Theo Vennemann (ur. 27 maja 1937 w Oberhausen-Sterkrade) – niemiecki językoznawca, specjalizujący się w lingwistyce historycznej. Znany jest ze swoich kontrowersyjnych teorii, zakładających istnienie w kontekście języków europejskich substratu baskijskiego i superstratu atlantyckiego (semickiego)Basken, Semiten, Indogermanen. Urheimatfragen in linguistischer und anthropologischer Sicht. [w:] Wolfgang Meid (red.): Sprache und Kultur der Indogermanen. Akten der X. Fachtagung der Indogermanischen Gesellschaft, 22–28 września 1996. Innsbrucker Beiträge zur Sprachwissenschaft. t. 93. Innsbruck, 1998, s. 119–138..
Życiorys W latach 1957–1964 studiował matematykę, germanistykę, fizykę oraz filozofię na uczelniach w Getyndze oraz Marburgu. Magisterium uzyskał na Uniwersytecie w Marburgu; doktoryzował się zaś w 1968 r. na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles, gdzie przedstawił pracę na temat fonologii niemieckiej. W latach 1974–2005 piastował stanowisko profesora na Uniwersytecie Monachijskim. Od 2005 r. profesor emeritus tejże uczelni.
Wybrana twórczość German phonology (1968) Schuchardt, the neogrammarians, and the transformation theory of phonological change (1972) Linguistik und Nachbarwissenschaften (1973) Sprache und Grammatik. Grundprobleme der linguistischen Sprachbeschreibung (1982) Neuere Entwicklungen in der Phonologie (1986) Europa Vasconica – Europa Semitica (2003)
Przypisy
Kategoria:Niemieccy językoznawcy Kategoria:Ludzie urodzeni w Oberhausen Kategoria:Urodzeni w 1937