W nierównej walce tylko trzech ocalało. Ten czyn bohaterski stawiam za wzór. Poległym niech ziemia rodzinna da wieczny pokój. Reszcie – szczycąc się, że dowodzę nimi – składam podziękowanie”.
W styczniu 1920 uczestniczył w obejmowaniu Pomorza i z grupą podpułkownika Witolda Butlera wkroczył do Bydgoszczy. Następnie walczył na wojnie z bolszewikami. 5 grudnia 1922 został przeniesiony do rezerwy w stopniu kaprala.
Po zwolnieniu z wojska pracował w przedsiębiorstwie H. Cegielski – Poznań i zakładach spożywczych „Akwawit”, a w 1929 został zatrudniony w poznańskim Liceum św. Marii Magdaleny, w charakterze prowizorycznego woźnego. Pracował tam do września 1939. Wspomnienia absolwentów wskazują, że budził na tym stanowisku grozę i respekt.
Podczas kampanii wrześniowej walczył wraz z Armią „Pomorze”, a potem w obronie Warszawy. Dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w Stalagu IV B, z którego został zwolniony 25 lipca 1940. Zmarł 28 maja 1945 w obozie jenieckim w Wendisch-Borschütz.