Franciszek Podhorski (ur. 4 października 1890 w Samhorodku, zm. 5 września 1920 pod Knihyniczami) – żołnierz armii rosyjskiej, porucznik kawalerii Wojska Polskiego II RP, uczestnik I wojny światowej i wojny polsko-bolszewickiej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie ziemiańskiej Leona i Marii z d. Chojecka. Absolwent gimnazjum w Kijowie i w latach 1910–1913 student rolnictwa na Uniwersytecie w Lipsku. Następnie odbył roczną służbę wojskową w armii rosyjskiej i został mianowany chorążym. Podczas I wojny światowej, w lipca 1914 ponownie wcielony w szeregi armii rosyjskiej, gdzie awansowano go na stopień podporucznika, a następnie porucznika. Od lutego 1917 do stycznia 1919 prowadził rodzinne gospodarstwo w Samhorodku.
Od stycznia 1919 w szeregach odrodzonego Wojska Polskiego, został przydzielony do 5 pułku ułanów, w którym objął dowództwo 1. szwadronu. Brał udział w walkach pod Lwowem i podczas wojny polsko-bolszewickiej. 3 sierpnia 1920 wyróżnił się w walce pod Klekotowem, w trakcie której razem z kapralem Hornem uratował karabiny maszynowe, wynosząc je przez bagna pod ogniem nieprzyjacielskim. W odwrocie za Bug dowodzony przez niego szwadron „szarżami spędzał rozzuchwalonych Kozaków”.