mały|Budynek (drugi po lewej) szpitala miejskiego w 1914 roku (widok od strony ul. Podgórnej, widoczna część zbudowana w latach 1898–1902) Szpital miejski przy ul. Szkolnej w Poznaniu – zabudowania zlikwidowanego (ostatni oddział w 2017 roku) szpitala miejskiego przy ul. Szkolnej na obszarze ograniczonym ulicami Szkolną, Kozią i Podgórną, usytuowane częściowo na obszarze Starego Miasta w Poznaniu i częściowo Centrum Poznania. Przed zakończeniem funkcjonowania Wielospecjalistyczny Szpital Miejski im. Józefa Strusia z Zakładem Opiekuńczo Leczniczym.
Historia W 1854 roku dokonano adaptacji do celów szpitalnych skrzydła budynku klasztornego zakonu Karmelitanek przy ul. Szkolnej (pierwotnie ul. Psiej) stojącego od strony podwórza, pochodzącego z lat 70. XVII wieku, rozbudowując go o trzy nowe kondygnacje. Rozbudowę szpitala rozpoczęto na przełomie lat 70. i 80. XIX wieku poddając rozbiórce część kościoła i oficyn klasztornych. Budowę nowego gmachu szpitala ulokowanego od strony ul. Szkolnej wg projektu stworzonego w latach 1874–1875 przez miejskiego radcę budowlanego Cäsara Stenzla rozpoczęto w 1878 roku pod nadzorem miejskiego architekta Heinricha Grüdera. Ukończenie budowy budynku mieszczącego 30 sal chorych z 195 łóżkami nastąpiło w 1881 roku. Następna rozbudowa miała miejsce w latach 1898–1902. Dobudowano kolejną część gmachu szpitala wzdłuż nowo wytyczonej ulicy Szkolnej, przedłużonej poza obręb zlikwidowanych pozostałości murów miejskich. Prace prowadzono na podstawie projektu z 1893 roku wykonanego przez Heinricha Grüdera, zyskując miejsce na umieszczenie następnych 40 łóżek dla chorych. Równocześnie rozbudowano starszą część budynku nadbudowując ją ceglanymi szczytamiWydawnictwo Miejskie, Kronika Miasta Poznania – SZPITALE, 2007/4, Zespół zabudowań szpitala miejskiego przy ul. Szkolnej, Zenon Pałat, s. 61-75, ISSN 0137-3552.
Na początku XX wieku wykupiono (pochodzącą z 1861 roku) willę rodziny Cegielskich z otaczającym ją ogrodem, znajdującą się na terenie przyszpitalnym, adaptując ją na oddział chorób zakaźnych, a ogród przekształcając w park przyszpitalny. Przed wybuchem I wojny światowej szpital miał do dyspozycji ponad 600 łóżek na oddziałach: chirurgicznym, wewnętrznym, skórno-wenerycznym, chorób dziecięcych i dla umysłowo chorych. W końcu lat 30. XX wieku szpital miejski posiadał 748 łóżek dla pacjentów.
W czasie okupacji szpital przejął w użytkowanie kamienicę przy ul. Podgórnej 11 (z 1883 roku), a także kamienicę pod nr 13 przy tej samej ulicy, wybudowaną w 1905 roku dla Roberta Bandmanna. Dla celów szpitalnych wykorzystano także kamienice wybudowane w latach 1884–1885 do rodziny Steinkenów przy ul. Podgórnej pod nr 7 (przejęcie przez szpital w 1911 roku) i nr 9 (przejęta na potrzeby szpitala po II wojnie światowej).
W wyniku działań wojennych na początku 1945 roku zabudowania szpitalne zostały zniszczone w 65%. W 1945 roku uruchomiono oddział dermatologiczny. W 1949 roku rozpoczął działalność oddział chirurgii torakalnej, uruchomiony w willi Hipolita Cegielskiego. Następnie powstały oddziały urologiczny i neurologiczno-psychiatryczny. W 1951 roku powstał oddział oczny, a w latach 60. XX wieku utworzono oddziały: rehabilitacji i obserwacji, dermatologii dziecięcej, kardiologiczny i reumatologiczny. Przed likwidacją szpital miejski posiadał 11 oddziałów szpitalnych.
Na terenie poszpitalnym i zabudowaniach dawnego szpitala ma powstać kompleks tzw. centrum senioralnego. Planowane jest odrestaurowanie dawnego skrzydła klasztoru, willi Hipolita Cegielskiego oraz pozostałości tzw. Baszty Armatniej.
Baszta Armatnia Na dziedzińcu szpitalnym znajdują się pozostałości bastionu obronnego przedpola Bramy Wrocławskiej, nazywanego Basztą Armatnią. Baszta została rozebrana przez Niemców w 1940 roku s. 256.
Przypisy
Bibliografia Wydawnictwo Miejskie, Kronika Miasta Poznania – SZPITALE, 2007/4, Zespół zabudowań szpitala miejskiego przy ul. Szkolnej, Zenon Pałat, s. 61-75, ISSN 0137-3552.
miejski Kategoria:Dawne szpitale w Polsce Kategoria:Stare Miasto (Poznań) Kategoria:Centrum (Poznań)