Enno Wilhelm Ferdinand von Conring (ur. 17 maja 1829 w Czachowie, zm. 28 maja 1886 w Wiesbaden) Enno von Conring [dostęp 2020-08-29]. – był generałem-majorem Armii Cesarstwa Niemieckiego.
thumb|Grób gen. von Conriga na cmentarzu Ohlsdorf w Hamburgu
Rodzina Enno był synem właściciela ziemskiego z Czachowa Justusa von Conringa (1792–1880). Jego matką była Karoline von Conring, z domu von der Lühe (1801–1883). Jego starszym bratem był urodzony w Łobzie pruski generał-porucznik Gustav von Conring (1825–1898). Enno von Conring był żonaty. 4 stycznia 1872 w Hamburgu poślubił Angelikę de los Angelos Störzel (1850-1920). Enno miał troje dzieci syna Friedricha Franza (1873–1965), który był pisarz i dwie córki Marię (ur. 1874) i Carmen (ur. 1875) Enno von Conring [dostęp 2020-08-29]..
Kariera wojskowa Po ukończeniu wojskowego instytutu szkoleniowego w Schwerinie został przydzielony do Pułku Grenadirtów Gwardii Meklemburgii-Schwerinu w stopniu Portepeefähnrich. Podczas wiosny ludów, kwietniu 1848, brał udział w bitwach pod Waldmichelbach i Ladenburgiem. W 1849 uczestniczył w tłumieniu rewolucji badeńskiej. W 1857 roku, po trzech latach nauki, ukończył Pruską Akademię Wojenną w Berlinie i został awansowany na porucznika (niem. Premiereleutnant). Od września 1861 roku do końca marca 1866 roku Conring służył jako kapitan i oficer pruskiego sztabu generalnego. Następnie został przydzielony do 2 Pułku Piechoty na stanowisko dowódcy kompanii. Wraz z 2 Pułkiem uczestniczył w wojnie niemieckiej. Po zakończeniu konfliktu, w 1867 został mianowany adiutantem skrzydłowym Wielkiego Księcia Meklemburgii-Schwerinu.W październiku 1868 otrzymał awans na stopień majora. Za udział w wojnie francusko-pruskiej odznaczony Krzyżem Żelaznym I Klasy i Meklemburskim Krzyżem Zasługi Wojskowej. Po awansie na pułkownika (niem. Oberst) został, w maju 1876 roku, dowódcą 81 Pułku Piechoty we Frankfurcie nad Menem. Po jesiennych ćwiczeniach w 1880 roku Conring doznał zaburzeń nerwowych i został tymczasowo urolopowany. Ponieważ po dwóch długich pobytach uzdrowiskowych nie nastąpiła poprawa został zwolniony z wojska. W 1882 przeszedł w stan spoczynku w stopniu generała majora (niem. Generalmajor).
Odznaczenia Odznaczenia Enno von Conringa to między innymi: Order Orła Czerwonego III klasy ze wstęgą Order Królewski Korony III klasy z liśćmi dębu Krzyż Żelazny I klasy Kawaler I klasy Orderu Ludwika (Hesja) Komandor II klasy Orderu Zasługi Filipa Wspaniałomyślnego (Hesja) Komandor Orderu Korony Wendyjskiej (Meklemburgia) Krzyż Zasługi Wojskowej I klasy (Meklemburgia) Kawaler Orderu Leopolda (Austro-Węgry) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie) Komandor II klasy Orderu Ernestyńskiego z mieczami (Saksonia) Krzyż Zasługi I klasy z mieczami (Schwarzburg)
Przypisy
Bibliografia Hermann Arnold: Stammliste der Offiziere des 6. Thüringischen Infanterie-Regiments Nr. 95 nebst Stammtruppenteilen, vom 18. Februar 1807 ab. Gotha 1900, s. 159. Offizier-Stammliste des Königin Elisabeth Garde-Grenadier-Regiements Nr. 3. E.S. Mittler & Sohn, Berlin 1910, s. 96–97. Kurt von Priesdorff: Soldatisches Führertum. Band 10, Hanseatische Verlagsanstalt Hamburg, o. O. [Hamburg], o. J. , DNB 986919810, s. 460–461. Gothaisches Genealogisches Taschenbuch der Briefadeligen Häuser. 1918. Zwölfter Jahrgang, Justus Perthes, Gotha 1917, s. 123. Gothaisches Genealogisches Taschenbuch der Freiherrlichen Häuser. 1914. Vierundzechzigster Jahrgang, Justus Perthes, Gotha 1913, s. 961–962. Gothaisches Genealogisches Taschenbuch der Briefadeligen Häuser. 1919. Dreizehnter Jahrgang, Justus Perthes, Gotha 1918, s. 534.
Kategoria:Pruscy generałowie Kategoria:Niemiecka szlachta Kategoria:Urodzeni w 1829 Kategoria:Zmarli w 1886 Kategoria:Odznaczeni Orderem Orła Czerwonego