Pawieł Andriejewicz Papin (ros. Павел Андреевич Папин, ur. w Lipiecku, zm. 12 marca 1945 niedaleko miasta Székesfehérvár na Węgrzech) – radziecki wojskowy, starszyna, uhonorowany pośmiertnie tytułem Bohatera Związku Radzieckiego (1945).
Życiorys Urodził się w rodzinie robotniczej. Po ukończeniu szkoły skończył rabfak (fakultet robotniczy), pracował na budowie kombinatu metalurgicznego w Lipiecku. W 1926 został powołany do armii, w 1929 zwolniono go do rezerwy. Po powrocie do Lipiecka pracował w truście Wodokanał jako pomocnik ślusarza i ślusarz i później zastępca dyrektora trustu komunalnego. 23 czerwca 1941 ponownie został powołany do armii i skierowany na front wojny z Niemcami. Walczył na Froncie Północno-Zachodnim, jako dowódca działa artyleryjskiego 179 samodzielnego dywizjonu podczas walk w rejonie Wielkich Łuków trafił cztery niemieckie tankietki i zadał Niemcom duże straty. 19 sierpnia 1941 został ciężko ranny. Podczas ewakuacji do szpitala grupa rannych żołnierzy została zaatakowana przez Niemców, którzy przedarli się na tyły; wówczas Papin mimo ciężkich ran włączył się do walki i podobno zastrzelił trzech niemieckich żołnierzy, zmuszając resztę do ucieczki. W styczniu 1942 powrócił do służby i objął dowództwo plutonu moździerzy 508 pułku piechoty 85 Dywizji Piechoty Frontu Kalinińskiego. Brał udział w operacji rżewsko-wiaziemskiej w 1942, w walce o wieś Korowino precyzyjnym ogniem zniszczył 5 stanowisk ogniowych wroga, zapewniając powodzenie atakowi swoich żołnierzy. 22 stycznia 1942 ponownie został ciężko ranny i do stycznia 1944 przebywał na leczeniu. Następnie walczył na 2 Froncie Ukraińskim w składzie 10 gwardyjskiego pułku powietrznodesantowego jako dowódca drużyny, starszyna kompanii i dowódca plutonu. Brał udział w operacji humańsko-botoszańskiej, jassko-kiszyniowskiej, bukaresztańsko-aradzkiej, debreczyńskiej i budapesztańskiej. 21 maja 1944 w walce nad rzeką Seret w Rumunii został kontuzjowany, jednak nie opuścił pola walki. 30 listopada 1944 na czele swojej drużyny jako pierwszy wdarł się do węgierskiego miasta Eger, oczyszczając z wroga wiele punktów miasta i zadając mu duże straty, za co został odznaczony orderem. Jako dowódca plutonu 10 gwardyjskiego pułku powietrznodesantowego 3 Gwardyjskiej Dywizji Powietrznodesantowej 35 Gwardyjskiego Korpusu Piechoty 27 Armii 3 Frontu Ukraińskiego w stopniu starszyny szczególnie wyróżnił się podczas walk nad Balatonem. 12 marca 1945 na czele plutonu odparł atak pięciu niemieckich czołgów i piechoty zmotoryzowanej, osobiście niszcząc niemiecki czołg ogniem rusznicy przeciwpancernej. Podczas piątego ataku, gdy pluton był osłabiony stratami i brakowało amunicji, niemieckim czołgom udało się wedrzeć na pozycje radzieckich żołnierzy; wówczas Papin zebrał wokół siebie ocalałych żołnierzy i postanowił oderwać piechotę wroga od czołgów, atakując czołgi granatami. Gdy niemiecki czołg skierował się na ich pozycję, Papin rzucił się pod jego gąsienice wraz z granatem przeciwpancernym i zniszczył go kosztem własnego życia. Został pochowany we wsi Mihai k. Székesfehérváru. Jego imieniem nazwano szkołę średnią i ulicę w Lipiecku.
Odznaczenia Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (pośmiertnie, 29 czerwca 1945) Order Lenina (pośmiertnie, 29 czerwca 1945) Order Czerwonego Sztandaru (16 marca 1945) Order Sławy III klasy (23 lipca 1944)
Przypisy
Kategoria:Rosyjscy Bohaterowie Związku Radzieckiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Lipiecku Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Odznaczeni Orderem Sławy Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Radzieccy żołnierze II wojny światowej Kategoria:Starszyny Sił Zbrojnych ZSRR Kategoria:Urodzeni w 1905 Kategoria:Zmarli w 1945