Franciszek Podhorski (ur. 4 października 1890 w Samhorodku, zm. 5 września 1920 pod Knihyniczami) – żołnierz armii rosyjskiej, porucznik kawalerii Wojska Polskiego II RP, uczestnik I wojny światowej i wojny polsko-bolszewickiej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie ziemiańskiej Leona i Marii z d. Chojecka. Absolwent gimnazjum w Kijowie i w latach 1910–1913 student rolnictwa na Uniwersytecie w Lipsku. Następnie odbył roczną służbę wojskową w armii rosyjskiej i został mianowany chorążym. Podczas I wojny światowej, w lipca 1914 ponownie wcielony w szeregi armii rosyjskiej, gdzie awansowano go na stopień podporucznika, a następnie porucznika. Od lutego 1917 do stycznia 1919 prowadził rodzinne gospodarstwo w Samhorodku.
Od stycznia 1919 w szeregach odrodzonego Wojska Polskiego, został przydzielony do 5 pułku ułanów, w którym objął dowództwo 1. szwadronu. Brał udział w walkach pod Lwowem i podczas wojny polsko-bolszewickiej. 3 sierpnia 1920 wyróżnił się w walce pod Klekotowem, w trakcie której razem z kapralem Hornem uratował karabiny maszynowe, wynosząc je przez bagna pod ogniem nieprzyjacielskim. W odwrocie za Bug dowodzony przez niego szwadron „szarżami spędzał rozzuchwalonych Kozaków”.
„5 września rozpoczął się trzydniowy bój. Wysłany naprzód 1-y szwadron zabiegł sowieckiej dywizji drogę pod Knihyniczami. Nieprzyjaciel, któremu udało się już opanować most we wsi Wasiuczyn, nadaremnie usiłował posunąć się naprzód. Przeciwnatarcie szwadronu, prowadzone z rozmachem przez porucznika Franciszka Podhorskiego, osadziło go na miejscu. Kozacy jednak podciągnęli spiesznie posiłki i w pewnej chwili zagrozili szwadronowi zupełnym odcięciem. Widząc to porucznik Podhorski z rewolwerem w ręku poderwał swój szwadron i uderzył na wroga. Na nieszczęcie kula przecięła życie dzielnego oficera”.
Pochowany na Cmentarzu Obrońców Lwowa. 28 lutego 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej.
Był kawalerem.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3372 – pośmiertnie, 30 czerwca 1921 Odznaka pamiątkowa „Orlęta”
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Obrońców Lwowa Kategoria:Polegli w wojnie polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Porucznicy kawalerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Zmarli w 1920 Kategoria:Oficerowie 5 Pułku Ułanów Zasławskich