W czasie okupacji szpital przejął w użytkowanie kamienicę przy ul. Podgórnej 11 (z 1883 roku), a także kamienicę pod nr 13 przy tej samej ulicy, wybudowaną w 1905 roku dla Roberta Bandmanna. Dla celów szpitalnych wykorzystano także kamienice wybudowane w latach 1884–1885 do rodziny Steinkenów przy ul. Podgórnej pod nr 7 (przejęcie przez szpital w 1911 roku) i nr 9 (przejęta na potrzeby szpitala po II wojnie światowej).
W wyniku działań wojennych na początku 1945 roku zabudowania szpitalne zostały zniszczone w 65%. W 1945 roku uruchomiono oddział dermatologiczny. W 1949 roku rozpoczął działalność oddział chirurgii torakalnej, uruchomiony w willi Hipolita Cegielskiego. Następnie powstały oddziały urologiczny i neurologiczno-psychiatryczny. W 1951 roku powstał oddział oczny, a w latach 60. XX wieku utworzono oddziały: rehabilitacji i obserwacji, dermatologii dziecięcej, kardiologiczny i reumatologiczny. Przed likwidacją szpital miejski posiadał 11 oddziałów szpitalnych.
Na terenie poszpitalnym i zabudowaniach dawnego szpitala ma powstać kompleks tzw. centrum senioralnego. Planowane jest odrestaurowanie dawnego skrzydła klasztoru, willi Hipolita Cegielskiego oraz pozostałości tzw.