z których każdy ma odmienny wzorzec ataku: Cystoidy pędzą w stronę gracza i eksplodują; Mimiki przybierają kształt pospolitych przedmiotów, by się zamaskować; Poltergeisty potrafią stać się niewidzialne, a Telepaci mogą razić druzgocącymi atakami energii psychicznej. Fantomy to ludzkie zwłoki opanowane przez Typhony, a moc, jaką dysponują, jest generowana losowo. W trakcie rozgrywki gracz napotyka też pojedynczego, potężnego przeciwnika o nazwie Koszmar, który stale poluje na Morgan i ją śledzi. Jego psychiczne ataki można zneutralizować za pomocą przedmiotów do rzucania, co czyni go bezbronnym. Ataki obcych obniżają punkty zdrowia Morgan oraz integralność skafandra, jednak można je uzupełniać, spożywając jedzenie lub używając apteczki. Wydana po premierze aktualizacja wprowadziła tryb „Przetrwanie”, w którym broń ulega degradacji, a gracza dodatkowo osłabiają tzw. traumy.

Zamiast podziału na odrębne poziomy czy misje, sceneria stacji Talos I jest w pełni ciągła. Działo Gloo wystrzeliwuje piankopodobną substancję, którą można przymocować do ścian i platform, tworząc prowizoryczne schody prowadzące do odległych lokacji. Poszczególne obszary są ze sobą połączone, a do danej lokacji lub celu często prowadzi więcej niż jedna droga. Gra niekiedy wymaga powrotu do wcześniej zwiedzonych miejsc, choć zdobyte po drodze umiejętności mogą otworzyć dostęp do obszarów wcześniej niedostępnych. Gracz może również wychodzić poza Talos I w przestrzeń kosmiczną i odnajdywać skróty łączące poszczególne części stacji. Podczas eksploracji można natrafić na opcjonalne cele poboczne, a także przedmioty, takie jak mapy ułatwiające nawigację, kody dostępu odblokowujące dodatkowe pomieszczenia, czy plany rzemieślnicze niezbędne do wytwarzania nowej broni i amunicji. Prey oferuje wiele zakończeń, wpisujących się w trzy główne warianty narracyjne, zależne od tego, jak gracz odnosił się do stacji i napotkanych na niej postaci niezależnych. Zebrane przedmioty można wykorzystywać później, choć pojemność ekwipunku Morgan jest ograniczona, a przydatne przedmioty można też łupić ze zwłok poległych członków załogi. Rozsiane po stacji recyklery pozwalają przetwarzać bezużyteczne przedmioty na surowce, które następnie można wykorzystać w fabrykatorach do wytwarzania broni, amunicji i środków spożywczych.

Urządzenie zwane Psychoskopem umożliwia skanowanie otoczenia i wykrywanie lokalizacji Typhonów. W trakcie eksploracji gracz zbiera przedmiot zwany Neuromodem, a z czasem zyskuje też możliwość wytwarzania go w fabrykatorze. Neuromody służą do rozwijania umiejętności postaci w ramach systemu drzewka umiejętności, obejmującego zarówno zwykłe zdolności ludzkie, takie jak hakowanie czy pasywne premie do obrażeń i zdrowia, jak i moce obcych, pozwalające Morgan m.in. unosić przeciwników w powietrzu, wywoływać psychiczną eksplozję, teleportować się na krótkie dystanse, imitować przedmioty czy przejmować kontrolę nad umysłem wroga. Moce te mają krótki czas odnowienia, kontrolowany przez wskaźnik Psi. Zastrzyknięcie sobie zbyt wielu Neuromodów obcego pochodzenia powoduje, że Koszmar wykrywa lokalizację gracza, a systemy obronne stacji zaczynają go atakować, uznając za przybysza. Broń w grze można ulepszać, by poprawić jej parametry, a skafander i Psychoskop Morgan można wyposażać w chipsety zwiększające jej atrybuty. Jako immersive sim, gra wspiera wiele różnych stylów gry, a poszczególne systemy rozgrywki wzajemnie się przenikają – np. pociski boltcastera mogą wchodzić w interakcję z ekranami dotykowymi terminali, umiejętności można łączyć w ciągi zadające ogromne obrażenia, a imitowanie robota pozwala graczowi w praktyce latać i swobodnie eksplorować stację.

Rozszerzenia Rozszerzenie Mooncrash to doświadczenie w stylu roguelike, w którym układ stacji pozostaje niezmienny, ale rozmieszczenie przeciwników, broni i innych przedmiotów jest losowane przy każdym podejściu. Fabularnie gracz wciela się w hakera przeprowadzającego symulacje, by ustalić losy pięciorga ocalałych z bazy księżycowej Pytheas. W rozszerzeniu gracz musi po kolei przeprowadzić każdą z postaci przez stację, walcząc z Typhonami, zbierając ekwipunek, hakując terminale i docierając do właściwego dla danej postaci punktu ewakuacji. Stan stacji jest losowany na początku danego podejścia i nie resetuje się między kolejnymi postaciami – ukończenie podejścia wymaga ewakuowania wszystkich postaci bez poniesienia śmierci lub zresetowania symulacji. Gracz może zresetować symulację, losując na nowo elementy świata i zaczynając od nowa, zdobywając jednak punkty, które można wykorzystać w symulacji, by polepszyć warunki startowe którejś z postaci (np. dając jej lepszą broń lub dodatkowe apteczki); zbierając określone przedmioty, można też na stałe odblokowywać umiejętności poszczególnych postaci na potrzeby przyszłych podejść. Wraz z upływem czasu w danym podejściu poziom trudności rozgrywki wzrasta.

Rozszerzenie Typhon Hunter zawiera dwa tryby gry. Pierwszy z nich to jednoosobowe doświadczenie w wirtualnej rzeczywistości znane jako Transtar VR, stawiające przed graczem różnorodne zagadki w stylu escape room rozgrywane na pokładzie Talos I. Drugi to asymetryczny tryb wieloosobowy dla maksymalnie sześciu graczy. Jeden z uczestników wciela się w Morgan, podczas gdy pozostali grają Mimikami-Typhonami, zdolnymi do przybierania kształtu niemal dowolnego przedmiotu z otoczenia. Zadaniem gracza wcielającego się w Morgan jest odnalezienie i wyeliminowanie pozostałych uczestników w ograniczonym czasie, podczas gdy gracze-Mimiki mogą przemeblowywać pomieszczenia, maskować się, a gdy Morgan znajdzie się blisko – zaatakować z zaskoczenia, po czym poszukać nowej kryjówki.

Fabuła Świat przedstawiony Akcja Prey rozgrywa się w alternatywnej rzeczywistości, w której w 1958 roku Związek Radziecki napotyka na pokładzie satelity Worona 1 gatunek eusocjalnych kosmitów zwanych Typhonami. ZSRR podejmuje współpracę ze Stanami Zjednoczonymi, by pokonać i schwytać obcych, co pozostaje tajemnicą dla ogółu społeczeństwa. Wspólnie budują stację kosmiczną Klietka, umieszczoną na orbicie Księżyca i przeznaczoną na więzienie dla Typhonów. Po nieudanym zamachu na prezydenta Stanów Zjednoczonych Johna F. Kennedy'ego Stany Zjednoczone przejmują pełną kontrolę nad satelitą Klietka od ZSRR. Badania nad Typhonami są kontynuowane pod kryptonimem „Projekt Axiom”. Po tzw. incydencie Pobieg w 1980 roku, w wyniku którego Typhony zabiły część naukowców na stacji, amerykański rząd zamyka Projekt Axiom, pozostawiając jednak schwytane okazy przy życiu.

W 2025 roku nowo powstała korporacja TranStar przejmuje Klietkę, a do 2030 roku przebudowuje ją na Talos I – w pełni funkcjonalne laboratorium badawcze, służące do badania Typhonów i rozwoju neuronauki. Prowadzi to do powstania Neuromodów, wykorzystujących fizjologię Typhonów do przebudowy ludzkiego mózgu i nadawania użytkownikowi nowych, w tym nadludzkich, zdolności. TranStar odnosi ogromny sukces finansowy dzięki sprzedaży Neuromodów na Ziemi. W czasie, w którym rozgrywa się akcja gry – około 2035 roku – korporacja rozbudowała już stację o odpowiednie pomieszczenia mieszkalne dla personelu, który spędza na jej pokładzie nawet do dwóch lat między kolejnymi regularnymi transportami wahadłowymi na Ziemię.

Streszczenie W marcu 2032 roku Morgan Yu (w wersji męskiej głosu użyczył Tim Kang, w żeńskiej – Sumalee Montano) zostaje zwerbowana przez swojego brata Alexa (Benedict Wong) do zespołu badawczego TranStar na pokładzie Talos I. Przed wylotem na stację Morgan przechodzi serię testów. W ich trakcie jeden z nadzorujących lekarzy zostaje zaatakowany przez Typhona, a Morgan traci przytomność.