thumb|Strona wyrwana z The Economist przez chiński wydział cenzury. Zdjęcie w Liaoning Provincial Library. Zagraniczne publikacje, takie jak The Economist, są w większości importowane tylko przez kilka firm państwowych i będą miały cenzurowane niechciane treści za pomocą atramentu, taśmy lub po prostu wydarcie całej strony podczas importu i odprawy celnej. Usunięta treść to strona 28 w numerze The Economist z 1 czerwca 2019 roku dotycząca protestów na placu Niebiańskiego Spokoju (Tian’anmen) w 1989 roku. Cenzura w Chińskiej Republice Ludowej (ChRL) jest wdrażana i nakazana przez partię rządzącą ChRL, Komunistyczną Partię Chin (KPCh). Rząd cenzuruje treści głównie z powodów politycznych, ale także po to, aby zachować kontrolę nad ludnością. Rząd chiński uznaje, że ma prawo do kontrolowania treści w Internecie na swoim terytorium i że ich zasady cenzury nie naruszają prawa ich obywateli do wolności słowa. Odkąd Xi Jinping został sekretarzem generalnym Komunistycznej Partii Chin (de facto najważniejszym przywódcą) w 2012 r., cenzura została „znacznie zintensyfikowana”.
Rządowa cenzura dotyka wszystkich mediów, które mogą dotrzeć do szerokiego grona odbiorców. Obejmuje to telewizję, prasę, radio, film, teatr, wiadomości tekstowe, komunikatory, gry wideo, literaturę i Internet. Chińscy urzędnicy mają dostęp do nieocenzurowanych informacji za pośrednictwem wewnętrznego systemu dokumentówHe Qinglian. (2008). THE FOG OF CENSORSHIP – MEDIA CONTROL IN CHINA http://www.hrichina.org/sites/default/files/PDFs/Reports/HRIC-Fog-of-Censorship.pdf Human Rights in China..
Reporterzy bez Granic oceniają sytuację Chin w zakresie wolności prasy jako „bardzo poważną”, najgorszą w ich pięciostopniowej skali. W sierpniu 2012 r. OpenNet Initiative zaklasyfikowała cenzurę internetową w Chinach jako „wszechobecną” w obszarach polityki i bezpieczeństwa oraz „znaczącą” w obszarach społecznym i internetowym. Freedom House klasyfikuje chińską prasę jako „niewolną”, najgorszy możliwy ranking, opisując, że „kontrolę państwa nad mediami informacyjnymi w Chinach osiąga się poprzez złożoną kombinację monitorowania treści wiadomości przez partie, ograniczeń prawnych o dziennikarzach i zachętach finansowych do autocenzury” oraz rosnącą praktykę usuwania „materiałów napisanych przez albo o Internetowych aktywistach”Freedom House. Speak No Evil: Mass Media Control in Contemporary China. (2006) https://freedomhouse.org/sites/default/files/2020-02/Archived_Special_Report_FH_Speak_No_Evil_Mass_Media_Control_Contemporary_China.pdf..
Znaczącymi beneficjentami tej sytuacji, poza chińskim rządem, są liczne chińskie firmy, takie jak Baidu, Tencent i Alibaba, jedne z największych przedsiębiorstw internetowych na świecie, które uzyskały swoją pozycję dzięki temu, ze Chiny zablokowały międzynarodowym rywalom (Google, Facebook itp.) dostęp do rynku krajowego.
Zobacz też
cenzura Internetu w Chińskiej Republice Ludowej cenzura w Korei Północnej propaganda w Chińskiej Republice Ludowej zagłuszanie radiowe w Chińskiej Republice Ludowej
Przypisy
Kategoria:Polityka Chińskiej Republiki Ludowej