Seminarium Nauczycielskie w Rogoźnie – seminarium nauczycielskie działające w Rogoźnie w latach 1903–1937.
Historia seminarium 14 marca 1903 Prowincjonalne Kolegium Szkolne w Poznaniu zawarło umowę z władzami Rogoźna o budowie seminarium. Naukę rozpoczęto 16 października 1903. Początkowo odbywała się w budynku wynajętym przez miasto. Nowy gmach Königlisches Lehrerseminar (bo tak pierwotnie nazywała się szkoła) został otworzony i poświęcony 6 kwietnia 1908.
W czasie wojny 17 sierpnia 1914 gmach udostępniono wojsku w celu urządzenia szpitala.
W styczniu 1919 władze w Rogoźnie przejął polski sześcioosobowy komitet. 15 maja 1919 uroczyście ponownie otwarto gmach szkoły, a 16 maja rozpoczęto naukę pod polską jurysdykcją. Pierwszym polskim dyrektorem został Franciszek Pawłowski, brat Stanisława Pawłowskiego, mąż Stanisławy Pawłowskiej.
W reakcji na powstanie śląskie 31 sierpnia 1919 zorganizowano koncert pod hasłem „Ratujmy Górny Śląsk”. Dochód (885 mk.) został przekazany Komitetowi finansowemu obrony Śląska w Poznaniu.
Pod koniec lipca 1920 seminarium było miejscem pobytu stu uchodźców z ziem wschodnich, w większości kobiet. Byli to nauczyciele z powiatów wileńskiego, wilejskiego, grodzieńskiego, bracławskiego i lidzkiego.
Na wojnę polsko-bolszewicką zostało zaciągniętych 86 uczniów seminarium, w tym 13 w charakterze ochotników. W 1937 seminarium przekształcono w liceum pedagogiczne.
Neogotycki gmach seminarium jest obecnie siedzibą Zespołu Szkół im. Hipolita Cegielskiego.
Ludzie związani z seminarium Kazimierz Baraniecki Leon Furmanowicz Wojciecha Dutkiewicz Franciszek Jujka Edmund Karaśkiewicz Gerard Linke Andrzej Małach Józef Melzer Jan Mikołajewski Stanisława Pawłowska Tadeusz Pezała Roman Pufahl Franciszek Sarnowski Roman Szczepaniak
Przypisy
Kategoria:Zabytki nieruchome w Rogoźnie Kategoria:Nauka i oświata w okresie zaborów Kategoria:Oświata II Rzeczypospolitej Kategoria:Historia Rogoźna