Jednym z głównych obowiązków szkół wobec uczniów jest pomiar (ocenianie) stopnia przyswajania przez nich wiedzy. Na świecie istnieje wiele sposobów oceniania. Oto najpopularniejsze:

Model tradycyjno-legalistyczny Nauczyciel / wykładowca wystawia ocenę na podstawie odpytywania ustnego, sprawdzianów, pisemnych egzaminów, zaliczeń przedmiotowych. Tego typu model stosują między innymi: Polska – skala ocen 1 – 6; Holandia – skala ocen 1 – 10; Białoruś – skala ocen 1 – 10, Ukraina – skala ocen 1 – 12.

Model literowo-ocenowy Stosowany jest w niektórych szkołach niemieckich i w większości amerykańskich. Polega na wystawieniu uczniowi dwóch ocen:

– jedną otrzymuje się za osiągnięcia: A – osiągnięcia wybitne B – bardzo dobre C – dobre D – przeciętne E – poniżej przeciętnej F – nie do przyjęcia

– drugą ocenia się wysiłek jaki został włożony w daną pracę: 3 – maksymalny 2 – częściowy 1 – sporadyczny 0 – żaden.

Model punktowy Tutaj uczeń zdobywa różnorodne punkty za wiedzę i umiejętności, które są później przeliczane na stopnie bądź wyrażone w decyzji o zaliczeniu.

Zasady zdobywania punktów: kryterium przedmiotu (im trudniejszy przedmiot tym za jego zaliczenie jest do zdobycia większa liczba punktów) kryterium wykładowców (większą liczbę punktów zdobywa się za zaliczenie przedmiotu, którego wykładowcą jest ceniony profesor) kryterium czasu (większą liczbą punktów nagradzane jest poświęcenie dodatkowego czasu, np. przygotowywanie się do zajęć w czytelni)

Niewątpliwymi zaletami tego systemu jest jego konkretność oraz wywoływanie w uczniach motywacji do nauki. Podstawową wadą jest fakt, że jeśli zdobyte punkty nie są przeliczane na ocenę a ich liczba decyduje jedynie o fakcie zaliczenie, powoduje to, iż najzdolniejsi uczniowie, którzy mają pewność, że osiągnęli minimalną liczbę punktów gwarantującą zaliczenie nie posiadają większych aspiracji do nauki.

Ten rodzaj modelu stosowany jest w USA.

Model zero-jedynkowy Popularny jest głównie w Hiszpanii, Francji, Niemczech i USA.

Najważniejszy tutaj jest próg wymagań ustalony przez nauczyciela. Jeśli kandydat przekroczył ten próg – dostaje 1, dzięki czemu zalicza przedmiot; jeśli nie – otrzymuje 0.

Model alternatywny klasyfikacyjny Polega na tym, że uczeń w ciągu roku nie otrzymuje ocen, na koniec dostaje natomiast pismo od nauczyciela, w którym opisane są wszystkie osiągnięcia i braki w wiedzy ucznia.

Zalety: bezstresowość swoboda uczeń sam decyduje, czy chce się uczyć.

Wady: możliwość lekceważenia nauki brak systematyczności w nauce czasochłonny dla nauczyciela.

Model bez stopni i promocji Stosowany jest w tzw. szkołach alternatywnych Waldorfa czy Montessori.

Kategoria:Oświata