Piotr Kamka (ur. 7 listopada 1891 w Gnieźnie, zaginął 24 lipca 1920 pod Wołpami) – żołnierz armii niemieckiej, powstaniec wielkopolski, oficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari. Pośmiertnie awansowany na stopień porucznika.
Życiorys Urodził się w rodzinie Ludwika i Krystyny z Kierczyńskich. Absolwent szkoły powszechnej. W lipcu 1914 wcielony do armii niemieckiej i w jej szeregach walczył na frontach I wojny światowej. Jesienią 1918 powrócił do Gniezna.
W styczniu 1919 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego. W szeregach I batalionu saperów wielkopolskich walczył w powstaniu wielkopolskim na froncie północnym i południowym. Od lutego 1920, będąc dowódcą 1 kompanii XVII batalionu saperów w stopniu podporucznika, walczył na froncie polsko bolszewickim. Podczas lipcowych walk odwrotowych zdecydowanym atakiem odrzucił oddziały nieprzyjaciela za Niemen, co umożliwiło wycofanie się pozostałym polskim jednostkom z zagrożonego odcinka, następnego dnia kontynuował akcję pod miasteczkiem Wołpy. Zginął w trakcie kolejnego ataku. Za czyny bojowe został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari i pośmiertnie awansowany na stopień porucznika.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (nr 5543)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Powstańcy wielkopolscy (1918–1919) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Cesarstwa Niemieckiego w I wojnie światowej Kategoria:Ludzie urodzeni w Gnieźnie Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Zmarli w 1920