Władysław Karpiel (ur. 21 lutego 1897 w Zamościach, zm. 24 lutego 1964 w Bytomiu) – podoficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się we wsi Zamoście, w ówczesnym powiecie przemyślańskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie rolników – Franciszka i Pelagii z domu Tus.
Ukończył szkołę przemysłową i praktykował w zawodzie ślusarza. W dniu 1 lipca 1915 roku wstąpił do Legionów Polskich i otrzymał przydział do 1 kompanii I batalionu 4 pułku piechoty. Jako zwiadowca wyróżnił się między innymi w brawurowych akcjach pod Jastkowem (31 lipca 1915 r.), na Wołyniu (listopad 1915 r.) i pod Rudką Miryńską (sierpień 1916 r.), gdzie został ranny w rękę. Za wykazane wówczas męstwo odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari. Nadanie to zostało następnie potwierdzone dekretem Wodza Naczelnego marszałka Józefa Piłsudskiego L.12030.VM z 17 maja 1922 roku (opublikowanym w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z dnia 6 stycznia 1923 roku). Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917 r.) został przymusowo wcielony do cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej i przydzielony do 16 pułku strzelców. Od 15 października 1918 roku działał w Polskiej Organizacji Wojskowej. Uczestnik wojny polsko-ukraińskiej i wojny polsko-bolszewickiej. Od dnia 1 listopada 1918 roku uczestniczył w obronie Lwowa, podczas której został ranny i przebywał w szpitalu. Po wyjściu ze szpitala (10 grudnia 1918 r.) wstąpił w szeregi 4 pułku piechoty Legionów i wziął udział w walkach z bolszewikami.
Zdemoblizowany w roku 1921, w rok później ponownie został powołany do Wojska Polskiego. Służbę wojskową pełnił kolejno w 51 pułku piechoty oraz w 19 pułku piechoty, awansując na starszego sierżanta.
Po zajęciu Lwowa w 1939 roku przez Armię Czerwoną ukrywał się i wraz z grupą złożoną z byłych podoficerów zawodowych organizował schronienie dla uciekinierów z terenów okupacji niemieckiej. W tym okresie pracował również dorywczo podejmując się różnych zajęć.
W dniu 25 sierpnia 1945 roku został wraz z rodziną wywieziony do Bytomia, gdzie pracował jako cieśla i nauczyciel zawodu w kopalni „Rozbark”. W następstwie szykan został zwolniony, po czym podjął pracę zarobkową jako palacz. Zmarł w Bytomiu i pochowany został na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera XCII, rząd 12, miejsce 15).. Żoną Władysława Karpiela była Wiktoria z domu Przybyło, z którą miał synów: Romana (ur. 1930) i Lucjana oraz córki: Mieczysławę (ur. 1928) i Cecylię (1929–2016).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 6274 – 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości – 7 lipca 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych dwukrotnie Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Polacy – żołnierze cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej w I wojnie światowej Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Ludzie związani z Bytomiem Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim Kategoria:Urodzeni w 1897 Kategoria:Zmarli w 1964 Kategoria:Żołnierze 4 Pułku Piechoty Legionów Kategoria:Żołnierze 19 Pułku Piechoty Odsieczy Lwowa Kategoria:Żołnierze III Brygady Legionów Polskich