Zużycie techniczne – zużycie fizyczne budynku; Miara stanu technicznego obiektu budowlanego; Utrata wartości wynikająca z upływu czasu i sposobu użytkowania; Poziom jakości technicznej poszczególnych elementów budowli, odzwierciedlający stopień zużycia i zakres spełniania wymogów norm technicznych przez poszczególne części obiektu w chwili oszacowania i określa poziom zużycia wszystkich elementów budynku zarówno konstrukcyjnych, wykończeniowych, jak i wyposażenia i instalacji.
Zużycie wynika z:
wieku obiektu budowlanego, trwałości zastosowanych materiałów, jakości wykonawstwa budowlanego, sposobu użytkowania i warunków eksploatacyjnych, wad projektowych, prowadzonej gospodarki remontowej.
Jest ono wynikiem zużycia poszczególnych jego elementów konstrukcyjnych, wykończeniowych i instalacji.
Zużycie techniczne obejmuje:
zużycie normalne, związane z upływem czasu i wpływem czynników zewnętrznych (atmosferycznych); zużycie przyspieszone, występujące w razie braku należytej konserwacji i remontów; zużycie nagłe, występujące w warunkach losowych.
Szacowanie zużycia nieruchomości zabudowanych Do oceny stopnia zużycia technicznego całego budynku (nie jego poszczególnych elementów) stosowane są:
metoda czasowa, w tym: metoda liniowa, tzw. metoda proporcjonalności, metoda nieliniowa Rossa, metoda nieliniowa Eytelweina, metoda nieliniowa Romsterfena; metoda wizualna, w tym: metoda średniej ważonej, metoda sztucznych sieci neuronowych prof. Z. Waszczyszyna z Politechniki Krakowskiej, metoda uwzględniająca czynniki losowe prof. A. Wodyńskiego z Akademii Górniczo‑Hutniczej, metoda szacowania zużycia technicznego przez rzeczoznawcę majątkowego.
Zastosowanie Parametr szacowany przy:
wycenie nieruchomości obejmującej budynek, określeniu możliwości i warunków użytkowania budynku.
Przypisy
Kategoria:Budownictwo Kategoria:Gospodarka nieruchomościami