Od września 1861 roku do końca marca 1866 roku Conring służył jako kapitan i oficer pruskiego sztabu generalnego. Następnie został przydzielony do 2 Pułku Piechoty na stanowisko dowódcy kompanii. Wraz z 2 Pułkiem uczestniczył w wojnie niemieckiej. Po zakończeniu konfliktu, w 1867 został mianowany adiutantem skrzydłowym Wielkiego Księcia Meklemburgii-Schwerinu.W październiku 1868 otrzymał awans na stopień majora. Za udział w wojnie francusko-pruskiej odznaczony Krzyżem Żelaznym I Klasy i Meklemburskim Krzyżem Zasługi Wojskowej. Po awansie na pułkownika (niem. Oberst) został, w maju 1876 roku, dowódcą 81 Pułku Piechoty we Frankfurcie nad Menem. Po jesiennych ćwiczeniach w 1880 roku Conring doznał zaburzeń nerwowych i został tymczasowo urolopowany. Ponieważ po dwóch długich pobytach uzdrowiskowych nie nastąpiła poprawa został zwolniony z wojska. W 1882 przeszedł w stan spoczynku w stopniu generała majora (niem. Generalmajor).