Henryk Kosicki (ur. 14 stycznia 1896 w Poznaniu, zm. 10 czerwca 1967) – major saperów Wojska Polskiego.

Życiorys Urodził się 14 stycznia 1896 w Poznaniu, w rodzinie Franciszka i Józefy z Koniecznych. Ukończył dziewięć klas szkoły powszechnej i rozpoczął pracę w budownictwie. 24 sierpnia 1915 ukończył Królewską Szkołę Budowlaną w Poznaniu. 1 września 1915 powołano go do pruskiej armii, gdzie w 1916 ukończył kurs aspirantów oficerskich i został dowódcą plutonu w 3. pułku piechoty Gwardii. 29 września 1916 przeszedł na stronę francuską. Pozostawał w niewoli do 13 maja 1918. Wstąpił wówczas ochotniczo do Armii Polskiej we Francji i szybko ukończył kurs aspirantów oficerów inżynierii. 15 lutego 1919 został dowódcą plutonu w 1. kompanii 1. pułku inżynieryjnego 1. Dywizji Strzelców Polskich. 20 marca 1919 został podporucznikiem. 4 sierpnia 1919, po przyjeździe do Polski, został dowódcą kompanii w 18. batalionie saperów 7. Dywizji Piechoty i wziął udział w wojnie z bolszewikami.

Dalsza jego kariera przedstawiała się następująco: 19 stycznia 1921: awans na stopień porucznika, 20 sierpnia 1921: w 3. pułku saperów, 5 października 1921: w 8. pułku saperów, 24 października 1921: dowódca szkoły podoficerskiej, 10 grudnia 1921: czasowy dowódca XVI batalionu saperów, 3 lutego 1922: czasowo dowódca IV batalionu saperów, 4 maja 1922: w XV batalionie saperów, 13 czerwca 1923: matura w Państwowym Gimnazjum Matematyczno-Przyrodniczym w Grudziądzu, 1 grudnia 1924: awans na stopień kapitana, od 15 sierpnia 1924: studia na École du génie w Wersalu i równocześnie na École du génie civile, 1927–1929: dowódca kompanii i czasowo baonu w 9. pułku saperów. Na stopień majora został awanowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 i 18. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów.

Podczas kampanii wrześniowej był dowódcą 14 batalionu saperów. Walczył w obronie Warszawy. Dostał się do niewoli niemieckiej i był więziony w niemieckich obozach jenieckich: Neunburg, Itzehoe, Sandbostel X B, Lubeka i Woldenberg II C.

Od 15 kwietnia 1945 do 1948 pracował Urzędzie Wojewódzkim w Gdańsku, gdzie był kierownikiem Oddziału Przemysłu Budowlanego Ministerstwa Odbudowy. Od czerwca 1949 był początkowo kierownikiem, a następnie dyrektorem Wojskowego Przedsiębiorstwa Budowlanego w Bydgoszczy. Od 1951 był projektantem-konstruktorem i rzeczoznawcą w Zarządzie Budownictwa Wojskowego nr 2 w Bydgoszczy, a potem kierował Pracownią Konserwacji Zabytków w Toruniu. Zmarł 10 czerwca 1967.

24 lutego 1924 ożenił się z Martą z domu Witt, z którą miał syna Stanisława (1926–1997) i córkę Bogumiłę Szostak, lekarza medycyny (ur. 1932 w Toruniu, zm. 2009 w Krakowie).

Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych Medal Niepodległości (20 lipca 1932) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Srebrny Krzyż Zasługi (30 grudnia 1924)M.P. z 1925 r. nr 5, poz. 18 „za pełną poświęcenia i z narażeniem życia niesioną pomoc w czasie powodzi wiosennej w 1924 roku”. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja) Medal Zwycięstwa (Médaille Interalliée)

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Jeńcy Oflagu II C Woldenberg Kategoria:Ludzie urodzeni w Poznaniu Kategoria:Majorowie saperów II Rzeczypospolitej Kategoria:Obrońcy Warszawy (1939) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym Wielkiej Wojny Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1886 Kategoria:Zmarli w 1967 Kategoria:Żołnierze Armii Polskiej we Francji 1917–1919