Jan „Yahu” Pawul (ur. 5 lipca 1952 w Dzierżoniowie) – polski DJ.
Życiorys Muzyką zainteresował się po obejrzeniu filmu Noc po ciężkim dniu (A Hard Day’s Night, 1964), z zespołem The Beatles w roli głównej.
Pracował jako DJ w latach 1969–2011. Był członkiem honorowym organizacji zrzeszających zawodowych DJ-ów: brytyjskiej The National Association of Disc Jockeys (NADJ) i amerykańskiej The National Association of Discothèque Disc Jockeys (NADD). W lutym 1972 roku w rubryce „Rytm i piosenka” miesięcznika Jazz ukazał się artykuł „Dziadek i ojciec Disc-jockeyów” autorstwa Pawula. Był to pierwszy tekst publicystyczny poświęcony scenie didżejskiej, który zamieszczono w polskiej prasie.
Pod koniec lat siedemdziesiątych, tuż przed wprowadzeniem w Polsce stanu wojennego, władze Krajowej Rady Prezenterów Dyskotek wydały Pawulowi „zakaz pracy w charakterze prezentera dyskotekowego”. Był prześladowany za zagraniczne kontakty zawodowe i masową korespondencję. W liście otwartym pisano: „Dziś ośmielony hochsztaplerskim sukcesem Jan Pawul, to w oczach zagranicznych instytucji i osób prywatnych z show bussinesu, najwybitniejszy polski prezenter, sterujący całym krajowym dyskotekowym interesem”. Współpracował między innymi z Barbrą Streisand, i wytwórnią Casablanca Records. W tym czasie konfiskowano mu płyty promocyjne, przysyłane masowo przez firmy fonograficzne z zagranicy.
Także w latach siedemdziesiątych pisano o Janie Pawulu w prasie zagranicznej. W sierpniu 1975 roku w miesięczniku DeeJay and Radio Monthly ukazał się artykuł poświęcony jego karierze w Polsce. Inne czasopisma, w których napisano o Pawulu, to: Disco International and Club News, Disco Mirror, The Melting Pot, Disc Jockey & Radio Today. Włączony do „Disco DJ Hall of Fame”, muzeum muzyki disco, przez jako pierwszy i jedyny Polak.
W 1973 brytyjskie czasopismo DeeJay and Radio Monthly przyznało mu nagrodę dla najlepszego DJ-a roku. Trzykrotnie zdobył nagrodę Billboard’s International Disco Forum dla najlepszego disc jockeya z Polski (1976–1978). Otrzymał złotą płytę za masowe rozpowszechnianie i popularyzację w polskich dyskotekach singla „Dance, Dance, Dance (Yowsah, Yowsah, Yowsah)” zespołu Chic, a także platynową płytę za popularyzację singla „Ten Percent” grupy .
Pawul mieszkał między innymi w Los Angeles, Nowym Jorku i Seattle, gdzie nawiązał współpracę z amerykańskimi wytwórniami fonograficznymi. W latach 1993–1995 prowadził własną agencję modelingu. Pracował też jako specjalista do spraw transferu licencji fonograficznych.
W kwietniu 1998 roku jego felieton „Były sobie dyskoteki, byli też i prezenterzy” ukazał się na łamach Gazety Muzycznej.
Pisarz i publicysta, autor e-książek na temat polskiej i światowej historii dyskotek oraz DJ-ów (między innymi Silent Records, Discjockey: zdeptane marzenia). Autor ponad sześćdziesięciu blogów. Tony Hadland, pionier sceny DJ-skiej z Wielkiej Brytanii, dedykował Pawulowi rozdział swojej książki Double-Life Disc Jockey, wydanej w 2018 roku.
Nagrody i wyróżnienia 1973: nagroda DeeJay and Radio Monthly dla najlepszego disc jockeya roku 1976: nagroda Billboard’s International Disco Forum dla najlepszego disc jockeya polskiego 1977: nagroda Billboard’s International Disco Forum dla najlepszego disc jockeya polskiego 1978: nagroda Billboard’s International Disco Forum dla najlepszego disc jockeya polskiego złota płyta za masowe rozpowszechnianie i popularyzację w Polsce singla „Dance, Dance, Dance (Yowsah, Yowsah, Yowsah)” zespołu Chic platynowa płyta za masowe rozpowszechnianie i popularyzację w Polsce singla „Ten Percent” zespołu Double Exposure
Twórczość (wybór dokonań) Modelka profesjonalna: poradnik (1997) Deejays (2016), Discjockey: zdeptane marzenia (2016), Silent Records (2016), Italian Disco History (2018), Yahudeejay: Trampled Dreams (2019),
Przypisy
Bibliografia Hadland, Tony (2018). Double-Life Disc Jockey. FeedaRead. S. 100–105. .
Linki zewnętrzne
Strona internetowa Pawula Artykuły poświęcone Pawulowi: 1, 2
Kategoria:Ludzie urodzeni w Dzierżoniowie Kategoria:Polscy didżeje Kategoria:Urodzeni w 1952