Paweł Gutt, ps. „Dobek”, „Mostowy” (ur. 29 września 1897 w Poroninie, zm. 8 stycznia 1972 tamże) – polski rolnik, przedsiębiorca i działacz niepodległościowy, sierżant Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Pawła – rolnika, i Wiktorii z domu Chowaniec, urodzony 29 września 1897 w Poroninie, w ówczesnym powiecie nowotarskim Królestwa Galicji i Lodomerii. Po ukończeniu czterech klas szkoły ludowej w rodzinnej wsi, pracował z rodzicami na roli oraz uczył się zawodu rzeźnika. Działał w miejscowej Drużynie Podhalańskiej oraz w Związku Strzeleckim.
W czasie I wojny światowej, 6 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich, gdzie otrzymał przydział do 5 kompanii II batalionu 2 pułku piechoty LP. Następnie służył w 1 pułku piechoty LP i 1 kompanii II batalionu 5 pułku piechoty LP w składzie I Brygady, w stopniu sekcyjnego, wraz z którym przebył całą kampanię legionową. Wyróżnił się 23 maja 1915 w bitwie pod Konarami. 18 lutego 1922 major Alojzy Gluth-Nowowiejski we wniosku na odznaczenie Orderem Virtuti Militari napisał: „w walce o Przepiórów prowadząc patrol bojowy tuż przed pozycjami nieprzyjacielskimi został ranny w rękę, a kula karabinowa strzaskała mu broń. Kapral Gutt, przynosi meldunek, prosi o nowy karabin i mimo rany posuwa się z powrotem ku okopom nieprzyjaciela. Tam chwyta jeńca i przynosi meldunek rozstrzygający o dalszej bitwie – po czym dopiero spełniwszy swoje zadanie, wskutek upływu krwi udaje się do punktu opatrunkowego. Kapral Gut podczas wszystkich walk odznaczał się wybitną dzielnością i rozwagą. Każda bitwa to kilka czynów bohaterskich”. 27 maja 1915 przebywał w szpitalu zorganizowanym w Fabryce Cygar i Tytoniu w Krakowie. Pod koniec kwietnia 1917 pełnił służbę w 5. kompanii 5 pp.
5 listopada 1918 wstąpił ochotniczo do odradzającego się Wojska Polskiego, gdzie następnie przydzielono go do 2 pułku strzelców podhalańskich. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej – ranny 15 stycznia 1920. Po wyleczeniu przeniesiony do 18 pułku piechoty, z dniem 16 sierpnia 1920 wrócił w szeregi 2 pułku strzelców Podhalańskich. W toku działań wojennych awansowany na sierżanta i mianowany dowódcą plutonu. Uczestniczył m.in. w obronie Śląska Cieszyńskiego i obronie Lwowa.
W kwietniu 1921 został zdemobilizowany, wrócił do Poronina, tam też działał w Związku Strzeleckim i Związku Legionistów Polskich. W 1928 zaciągnął pożyczkę i wybudował dom, w którym prowadził pensjonat. mały|248x248px|Nagrobek Pawła Gutta na cmentarzu parafialnym w Poroninie. Zmarł 8 stycznia 1972 w Poroninie i spoczął w grobie rodzinnym na miejscowym cmentarzu.
Był żonaty z Heleną z Łukaszczyków, z którą miał synów: Jana (ur. 10 lipca 1923), Józefa (ur. 20 marca 1925) i Stanisława (ur. 1 sierpnia 1927) oraz córkę Zofię (ur. 9 maja 1930).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 6568 – 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości – 17 września 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Członkowie Związku Legionistów Polskich Kategoria:Członkowie Związku Strzeleckiego (1910–1914) Kategoria:Członkowie Związku Strzeleckiego (1919–1939) Kategoria:Polscy hotelarze Kategoria:Ludzie urodzeni w Poroninie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Podoficerowie piechoty Legionów Polskich Kategoria:Podoficerowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Polscy rolnicy Kategoria:Przedsiębiorcy II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Konarami 1915 Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1897 Kategoria:Zmarli w 1972 Kategoria:Żołnierze 5 Pułku Piechoty Legionów Polskich (1914–1917)