Tadeusz Gutowski (ur. 9 marca 1898 w Warszawie, zm. 22 czerwca 1919 w Wilnie) – podporucznik piechoty Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Wincentego oraz Heleny z domu Szymanowskiej. Naukę pobierał w warszawskiej Szkole Realnej im. Stanisława Staszica. W latach 1912–1915 działał w 16 Drużynie Harcerskiej im. Zawiszy Czarnego. Od października 1914 roku uczęszczał do Wolnej Szkoły Wojskowej w Warszawie (działającej pod patronatem Polskiej Organizacji Wojskowej), w której ukończył kursy podoficerski i oficerski. Na początku sierpnia 1915 roku stawił się w punkcie mobilizacyjnym i otrzymał przydział na dowódcę plutonu w Batalionie Warszawskim POW. Wraz ze swym plutonem włączony został do 1 pułku piechot Legionów Polskich w składzie I Brygady, w którym służył do końca lipca 1917 roku. W tym czasie przydzielany był kolejno do 5, 3, 1 i 8 kompanii. Uczestnik walk nad Styrem (w lipcu 1916 roku) podczas ofensywy rosyjskiej. W ich trakcie odznaczył się odwagą i inicjatywą oraz przyczynił wydatnie do zadaniach dużych strat nieprzyjacielowi. W 1922 roku, za te czyny odznaczony został pośmiertnie orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy. Nadanie to potwierdzone zostało dekretem Wodza Naczelnego marszałka Józefa Piłsudskiego L. 13000.VM z 17 maja 1922 roku (opublikowanym w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 4 stycznia 1923 roku).
Za wykazaną podczas walk postawę przedstawiono go do odznaczenia austro-węgierskim Krzyżem Wojskowym Karola. Po odmowie złożenia przysięgi na wierność cesarzowi Niemiec (lipiec 1917 roku) został zwolniony z wojska. W okresie od maja do listopada 1918 roku służył w Polskiej Organizacji Wojskowej, działał również w harcerstwie. Zdał maturę (w październiku 1918 roku) i rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. W połowie listopada tr. wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego i mianowany został na stopień podporucznika oraz przydzielony do Batalionu Harcerskiego. Od kwietnia 1919 roku pełnił służbę w 6 pułku piechoty Legionów i w jego szeregach walczył na Froncie Litewsko-Białoruskim. Ciężko ranny w dniu 17 czerwca 1919 roku podczas ataku na Daniłowicze, w trakcie którego dowodził plutonem w 4 kompanii c.k.m. Zmarł pięć dni później w szpitalu w Wilnie i spoczął na jednym z tamtejszych cmentarzy. Nie zdążył założyć rodziny.
Za pracę w dziele odzyskania niepodległości Tadeusz Gutowski został, na mocy zarządzenia prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego z dnia 9 listopada 1931 roku, odznaczony pośmiertnie Krzyżem Niepodległości.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7188 – pośmiertnie, 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości – pośmiertnie, 9 listopada 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” Odznaka „Za wierną służbę” Brązowy Medal Waleczności (Austro-Węgry)
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Odznaką „Za wierną służbę” Kategoria:Podoficerowie piechoty Legionów Polskich Kategoria:Podporucznicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Waleczności Kategoria:Polacy w I wojnie światowej Kategoria:Polegli w wojnie polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1898 Kategoria:Zmarli w 1919 Kategoria:Żołnierze I Brygady Legionów Polskich Kategoria:Żołnierze Batalionu Warszawskiego POW