Władysław Kołaczkowski (ur. 26 maja 1892 w Strzyżewicach, zamordowany 2 września 1942 w Dobużku) – major artylerii Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Edwarda i Pauliny z domu Suskiej. Matka pochodziła z ziemiańskiego rodu osiadłego w powiecie grójeckim.
Ukończył 8-klasową szkołę średnią w Lublinie, gdzie zdał egzamin dojrzałości. Po odbyciu ochotniczej jednorocznej służby wojskowej w armii rosyjskiej, został mianowany podporucznikiem rezerwy. Następnie ukończył Akademię Handlową w Lipsku. W czasie I wojny światowej został powołany do armii rosyjskiej, w której służył w latach 1914–1918.
Od listopada 1918 roku w odrodzonym Wojsku Polskim, w stopniu porucznika przydzielony został do 3 dywizjonu artylerii konnej. W roku 1919 ukończył Szkołę Oficerów Jazdy w Starej Wsi pod Warszawą. W czasie wojny polsko-bolszewickiej dowodził 1 baterią 3 dak-u. Odznaczył się w trakcie bitwy pod Komarowem (31 sierpnia 1920 roku) kiedy to ogniem swych dział odrzucił atak brygady kawalerii z 1 Armii Konnej Siemiona Budionnego, umożliwiając tym samym przegrupowanie i skuteczne natarcie polskiej jeździe. Za wykazane wówczas męstwo porucznik Władysław Kołaczkowski odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, co zostało następnie potwierdzone dekretem Wodza Naczelnego marszałka Józefa Piłsudskiego L. 11434.VM z dnia 3 lutego 1922 roku (opublikowanym w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych nr 2 z dnia 18 lutego 1922 roku).
Na dzień 1 czerwca 1921 roku, pozostając oficerem 3 dywizjonu artylerii konnej, posiadał już rangę kapitana. Dekretem Naczelnika Państwa i Wodza Naczelnego z dnia 3 maja 1922 roku (dekret L. 19400/O.V.) został zweryfikowany stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 145. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W tym samym roku został przeniesiony do rezerwy. Poświęcił się wówczas gospodarowaniu w swoim majątku w Dobużku.
W czasie okupacji niemieckiej działał w konspiracji i organizował samoobronę miejscowej ludności przed ukraińskimi nacjonalistami. W dniu 2 września 1942 roku został otoczony przez Ukraińców w swym majątku i przez nich zamordowany. Pochowany na cmentarzu w Nabrożu.
Był żonaty z Marią z domu Rzuchowską (pochodząca z ziemiaństwa), z którą miał syna Zbigniewa (ur. 2 stycznia 1924) oraz córki Teresę (ur. 2 stycznia 1924), Annę i Marię.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 2024 – 3 lutego 1922 Krzyż Walecznych
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Komarowem (1920) Kategoria:Majorowie artylerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Zmarli w 1942 Kategoria:Oficerowie 3 Dywizjonu Artylerii Konnej Kategoria:Ludzie urodzeni w Strzyżewicach (województwo lubelskie)