Uczestnik wojny polsko-ukraińskiej i wojny polsko-bolszewickiej. Od dnia 1 listopada 1918 roku uczestniczył w obronie Lwowa, podczas której został ranny i przebywał w szpitalu. Po wyjściu ze szpitala (10 grudnia 1918 r.) wstąpił w szeregi 4 pułku piechoty Legionów i wziął udział w walkach z bolszewikami.
Zdemoblizowany w roku 1921, w rok później ponownie został powołany do Wojska Polskiego. Służbę wojskową pełnił kolejno w 51 pułku piechoty oraz w 19 pułku piechoty, awansując na starszego sierżanta.
Po zajęciu Lwowa w 1939 roku przez Armię Czerwoną ukrywał się i wraz z grupą złożoną z byłych podoficerów zawodowych organizował schronienie dla uciekinierów z terenów okupacji niemieckiej. W tym okresie pracował również dorywczo podejmując się różnych zajęć.
W dniu 25 sierpnia 1945 roku został wraz z rodziną wywieziony do Bytomia, gdzie pracował jako cieśla i nauczyciel zawodu w kopalni „Rozbark”. W następstwie szykan został zwolniony, po czym podjął pracę zarobkową jako palacz. Zmarł w Bytomiu i pochowany został na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera XCII, rząd 12, miejsce 15).. Żoną Władysława Karpiela była Wiktoria z domu Przybyło, z którą miał synów: Romana (ur. 1930) i Lucjana oraz córki: Mieczysławę (ur.