Władysław Filipiak (ur. 21 czerwca 1898 w Poznaniu, zm. 28 maja 1945 w Wendisch-Borschütz) – polski woźny, kapral Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 21 czerwca 1898 w Poznaniu, w rodzinie Piotra i Konstancji z Koczorowskich. W 1912 ukończył siedmioklasową szkołę powszechną (niemiecką) i rozpoczął pracę przy budowie fortyfikacji jako robotnik. 11 października 1916 został wcielony do armii niemieckiej. Po przeszkoleniu, jako saper został wysłany na front wschodni, a w 1918 przeniesiony na front zachodni. 22 grudnia 1918 zakończył służbę w armii niemieckiej i wrócił do Poznania.

21 stycznia 1919 jako ochotnik wstąpił do 1. kompanii I batalionu saperów wielkopolskich (późniejszego XV batalionu saperów). Wziął udział w powstaniu wielkopolskim. Walczył m.in. pod Zdunami i Nakłem. Był jednym z dziewięciu saperów, którzy 17 lutego 1919 pod Rynarzewem stoczyli walkę z niemieckim pociągiem pancernym i przyczynili się do jego zdobycia. Głównodowodzący Sił Zbrojnych w byłym zaborze pruskim generał porucznik Józef Dowbor-Muśnicki w rozkazie nr 65 z 9 marca 1919 napisał: „cała ta dziewiątka, po wysadzeniu toru kolejowego, nie zważając na znaczną przewagę załogi pociągu mężnie rzuciła się do ataku i walcząc aż do przybycia posiłków, nie dała wrogowi wycofać pociągu. W nierównej walce tylko trzech ocalało. Ten czyn bohaterski stawiam za wzór. Poległym niech ziemia rodzinna da wieczny pokój. Reszcie – szczycąc się, że dowodzę nimi – składam podziękowanie”.

W styczniu 1920 uczestniczył w obejmowaniu Pomorza i z grupą podpułkownika Witolda Butlera wkroczył do Bydgoszczy. Następnie walczył na wojnie z bolszewikami. 5 grudnia 1922 został przeniesiony do rezerwy w stopniu kaprala.

Po zwolnieniu z wojska pracował w przedsiębiorstwie H. Cegielski – Poznań i zakładach spożywczych „Akwawit”, a w 1929 został zatrudniony w poznańskim Liceum św. Marii Magdaleny, w charakterze prowizorycznego woźnego. Pracował tam do września 1939. Wspomnienia absolwentów wskazują, że budził na tym stanowisku grozę i respekt.

Podczas kampanii wrześniowej walczył wraz z Armią „Pomorze”, a potem w obronie Warszawy. Dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w Stalagu IV B, z którego został zwolniony 25 lipca 1940. Zmarł 28 maja 1945 w obozie jenieckim w Wendisch-Borschütz.

Był dwukrotnie żonaty.. Z pierwszego związku z Anną Marią z Jarzynów (1899–1928) miał córkę Teresę Urszulę (ur. 16 sierpnia 1923) i dwóch synów: Henryka Jana (ur. 18 października lub listopada 1925) i Czesława Ignacego (ur. 20 lipca 1927). 20 lipca 1928 ożenił się z Anną z Lewandowskich (ur. 1902), z którą także miał córkę Wandę Janinę (1929–1930) oraz dwóch synów: Stefana Wacława (1930–1930) i Edwarda (ur. 7 października 1931).

Władysław Filipiak, poza czynem męstwa w walce pod Rynarzewem, zapisał się na kartach historii 8 pułku saperów jako bohater tragikomicznego wypadku, który miał miejsce w pierwszej dekadzie lipca 1920.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5533 – 4 sierpnia 1922 Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Wielkopolski Krzyż Powstańczy – pośmiertnie 9 stycznia 1960

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Ludzie urodzeni w Poznaniu Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Cesarstwa Niemieckiego w I wojnie światowej Kategoria:Powstańcy wielkopolscy (1918–1919) Kategoria:Podoficerowie saperów II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1898 Kategoria:Zmarli w 1945