Władysław Kołaczkowski (ur. 26 maja 1892 w Strzyżewicach, zamordowany 2 września 1942 w Dobużku) – major artylerii Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Edwarda i Pauliny z domu Suskiej. Matka pochodziła z ziemiańskiego rodu osiadłego w powiecie grójeckim.
Ukończył 8-klasową szkołę średnią w Lublinie, gdzie zdał egzamin dojrzałości. Po odbyciu ochotniczej jednorocznej służby wojskowej w armii rosyjskiej, został mianowany podporucznikiem rezerwy. Następnie ukończył Akademię Handlową w Lipsku. W czasie I wojny światowej został powołany do armii rosyjskiej, w której służył w latach 1914–1918.
Od listopada 1918 roku w odrodzonym Wojsku Polskim, w stopniu porucznika przydzielony został do 3 dywizjonu artylerii konnej. W roku 1919 ukończył Szkołę Oficerów Jazdy w Starej Wsi pod Warszawą. W czasie wojny polsko-bolszewickiej dowodził 1 baterią 3 dak-u. Odznaczył się w trakcie bitwy pod Komarowem (31 sierpnia 1920 roku) kiedy to ogniem swych dział odrzucił atak brygady kawalerii z 1 Armii Konnej Siemiona Budionnego, umożliwiając tym samym przegrupowanie i skuteczne natarcie polskiej jeździe.