Marian Paweł Sokołowski (ur. 19 lutego 1898 w Chlewiskach, zm. 10 sierpnia 1975 w Warszawie) – polski adwokat, poseł na Sejm RP V kadencji, oficer rezerwy Wojska Polskiego II RP, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys thumb|Grób Mariana Sokołowskiego oraz jego syna Jędrzeja Sokołowskiego, sędziego Sądu Najwyższego na Cmentarzu w Pyrach Urodził się w Chlewiskach, w powiecie koneckim, w rodzinie Józefa, urzędnika sądowego, i Marii z Kulików. Ukończył szkołę powszechną w Chlewiskach, następnie szkołę realną w Radomiu (matura w 1919). W latach 1916–1918 był członkiem POW. Od 1919 ochotnik w szeregach odrodzonego Wojska Polskiego. Żołnierz 5 pułku piechoty Legionów, a następnie od 1920 w 2. kompanii 205 ochotniczego pułku piechoty, z którym walczył podczas wojny polsko-bolszewickiej. „W walkach wyróżniał się zimną krwią i męstwem. W boju pod wsią Przewodowo zapalił swą odwagą pluton i poprowadził go na bagnety, czym zdecydował o sytuacji na odcinku kompanii”. Za tę postawę został odznaczony Orderem Virtuti Militari. Podczas dalszych walk został ranny. Pod koniec 1920 bezterminowo urlopowany.

W 1926 ukończył studia na wydziale prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Odbył praktykę sądową i rozpoczął pracę w Banku Gospodarstwa Krajowego. Od 1935 członek i dyrektor Związku Spółdzielni i Zrzeszeń Pracowniczych RP, jego późniejszy prezes zarządu. W listopadzie 1938 otrzymał mandat posła na Sejm RP V kadencji z ramienia Obozu Zjednoczenia Narodowego w okręgu nr 1 m. st. Warszawa. i został radnym miasta Warszawy.

Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 29 listopada 1930 w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Posiadał przydział w rezerwie do 9 pułku piechoty Legionów w Zamościu. Ukończył kurs aplikacyjny dla młodszych oficerów żandarmerii w Centrum Wyszkolenia Żandarmerii w Grudziądzu. Na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 i 4. lokatą w korpusie oficerów rezerwy żandarmerii.

W czasie kampanii wrześniowej pełnił służbę w plutonie żandarmerii przy Dowództwie Obrony Warszawy. Podczas okupacji członek kierownictwa Obozu Polski Walczącej. Po zakończeniu wojny pracował jako radca prawny i adwokat, zajmował m.in. stanowiska: dyrektora Towarzystwa Osiedli Robotniczych, prezesa ZG Związku Zawodowego Pracowników Bankowych i Kas Ubezpieczeniowych. 31 października 1971 z powodu ciężkiej choroby przeszedł na emeryturę. Zmarł w Warszawie, został pochowany na cmentarzu w Pyrach.

Życie prywatne Od 1926 był mężem Marii z Pomorskich (1900–1975), nauczycielki, z którą miał synów: Jędrzeja (ur. 1928), sędziego i Macieja (ur. 1930), inżyniera.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 2292 (13 maja 1921) Krzyż Walecznych Odznaka pamiątkowa Polskiej Organizacji Wojskowej

Zobacz też Posłowie na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej V kadencji (1938–1939)

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Adwokaci II Rzeczypospolitej Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Odznaką pamiątkową Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Pochowani na cmentarzu w Pyrach w Warszawie Kategoria:Podporucznicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Politycy Obozu Zjednoczenia Narodowego Kategoria:Porucznicy żandarmerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Posłowie na Sejm V kadencji (1938–1939) Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1898 Kategoria:Zmarli w 1975 Kategoria:Żołnierze Dywizji Ochotniczej (wojna polsko-bolszewicka)